Yoğun bir kitap.
Bernard Shaw'nun 
Aforizmalar kitabı bir çok konuyla ilgili nokta atış tespitleri olan bir kitap. Kısa ama yoğun içeriğe sahip bir kitap. Her cümlenin sonunda bir durup düşünüyorsun. Ben okurken çok keyif aldım. Hatta okurken eşinizle, dostunuzla, çocuğunızla paylaşıp beyin fırtınası yapılabilir. Eminim kaliteli zaman geçirisiniz. :)
Bernard Shaw'nun Aforizmalar kitabı bir çok konuyla ilgili nokta atış tespitleri olan bir kitap. Kısa ama yoğun içeriğe sahip bir kitap. Her cümlenin sonunda bir durup düşünüyorsun. Ben okurken çok keyif aldım. Hatta okurken eşinizle, dostunuzla, çocuğunızla paylaşıp beyin fırtınası yapılabilir. Eminim kaliteli zaman geçirisiniz. :)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
O Nasıl Bir Takıntı Öyle...
Orhan Pamuk ' tan okuduğum ilk kitap bu oldu. Zor bir kitaptan başlamışım. Popüler kültürün verdiği bir gazla 
Masumiyet Müzesi 'ni okumuş oldum.
Kitabın ilk cümlesi beni çok etkiledi. "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. (Syf.11). Bu cümle beni düşündürdü. Anları yaşarken, kötü olayları hemen fark etmek ama mutlu olduğumuzu çok sonradan başımıza daha kötü şeyler geldiğinde fark etmek gerçekten üzücü.
Kitap her ne kadar aşk kitabı gibi görünse de acı çeken bir insanın psikolojisini de anlamış oluyorsun. Evet, Kemal çok aşık olmuş, çok sevmiş sonra da takıntı haline getirmiş.
Kitap, ilk başlarda biraz müstehcen ve sürekli kızların berkaretinden bahsediyor. Sanki 70' lerin Türkiye'sinde bu konu çok konuşulmuş gibi hissettim. Yeni yeni modernleşen ama geleneklerden de kopamayan arafta kalmış bir toplum.
Okurken en rahatsız olduğum nokta, inanılmaz detay olmasıydı. Kemal, acısın, aşkını, takıntısını anlatırken aşırı detaya girmiş ve bu benim zaman zaman dikkatimi dağıttı ve zaman zaman sıkıldığımı hissettim. Kitabı okurken 70 ve 80'lerdeki İstanbul'u resmen yaşadım. Bunu da detaylandırmadan dolayı yaşadığım doğrudur. Ayrıca Kemal ve Füsun'un aşkı bana Neşe Karaböcek'in " Kulakların Çınlasın " Şarkısını hatırlattı.
Kitapta çok olay yok daha çok Kemal'in psikolojisi üzerine ilerlemiş. Füsun ise bana şımarık geldi. Yani aslında kavuşma ihtimalleri ellerindeyken bile bile kavuşamamışlar gibiydi. Yani bu duruma getiren Füsun'du bence. Gerçi kitap Kemal'in ağzından anlatıldığı için Füsun'un psikolojisini bilmiyoruz. Ne düşündüğünü de hiç bir zaman bilemeyeceğiz sanırım.
Ve gelelim benim için en can alıcı kısma. Kitabın son kısmında Orhan Pamuk 'un kendini yazar olarak kitaba dahil etmesi bence çok güzeldi. Bunu sevdim. Sevdiğim diğer kısım ise, kitapla birlikte müzeninEdebiyat & Roman
Orhan Pamuk ' tan okuduğum ilk kitap bu oldu. Zor bir kitaptan başlamışım. Popüler kültürün verdiği bir gazla Masumiyet Müzesi 'ni okumuş oldum.
Kitabın ilk cümlesi beni çok etkiledi. "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. (Syf.11). Bu cümle beni düşündürdü. Anları yaşarken, kötü olayları hemen fark etmek ama mutlu olduğumuzu çok sonradan başımıza daha kötü şeyler geldiğinde fark etmek gerçekten üzücü.
Kitap her ne kadar aşk kitabı gibi görünse de acı çeken bir insanın psikolojisini de anlamış oluyorsun. Evet, Kemal çok aşık olmuş, çok sevmiş sonra da takıntı haline getirmiş.
