Ganime Bakan
@ganimebakan
İnstagram okuyucubakan
Mustafa Kutlu'dan okuduğum ilk kitap. Hikaye kitabı. Bölümlerden oluşuyor, başta farklı hikayeler gibi gözükse de aslında bir olan hikayenin parçaları. Farklı karakterlerin bakış açıları. Aynı yaşam gibi. Aslında bizler de tek bir hikayenin kendimize düşen parçalarını yaşamıyor muyuz? Çok beğendim. Anlatımın arkasında derin bir mana var bunu hissediyorsunuz. Yüreğinizle okuyacağınız bir kitap. Kalbe dokunuyor. Birden çok kez okunası bir eser. Kendi dünyamıza çekilip, sakin sakin okumalı.
Kitabın teması: Ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir. Veronika, dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen ama aslında mükemmel görünmek için bir çok konuda tavizler verdiği, kendi olmaktan çıktığı hayatından sıkılmış, artık bu yaşamı istemeyerek intihar etmeye karar verir. İntihar sonucunda ölmez ve bir akıl hastanesinde tedaviye alınır. Buradaki Dr. İgor, bu gibi vakalarda uygulamak üzere yeni bir yöntem geliştirmiştir ve bunu Veronika üzerinde de denemeye başlar. Deneyin/tedavinin hipotezi, öleceğini bilen insan (ne gariptir ki aslında insanın doğumundan beri bellidir bir gün öleceği) hayatı dolu dolu yaşamak için gösterdiği azimle bu hastalığı yenecek, hayatında yapmak istediği şeyleri yapmak için vakit harcamadan eyleme dönüştürecek ve olmak istediği kişi olacaktır. Kitapta Veronika'nın bu tedavi sürecini okuyoruz. Aslında kendimizi, insanlığı okuyoruz. Hayattaki önceliklerimizi belirleme açısından ufuk açıcı bir kitap. Farkında olmadığımız ama günlük yaşam içinde kendimizi oyaladığımız, kandırdığımız, bir sürü anlaşılmaz normlar altında ezildiğimiz, kişiliğimizi ortaya çıkaramadığımız bir düzeni, sözde deliler(!) üzerinden eleştirerek bize kendi toplum düzenimizi yansıtıyor. Paulo Coelho klasiği. Hayal kırıklığı yaşatmayan, içimizdeki ışığı, bir başka kitabındaki deyimiyle Elif'i ortaya çıkarmamıza katkıda olabileceği bir yapıt. (Bu arada Elif kitabını da okumanızı şiddetle tavsiye ederim ) Diğer basımındaki kapak bana itici geldiği için hep ertelemiştim ama Can yayınlarının bu bez ciltli kitabı gerçekten hoş olmuş. Okumayı düşünürseniz bence bu basımı tercih edin derim naçizane tavsiyem, keyifli okumalar, hayata katkısı olsun
Kafası sorularla dolu bir genç olan Karl, İsa Peygamberin dönemini özellikle çarmıha gerilme olayına tanıklık etmek amacıyla, zaman makinesi ile Ms. 29.yy'a seyahat eder. Nasıralı İsa'yı bulduğunda farkeder ki aslında Yusuf ile Meryem'n oğlu Peygamber İsa sanılan kişi, bırakın peygamber olmayı başkalarının bakımına muhtaçtır. Ayrıca Hz. Meryem'in vurgulanan bakireliği ve namuslu oluşunun aksine, kitapta cilveli ve hafifmeşrep bir kadındır. Tarihe dair anlatılanların, yazılanların aksine, gerçeklerin bambaşka olduğu, önemli olayların yaşandıkları dönemlerden çok sonra kaleme alındıkları için, salt gerçeği yansıtmayıp mutlaka halka yön vermek için farklı anlatılmış olabileceğine değinerek, dinlerin oluşunu sorguluyor yazar. İnançlarım gereği, bazı durumların bu şekilde dile getirilmesi beni rahatsız etse de, kitapta vurgulanmak istenen şey okuduklarımıza, duyduklarımıza eleştirel bakabilmek, mantık süzgecinden geçirip, araştırarak inanmak olarak bakarsak evet okunabilir bir roman. Yanlı bir eleştiri olacak evet ama ben insanların inandıkları, inanmayı seçtikleri şeyler hakkında böylesine radikal söylemleri doğru bulmuyorum. İnançları aşağılamadan, inanılanın tam aksine bir kurgu oluşturmak, bunu dengeleyebilmek oldukça zor. Bilmiyorum bu dengeyi yazar yakalayabilmiş mi ya da yakalamak istemiş midir? Sonuçta bilim kurgu türünde bir roman ve kalemini kurgularken özgürce kullanmış. Ben ne sevdim ne sevmedim. Okunmasa bir şey kaybedilmeyecek kitaplardan bana göre. Ama #ithakibilimkurguklasikleri ni tamamlamak için okunabilir.
