Sevgi biraz da her zaman başka bir yol olduğunu bilmek ve o yolu bulmaktır; en sevdiğim taraflarından biri de budur. Bazen aklınıza bile gelmeyecek, hatta dışarıdan duyduğunuzda ne alaka diyeceğiniz şeylere, gönlünüze sevda düştükten sonra daha mahkum çözümler bulabilir hale geliyorsunuz.
Abdurrahim Karakoç’un Tut Elimden şiiri de tam olarak buna bir örnek işte:
sıratta incedir sevda köprüsü,
beraber geçelim tut ellerimden.
niyet ak güvercin, vuslat gökyüzü
beraber uçalım tut ellerimden.
gönüldeki birlik kalkandır dışa
aldırma ayaza, yele, yağışa
giden ilkbahara gelecek kışa
beraber göçelim tut ellerimden.
Dışarıda ayaz da olsa, o yol sırattan ince bir köprüye de çıksa, gönüldeki o sarsılmaz birlik her şeye göğüs gerdiren bir kalkana dönüşüyor. Yeter ki o el, her zaman başka bir yol bulacağına inandığın o güvenle tutulmuş olsun.