Funda Sağ
@funda33
114 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Siz ikiniz de beni aptal sanıyorsunuz herhalde."
Becca, Hannah'nın hiç duymadığı çatlak, çaresiz bir sesle, "Hayır, tatlım, elbette sanmıyoruz" dedi. Bu ses tonu Hannah'nın içini hiddetle doldurdu. İnsanın konuşması bir gecede bu hale gelmez, diye düşündü. Hayır, insanın tedirginliği, telaşı ve üzüntüyü atlayıp bu kadar hızla rezil bir korkuya geçmesini sağlamak için bir müddet birinin onun üstünde ısrarla çalışması gerekirdi. Ablasının sesini tanınmaz hale getiren adama bakarken şiddete başvurmak için birkaç saat içinde ikinci kez güçlü bir dürtü hissetti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yenilemelerin dört ayda bir yapılması zorunluydu, geciktirmenin sonuçları ise çok sertti. Enjeksiyonunu son gününe kadar yaptırmazsa, virüsün yarılanma süresi gerilemeye başlar; rengi de yavaş yavaş solup cildi eski rengine dönerdi. Ne yazık ki, o zamana kadar bunu umursamayacak kadar dağılmış halde olurdu.
Devletin, Renklilerin renkli olarak kalmalarını sağlama alma yoluydu bu. Deri renklendirme, bilim adamlarının bütün çabalarına rağmen geçici bir işlemdi; deri mutasyonuna yol açan bileşik on altı haftadan sonra etkisini yitirmeye başlıyordu. Renklilerin yenileme için geri gelmelerini garantiye almak amacıyla bilim adamları ilkinin arka planında çalışacak ikinci bir bileşik veriyorlardı; bu ikinci bileşen faaliyete geçmeden önce altı hafta pasif kalıyordu. Etkisini gösterdiği zaman, dağılma süreci başlıyordu. Hannah'nın ya da Federal Renklendirme Dairesi çalışanlarının dışındaki herkesin bildikleri bundan ibaretti; dağılmanın ardındaki asıl teknik çok sıkı korunan bir sırdı. Fakat on iki yaşından büyük diğer bütün Amerikalılar gibi, Hannah'ya da etkileri gayet güzel öğretilmişti.
Seyrek ve belirsiz, zayıf fısıltılarla başlıyordu. Dağılma süreci beyni etkiledikçe fısıltılar yükseliyor, yerini tam işitsel sanrılara bırakıyordu. Dünyanın ve içindeki herkesin kötü niyetli olduğundan şüpheniz kalmıyordu. Cildinizin normal haline döndüğünün farkına bile varmıyordunuz çünkü paranoya sizi fiziksel benliğinizden kopacak raddeye gelinceye kadar tüketiyordu; banyo yapmayı, dişlerinizi fırçalamayı, üstünüzü değiştirmeyi, yiyip içmeyi unutuyordunuz. Konuşmanız mantıksızlaşıyor, düşünceleriniz gibi tutarsız ve dağınık hale geliyordu. Sonunda sesler sizi harekete geçiriyordu veya kendinizi yaralıyor ya da intihar ediyordunuz. Bu süreci ancak yenileme enjeksiyonu durduruyordu.
Ne var ki başarıyı mükâfattan saymıyordum. Mükâfat, muvaffakıyetimin başkalarının gözündeki tezahürü olabilirdi ancak. Başkaları beni sevmeden, ben de kendimi sevemiyordum ve o başkaları onaylamazsa, sanki aslında yoktum. Daima tasdik ve takdir peşindeydim. Bana kıymet zerk edeceğine inandığım aferinlerin arkasından koşup duruyordum. Öğretmenlerimden, annemden, babamdan, en çok babamdan aferin almak istiyordum.
İnsan tek başına delirmiyor. Bu yolda ona yardım edecek birileri mutlaka çıkıyor.