Funda Ceylan
@fundaceylan
Tolstoy'u hiç bilmeden araştırmadan aldığım ilk kitabıydı.
Bu kitabı yıllar önce okumuştum. Ve bugun kitap elime geçti. İçini biraz karıştırdım hala unutmadığımi hatırladığımi farkettim. Bu kitabı okuduktan sonra Tolstoy Müslüman galiba dedim.
Kitabı karıştırırken içinden sadece bir paragrafın altını çizmişim. Yazıyı okuduğumda çok şaşırdım. O yazıyı çizdiğimi okuduğumu bile hatırlamıyordum. Ama şu an o okuduğum yazıdaki kişi olmuştum. O yazıdaki gibi birisi olmak icin, öyle düşünen birisi olmayı çok istiyordum ve bunun için cok uğraşmıştım, yazıdan habersiz.
Altını çizdiğim yazı şuydu;
" Tek önemli zaman vardır; içinde bulunduğunuz an. O an, en önemli zamandır çünkü sadece o zaman elimizden bir şey gelebilir. En önemli kişi, beraber olduğumuz kişidir, çünkü hic kimse, birisiyle tekrar görüşüp görüşmeyeceğini bilemez ve en mühim iş, iyilik yapmaktır çünkü insanın bu dünyaya gönderilmesinin tek nedeni budur."
Okuduğumuz kitapların bize ne faydası var, okuduktan sonra unutuyorum hepsini geriye ne kaliyor diye düşünmeyin. Hiç okuduğumu bile bilmediğim ve olmasını istediğim bir düşünceyi yaşıyordum. Hiçbir şey uçup gitmez okuduğumuz her şey bizi yeni bir Biz yapar.
Güzel olmak, güzel görünmek zorunda değilim. Görüntüyle elde edilen şeyin de zaten gerçekliğine inanmam. İçten bir tebessüm, bir anda yürekten söylenen bir söz bütün o abartılardan gerçek gelir bana. Ne iyiyim ne kötü. Bir insanın içinde iyiliğin de olduğunu bilirim kötülüğünde... Ben kötüyü susturmaya çalışanım. Herkesle olunan dostluğa inanmam. Bir insanın az olmalıdır yanına aldığı, en özelinden. Her şeyin sevgi ve merhametle çözüleceğine inanırım. Birbirimizi dinlemediğimızden beri tartışmaların gereksiz olduğunu öğrendim. Haklı çıkmanın hiçbir işe yaramadığını, haksızlığın sonsuz direnişinı gördüm.
İnsanlardan kaçışımız hep kendimize kapıyı açışımızdı.
Mutluluk değerliydi her an her zaman gelmezdi. Ve bulmak isteyene mutluluk hep yastığının altında saklıydı.
F.C
Korku
Bütün kitaplarından etkilendiğim, kendimi içinde kaybettiğim kitaplarından biriydi Stefan Zweig'in.
Hepimizin hayatımızın çoğu anında yaşadığı korku duygusunu hissettiğimiz. "Evet evet böyle oluyor." Dediğimiz bir kitap.
Kitaplarında ölüme alıştığımız Zweig bu sefer beni şaşırttı.
Kitapta genel olarak korku ve pismanlik duygusu çok baskın. O büyük korkudan kurtulduğumuzdaki rahatlama duygusunu ve bütün anlatılan hisleri kendimiz yaşıyormuşuz gibi hissedebilecegimiz bir kitapti.
Her zamanki gibi yine bu kitapta da hayal kırıklığına uğramadım. Herkesin okuması gerekiyor.