Fulya Yıldırım
@fulya86
öğretmen
lisans
19 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Elif Şafak severek takip ettiğim yazarlardan biri. Bu son kitabı da oldukça merak uyandıran bir konuya sahip. İnsan öldükten sonra zihni çalışmaya devam eder mi?
Elif Şafak kitabını üç bölüme ayırmış akıl, beden ve ruh olarak. Akıl bölümünde aslında diğer kitaplarına benzerlikte toplum tarafından dışlanmış, dış görünüşü, cinsel tercihi ya da içine kapanık olmasıyla diğerlerinden ayrılan insanların hayatlarını işlemiş. Bu kısım bana biraz sıkıcı gelmekle birlikte asıl heyecan ve sürüleyicilik 2. Bölüm "beden" den itibaren başladı.
Kitabın sonunda kalpte biraz acı, yüzde bir garip tebessüm kalıyor. Kesinlikle okunmaya değer bir kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Evet bir başladım, bir ara verdim, tekrar başladım derken sonunda kitabı bitirdim.
Öncelikle bu kitaptan tam fayda sağlamanız için 18-19 yaslarinda olmanız gerekiyor, neden derseniz sevgili İlber Ortaylı hoca hayatta yapmamız gereken birçok şeyi 25 yaşına kadar tamamlamamiz gerektiğini söylüyor.
Kitap güzel, her bölümde insanın faydalanacağı öneriler var fakat Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisindeki birçok basamağı geçtiyseniz eğer. Şöyle ki "hangi ülkedeki tiyatro oyunları izlenmelidir, nerede konsere gidilmelidir, hangi ülkelerin kütüphaneleri iyidir" gibi birçok öneri var ve bu önerileri hayatina uyarlaman için belli bir maddi gelire sahip olman gerekir. Bu yüzden bana çok hitap ettiğini söyleyemeyeceğim ama özellikle eğitimle ilgili söylediklerini çocuklarım için kulağıma küpe yapabilirim.
İhsan Oktay Anar'ın okuduğum ilk kitabı. Kitabı bitirdiğimde bende oluşan ilk duygu "acaba düşlerimle gerçekten hayatıma yön verebilir miyim?" düşüncesi oldu.
Kitapta düşler ve gerçekler zaman zaman birbirine karışıp, zihninizi bulandırabiliyor fakat olayların birbirleriyle bağlantıları çok güzel kurulmuş.
Sonuç olarak karışık duygular içerisindeyim. Bir düş mü, gerçek mi? Düşündüğümüz için mi varız yoksa, olduğumuz için mi düşünüyoruz. Bu dünya zihnimizin bir ürünü mü? Soruların cevapları bulunmasa da insanı düşündürüyor.
bir hayatı ölüme kadar bu kadar ince bir kitaba sığdırmak kesinlikle Tolstoy başarısı olmalı. hem yeterli detay vermek hem de okuyucuyu sıkmamak büyük bir yazar tarafından yapılabilir ancak.
kitabın sonlarına doğru geldikçe İvan İlyiç'in hem ölüm karşısındaki çaresizliğine üzülüyor hem de sanki bize hiç uğramayacak olan ölümü sorgulamaya başlıyorsunuz. İnsanın bu hayata bağlayan pamuk ipliği zamanı gelince birden kopuverecek ve aslında yapılanlar, üzerinde çalışılanlar, üzüntüler ya da sevinçler birer hiç olacak ölümün çaresizliği karşısında ve insan en çok ta ailesinin-en yakınlarının- belki daha çok üzülmesini isteyecek kendisi için aynı İvan gibi.
Bu yüzden bu kitap sizin bu hayattaki bakış açınızı biraz değiştirecek gibi duruyor ki ben İvan'ın acısını yüreğimde hissettim bir gün aynı acıları ben de yaşayacağımı düşünerek.
Aylak Köpek, Hidayet'in Kör Baykuş'tan sonra okuduğum ikinci kitabı. Aslına bakarsanız öykü kitapları, bizi daha uzun olan romanlar kadar içine çekemediğinden okumayı pek sevmem ama yazar Hidayet olunca okumadığım tek bir kitabını bırakmamaya kendime söz verdim.
Aylak Köpek aslında beni bir Kör Baykuş kadar içine çekemese de (belki öykü kitabı olduğundan) yazarın genel haleti ruhiyesini tüm satırlarda hissetmek mümkün.
yine hayattan aradığını bulamayan bir yaşam, umutsuzluklar, düşkırıklıkları ve son hikayede acınası bir son ama Hidayet'e göre "mutlu bir adam"
mutsuz, umutsuz bir durumda olan kişilere asla önermeyceğim ama kesinlikle okunması gereken nadir kitaplardan.