Kitap, ilk başlarda biraz müstehcen ve sürekli kızların berkaretinden bahsediyor. Sanki 70' lerin Türkiye'sinde bu konu çok konuşulmuş gibi hissettim. Yeni yeni modernleşen ama geleneklerden de kopamayan arafta kalmış bir toplum.
Okurken en rahatsız olduğum nokta, inanılmaz detay olmasıydı. Kemal, acısın, aşkını, takıntısını anlatırken aşırı detaya girmiş ve bu benim zaman zaman dikkatimi dağıttı ve zaman zaman sıkıldığımı hissettim. Kitabı okurken 70 ve 80'lerdeki İstanbul'u resmen yaşadım. Bunu da detaylandırmadan dolayı yaşadığım doğrudur. Ayrıca Kemal ve Füsun'un aşkı bana Neşe Karaböcek'in " Kulakların Çınlasın " Şarkısını hatırlattı.
Kitapta çok olay yok daha çok Kemal'in psikolojisi üzerine ilerlemiş. Füsun ise bana şımarık geldi. Yani aslında kavuşma ihtimalleri ellerindeyken bile bile kavuşamamışlar gibiydi. Yani bu duruma getiren Füsun'du bence. Gerçi kitap Kemal'in ağzından anlatıldığı için Füsun'un psikolojisini bilmiyoruz. Ne düşündüğünü de hiç bir zaman bilemeyeceğiz sanırım.
Ve gelelim benim için en can alıcı kısma. Kitabın son kısmında Orhan Pamuk 'un kendini yazar olarak kitaba dahil etmesi bence çok güzeldi. Bunu sevdim. Sevdiğim diğer kısım ise, kitapla birlikte müzeninTokat gibi bir kitap.
Bir arkadaşın tavsiyesiyle okuduğum bu kitap beni biraz sarstı. Bu zamana kadar anneme, babama, anneliğime ve toplumda ki tüm anne babalara farklı bakıyormuşum. Bu kitap tamamen çocuklardan yana bir kitap ve düşününce de mantıklı. Toplum olarak çocuk istismarında sadece belli noktalara odaklanmışız. Ama anne babanın bazı davranışlarını çocuğa hak görmüşüz. Çocukların duygularını es geçerek büyütüyoruz ve çocukları belli kalıplara sokmaya çalışıyoruz. Bir de bunu onun iyiliği için yaptığımızı söylüyoruz. Ve sonra diyoruz ki : " O sadece bir çocuk. " Hâlbuki o şimdi çocuk ama geleceğin yetişkini. Bunu unutuyoruz.
Çocuk istismarı sadece fiziksel değildir. Duygusal olarak da çocuklar istismar ediliyor. Hem de en yakınları yani anne- babaları, amcaları, teyzeleri, anneanneleri, babaannneleri, dedeleri, komşuları hatta sokakta yürürken bir yabancı tarafından bile... Herkes tarafından bazı durumlar öyle kabullenilmiş ki yanlış yaptığımızın farkında bile değiliz. İşte bu kitap bize nerelerde yanlış yaptığımızı anlatan bir kitap. Bu yönden farkındalığı arttırsa da çözüm sunan bir kitap değil. Sadece sorunlardan bahsedilmiş ve yazar Alice Miller'in kitapları en başta olmak üzere bir çok yazardan alıntı yapmış. Kitabın en sonunda da Alice Miller'den kitaplar tavsiye etmiş.
Kısaca bu kitap tamamen çocuklardan yana olan ve anne babaları sert ve net bir şekilde eleştiren bir kitap. Bugün oturup önce kendi ailemi sonra da anneliğimi sorgulayacağım. Hem kendinize hem ailenize hem de topluma karşı farkındalık kazanmak isterseniz tavsiye ederim. Ama sarsılmayı göze almalısınız.
Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar diliyorum. :)
Nihayet bitti...
Daha önce başlayıp yarım bırakmıştım. Şimdi ise tekrar başladım ve bitirmek içindi. Üç aydan fazla sürse de sonuç olarak bitti. :)
Öncelikle şunu belirteyim kitap ağır ve karmaşık bir kitap. Anlamak için bir kaç sefer okumak zorunda kaldığım bölümler oldu. Ve ona rağmen anlamadım. :) Kitap mükemmel bir kitap değil. İbn-i Haldun'un kendi kendine çeliştiği zamanlar olmuş. Mesela, ırkçılığın kötü olduğundan bahsederken daha sonra kendisini ırkçı cümleler kurması, sonra şiirden bahsederken, şiiri sadece Arap diline atfetmesi daha sonra da "Şiir, Arap diline özgü değildir. " ( s. 921), demesi kendiyle çeliştiği noktalardan bazılarıdır.
