bk
@gamzelicene
bir çocuk yetişkinlerin açığını ilk kez yakaladığında -yetişkinlerin ilahi zekaya sahip olmadığı, kararlarının mutlaka akıllıca, düşüncelerinin doğru ve hükümlerinin adil olmadığı o küçücük ciddi kafasına ilk kez dank ettiğinde- dünyası başına yıkılır, paniğe kapılır. tanrılar devrilmiş, güvenlik kalmamıştır. tanrıların devrilişiyle ilgili kesin olan bir şey varsa o da şudur: azıcık yamulmazlar, ya çarpıp parçalanırlar ya da kahverengi çamurun dibine gömülürler. onları tekrar ayağa kaldırmak meşakkatli bir iştir; eskisi gibi parlamazlar asla. çocuğun dünyası da eskisi gibi kusursuz ve sağlam olmaz bir daha. sancılı bir büyüme evresidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
insanın başka şeyi yoksa, sahip olduğu her neyse onunla övünür. belki ne kadar az şeyi varsa, o kadar çok övünmesi gerekir.
“belki de yalnızca bu dünyada hep şoka uğratılmayı ve korkutulmayı beklediğin için oluyordur bu.”
