Ömrüm boyunca, hayatımı ezen koşulların bazılarından
kurtulmak istediğim, buna karşılık kendimi benzer başka koşullar tarafından kuşatılmış olarak bulduğum çok oldu, olayların belirsiz örgüsünde bana karşı
kesin bir düşmanlık vardı, desem yeri var. Diyelim ki,
beni boğmakta olan bir eli boynumdan söküyorum.
O eli söküp atan kendi elimin, beni kurtarırken boynuma
bir ip geçirdiğini fark ediyorum. Ipi boynumdan dikkatle
çıkarıyorum, ama bu kez de kendi ellerimle boğazımı
Sıkmama ramak kalıyor.
Anlamak için, kendimi yok ettim. Anlamak, sevmeyi unutmaktır.
Leonardo da Vinci, insan bir şeye ancak anladıktan sonra nefret ya da sevgi duyabilir, demiş. Bundan daha yanlış aynı zamanda da daha manalı bir söz bilmiyorum.