"Bil ki, Allah seni okuyor. Seni saniye saniye, satır satır, anbean okuyor. Sabah uyandıktan sonra, yatağa yeniden girinceye kadar ve uyuduğun saatlerde okuyor. Ayaktayken, beklerken, yürürken Rakib ismiyle seni okuyor. Başkalarını da okuyor olmasının bölmediği bir okumayla seni kesintisiz ve fasılasız okuyor. Ara vermeksizin seyrediyor seni. Davranışlarını, okuduklarını, düşündüklerini, yürüyüş tarzını, endamını seyrediyor. Önünden ve arkandan, sağından ve solundan, içinden ve dışından sana bakıyor. Bugüne dek senden hiç ayrılmamış bakışıyla hep sana bakıyor. Bir an olsun vazgeçmedi O; senden, seni seyretmekten. "
Kitapta alıntılamak istediğim o kadar fazla paragraf hatta sayfalar var olmasına rağmen beni en çok etkileyen hatta elime her alışımda okuduğum paragraf bu oldu. Okurken her hücremde varlığını hissettiğim Allah'ım bana zaten Şah damarımdan daha yakın olduğunu söylerken bu durumu çok net anlatıyor ancak idrak etme kısmında malesef sıkıntı yaşıyoruz. Ve belki de en önemlisi 'İnsan' yani 'unutan' olmanın verdiği özellikle unutuyoruz. Bunu, sadece bunu kendimize hatırlatsak inanıyorum ki yapılan bir çok yanlış yapılmayacak, insan kendisine sürekli çeki düzen verme çabasında olacak. Ama imtihan bu ya, insan unutan fıtratıyla yaratılmış ve özüne bakacak olursak da bu bize verilmiş büyük bir nimet.
Mecit Ömür Öztürk kitapları benim için hep yol gösteren, daraldığımda, sebepsiz (görünürde) iç sıkıntıları yaşadığımda, karşısına oturtan ve dertleşen, dertlerime derman olan kitaplar oldu. Vesile kılan Allah'ıma bin şükür Hatta öyle zamanlarda öyle sayfalar okudum ki Allah'ımla adeta sohbet ettim. Üzüldüğüm konularda birebir benim kelimelerimle bana cevabımı verdi. Çok ama çok tavsiye ettiğim bir yazar ve kitap. Bu dünyaya, olaylara olan bakış açımızı
Eylembilim Oğuz Atay ın son ve yarım kalmış kitabı. Bu yüzden başlarken bile duygusal başladım kitaba. Sanki Oğuz Atay son kez konuşuyor gibiydi benimle. Son cümlesinin bile yarım kalmış olması, bir düğüm bıraktı boğazımda. Oğuz Atay, sanki anlatılması imkansız gibi gelen hislerin, kağıtla can bulmuş hali gibi. Vedalaşması zor olacak, Günlük kitabını sona sakladım. Son kez konuşabilmek için belki de kendisiyle...
Oğuz Atay'ın kitapları hep zor okunan ve kendimizi sorgulatan kitaplardı. Yakın arkadaşı Altay Gündüz'ün Oğuz Atay hakkında kitabın sonunda yazdığı yazıdan bir alıntıyla bitirmek istiyorum yorumumu. Bu paragraf Oğuz Atay'ı ve kalemini çok güzel özetliyor.
"Roman ve öyküleriyle tanındı ülkemizde. Oysa Oğuz, her şeyden önce bir mühendisti ve hocaydı. İnsanları düşünmeye, sorgulamaya, kendileriyle hesaplaşmaya yönelten romanlar yazdı. Yazdıkları üzerinden düşünsünler, tartışsınlar, kendilerini tanısınlar istedi. Bu amaçla, romanlarındaki düşüncelere uygun anlatım teknikleri kullandı. "
