Bugüne kadar neden okumamışım acaba diye düşündüğüm bir eserdi. İki yüz yıl önce yazılmış olması bence harika bir şey. Şöyle düşünün, mesela iki yüz yıl önceki bir futbol maçı ya da eğitim... Günümüze göre epeyce yavan kalıyor. Oysa bu romanın, tıpkı Sefiller gibi hiç bir eksiği yok diyebilirim. Adalet ve beklemek konuları çok iyi verilmiş. Mahkûmun adını vermiyor Hugo, keza suçunun ne ve neden olduğunu da pek söylemiyor. Böylece evrensel bir empati sağlıyor aslında, suça değil de cezaya odaklanmamızı da... Orada anlatmış ya, "diğer insanlar" diye. Ya da bir yıl önce hayatım şöyleydi demiş. Hikâye beni çok etkiledi, kişisel şeyler buldum. Özellikle kızıyla vedalaşma sahnesinde çok etkilendim. Victor Hugo, adaleti ve insanlığı merkeze alarak hem idam gibi sosyal bir konuya değinmiş, hem de psikolojik bir roman yazmış.