İbn-i Haldun, dünyayı dokuz coğrafya ve yedi iklim bölgesine ayırmıştır. Bunları tanıtırken de "Coğrafya kaderdir. " cümlesinin manasını tam olarak anlıyorsun. Mesela, sıcak iklimde yaşayan insanların daha gamsız olduğunu, soğuk iklimde yaşayan insanların daha kaygılı olduğunu ifade eder ve göz rengi ve şekli, ten rengi, vücut tipi gibi fiziksel özelliklerin de iklimle birebir bağlantılı olduğunu söylemiştir ki benim en çok dikkatimi çeken kısımlardan biri de budur.
Peygamberlerin soyağacından, Arapçanın inceliklerinden bahsettiği kısımlarda ise resmen kayboldum. Bununla ilgili bilgi birikimim olmadığı için bu bölümleri okurken zorlandım.
Dikkatimi çeken başka bir nokta ise, Arapların karakter özelliklerini yermesi. İbn-i Haldun'a göre Araplar yağmacı, kötü, sanattan anlamayan tam manasıyla bedevi hayatı benimsemiş bir millet. Ama bir o kadar da Arapça'yı ve Arap ırkına ait olmayı muhteşem bir şey olarak anlatmış. Resmen Araplar ve diğerleri olarak ayırmış. Ve şunu da belirtmek isterim ki kadınları da aşağılamış. Bu bölümleri okurken rahatsız olmadım desem yalan olur.
Yönetime, yönetmeye dair tespitleri ve tavsiyeleri ise
Ata'm...
Gazi Mustafa Kemal Atatürk kitabını kızım için aldım ama önce kendim okudum. :) 
İlber Ortaylı hocamız, Atatürk'le ilgili merak edilen detaylara dair, çocuklardan bir sürü mektup alınca bu kitabı yazmaya karar vermiş. Çok da yerinde bir karar olmuş.
Kitap ortaokul seviyesine uygundur. Atatürk hakkındaki bir çok detayı ve bunun yanında kurtuluş mücadelesinde ki detayları sade ve akıcı bir dille bizlere aktarmış. Bunun yanında her bölümün sonunda çocukları araştırmaya ve düşünmeye teşvik edecek sorular sorulmuş. Sadece çocuklar değil biz yetişkinler bile bu kitabı sindirerek okusak ve o sorulara hakkıyla cevap versek, öyle çok katkısı olur ki bizlere. En azından biraz daha farkında oluruz ve farkındalık iyidir.
Çocuklarımıza mutlaka okutulmalı üzerinde konuşulmalı. Hem bir şeyler öğrenmiş oluruz hem de çocuklarımızla kaliteli zaman geçirmiş oluruz. Öğretmenlerimiz de öğrencilerine hediye edebilir ya da okutup tartışmaortamı oluşturulabilir. Kısaca tavsiyedir. Keyifli okumalar dikerim. :)
Gazi Mustafa Kemal Atatürk kitabını kızım için aldım ama önce kendim okudum. :) İlber Ortaylı hocamız, Atatürk'le ilgili merak edilen detaylara dair, çocuklardan bir sürü mektup alınca bu kitabı yazmaya karar vermiş. Çok da yerinde bir karar olmuş.
Kitap ortaokul seviyesine uygundur. Atatürk hakkındaki bir çok detayı ve bunun yanında kurtuluş mücadelesinde ki detayları sade ve akıcı bir dille bizlere aktarmış. Bunun yanında her bölümün sonunda çocukları araştırmaya ve düşünmeye teşvik edecek sorular sorulmuş. Sadece çocuklar değil biz yetişkinler bile bu kitabı sindirerek okusak ve o sorulara hakkıyla cevap versek, öyle çok katkısı olur ki bizlere. En azından biraz daha farkında oluruz ve farkındalık iyidir.
Çocuklarımıza mutlaka okutulmalı üzerinde konuşulmalı. Hem bir şeyler öğrenmiş oluruz hem de çocuklarımızla kaliteli zaman geçirmiş oluruz. Öğretmenlerimiz de öğrencilerine hediye edebilir ya da okutup tartışmaortamı oluşturulabilir. Kısaca tavsiyedir. Keyifli okumalar dikerim. :)