Yordun beni hayat. Verdiklerinle yordun. Vermediklerinle yordun. Sevdiklerimle ve hiç sevmediklerimle yordun. Yaşattıklarınla içime attıklarınla ve daha hayatımın baharındayken ben, dallarımı kıran fırtınalarınla yordun. Ama görüyorsun ki ben de pes etmiş değilim henüz. Gücümün yettiği kadar şavaştım ve ayakta kaldım. Mutluluğa değil ama sayende acıya da alıştım..
Özlemek aslında yeryüzünün en güzel hislerinden biridir ancak geri gelme sebebi özlemekten başka şeyler ise onun yüzüne bakmak da en büyük günah olsa gerek ...