Çevremde kime baksam yurt dışına kapağı attık mı kurtulduk düşüncesinde. Ekonomik bakımdan rahatlayacakları doğru olabilir fakat bir ömür böyle sürebilir mi? Bu düşüncenin gayesi nedir tam olarak? Para ? Ucuz yaşam maliyeti? Güzel Doğa? İnsanca yaşamak istiyorum diyenler oluyor bazen de ülkenin kültür düzeyini küçümseyerek. Her ne kadar bir yurt dışı tecrübem olmasa da kapitalizmin tam olarak yaşandığı bu ülkelerde bu insanların aradığı şefkati ne düzeyde bulabileceğini az çok tahmin edebiliyorum. Böyle bir hayat kimse için sağlıklı değil, tabi benim düşüncem bu yönde. Bu insanlar bu düşüncelerle bulunduğu yere ne kadar katkıda bulunabilir ki? Ertesi hafta şehirden taşınacak çocuğun okuldaki derslere verdiği önem kadardır.
America the beauty kapağında kocaman yazar ironik bir şekilde. Kitapta hayranlıkla bakılan amerikanın ne kendi vatandaşlarına ne yabancılara dışardan görüldüğü kadar sevecen olmadığını uzun uzun anlatıyor. Kültürlerini avrupadan almış amerika her şeyin iyisini alacağım düşüncesiyle duygusuz bir robota dönüşmüştür, devlet bakımından demiyorum insanlar bakımından. Hani klasikleşmiş kaldırımda bayılsan yanından geçecek insanların umurunda olmazsın düşüncesi deyip geçmeyin. Çünkü kaldırımda bayılmasanız dahi 2 kelam edecek havadan sudan konuşacak insan arayacaksınız ve Türkiye'ye alışmış bir insan olarak orada mutlu olunabilir mi bilmiyorum. Bu konuya virgül koyalım daha fazla sallamadan, bir yurt dışı seyahati sonrası daha doğru düşüncelerim olur herhalde. Kitaba dönersek yozlaşmış kültürlerin insan hayatına olan etkisine değinmiş ki tam olarak günümüzde woke kültürü olarak yaşamaktadır. Nedir bu woke kültürü? Zamanında sömürülen siyahilere karşı yapılan pozitif ayrımcılık adı altında yayılıyor ve giderek her türlü kesime ayrımcılık yapılmaya
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Keşke daha da genç iken okusaydım dediğim kitaptır. Ali Fuad etkisinden çıkamadığı İrade Terbiyesi kitabı ve kendi tecrübelerinden yola çıkarak güzel bir eser ortaya koymuş. Tavsiyemdir okuyunuz.
Puan vermedi
Kitapta kalbin nasıl öldüğünü adım adım görüyoruz. Ailesine yeterince ilgi veremeyen bir adam çalıştığı ve onlara güzelce baktığı sürece herkesin mutlu olduğunu düşünüyor fakat onunla konuşmak dertleşmek isteyen insanların varlığını önemsemiyor bile, ve bir süre sonra etrafındaki herkes bir anda yabancı gelmeye başlıyor. Günümüzdeki asosyallik kavramı bence tam olarak. Bir planı atlarsın ötekini atlarsın kimseyle konuşmadan ve bir bakmışsın ki konuşacak kimsen kalmamış. Kalp dediğimiz bu şey önemsenmek istiyor tam anlamıyla. Kitapta aile babamız evlatları ve karısı üstünde hiçbir etkisi kalmadığını acı bir şekilde fark edip bir nevi yasa giriyor çünkü kalbi ölüyordur. Sevdiklerinin artık seni sevmediğini fark etmek eminim acı vericidir. Peki ne yapmak lazım gelir ki? Bizi sevsinler diye sürekli insanlarla buluşup menfaat ilişkisi mi gütmeli? Hayır, bizi yalnız kalmak istediğimiz de dahi sevecek düşünecek dostlar bulmak gerekir. Arkadaşıyla bozuştuğu için ağlayan++
İyilik, kötülük ve saflık kavramları üzerinde durulmuş. İyilik ve kötülük kavramlarının insanları nasıl domine bir şekilde sınıflandırdığını ve saflığın bu iki dağ arasında var olma mücadelesini anlatan kitap. Ana karakterin meczub arkadaşı Lennie yanlışlıkla işlediği suç yüzünden idam edilmesi kaçınılmaz bi duruma gelir. Arkadaşı george onun daha fazla acı çekmesini istemediği için tek hamlede işini bitirir. Burada george'un bir motivasyonu var elbette fakat en yakın arkadaşını öldürebilmesi bize başta iyi olan karakterini sorgulatıyor. Mutlak iyilik ve kötülük yoktur. Her insan eşsiz bir karışımıdır bu kavramların. Ve saflık gibi bir durum varoluşa aykırıdır bu hikayede. Kutuplardan birisine ait olmadığı için işler çığırından çıkıyor. Hikayenin çözümlenmesi için de bu saf varlığın yok olması gerekti. Fazlasıyla vurucu bir son. Güzel bir kitap. Özellikle kitap okuma alışkanlığını edinmek isteyenlerin uğradığı kitaptır zaten kendiside. Yıllar önce okuduğum kitabı başka bir gözle okumak gerçekten de iyi hissettirdi.
Zweig'dan yine muhteşem bir eser. Bu kitabı okuduktan sonra birçok farklı düşünce içerisinde kaldım. İnsan beyninin muhteşemliği, odaklanıldığı vakitleri insanın sınırları aşacağı ve (spoiler) sondaki maçı kaybedişi. Bir okur olarak sanki gladyatör maçı izleyen bir romalı edasında son maçı kazanmasını ve akıl sağlığını kaybetmesini bekledim. Yazar burada çok fena bir ders verdi. Herhangi bir zihin insan eğlendirmek için mahvedilemez bu roman karakteri olsa dahi. Karakterini korudu ve bize bir gösteri yapmadan sağlıklı bir şekilde sona erdirdi. Tabi yazarın 2.dünya savaşı sırasındaki ruh halini unutmamak gerek. Büyük ihtimalle onu hayata tutunduran bu gibi hikayeler yazmaktı ve en sonunda yetersiz kaldı. Aslında bi bakıma ortak noktam var Zweigla :) benide hayata tutunduran benim bu yazdıklarım. Bakalım sonumuzda aynı mı olacak
