Huzur ve Huzursuzluk
Stoacılara göre hayatı ikiye ayırmak gerekir: bizim kontrolümüzde olanlar (düşüncelerimiz, yargılarımız, arzularımız ve eylemlerimiz) ve kontrolümüzde olmayanlar (başkalarının ne düşündüğü, hava durumu, geçmiş, gelecek ve genel olarak dış dünya). Huzursuzluğun temel kaynağı, kontrolümüz dışındaki olaylara karşı duyulan endişedir. İnsan sadece kendi kontrolündeki şeylere odaklandığında özgürleşir.
“Beni benden alırsan
Seni sana bırakmam!”
Bu sözlerin ağırlığını, altında yatan vandallığı az önce fark ettim. Aşk acısı çektiğimiz, kıymetimizin bilinmediğini düşünüp ağladığımız gecelerde bu şarkı ile sarhoş olup bağıra çağıra içimizdeki canavarı besledik. Bu sebeple , şu an yaşadığım aydınlanma içinde tüm geçmiş sevgililerimden özür dilerim. Beni benden, ben istediğim için aldınız. Sizin bir suçunuz yok, sizi size bırakıyorum. İyi geceler
Elimde hâlâ yanan bir sigara varken yenisini yaktım.
Bu küçük, saçma eylem aslında her şeyi özetliyor: İnsan, anlamsızlığı yaşarken bile bir sonraki anlamsızlığa uzanır. Bitmemiş bir acıyı taşırken yeni bir acıyı davet eder. Sartre'ın dediği gibi, "insan özgürlüğe mahkûmdur" — ama bu özgürlük çoğu zaman elimizdeki dumanı görmezden gelip yeni bir ateş yakmak biçiminde tezahür eder.
Soldaki parmaklar hâlâ sıcaktı. Sağdaki kibrit henüz sönmüştü. İkisi arasında geçen o bir saniye — ne biri ne diğeri, ne geçmiş ne gelecek. Sadece iki duman, birbirine bakmadan yükselen.
Belki de varoluşun özü budur — tükenmekte olanı bırakmadan önce yeni bir tükenişe başlamak. Çünkü insan durduğunda kendisiyle yüzleşmek zorunda kalır. Ve bu yüzleşme, iki sigaranın aynı anda yanmasından çok daha yakıcıdır.
Duman dağılır. Ama seçim kalır.
"Hiç hissetmedin ne kadar kırgın olduğumu. Cenaze taşımak gibi ölü bir ruh taşıyorum içimde. Köşeye geçmiş, yüzü duvara dönük bir çocuk gibi ağlayasım geliyor, bilmiyorsun.."
💬 Nur Zanbak , Deneme
