Biraz da gerçekler...
çok sevdiğiniz kişinin, bir başkasını nasıl sevdiğine şahit olduğunuzda, ve o kişinin sizi nelerden mahrum bıraktığını farkettiğinizde anlıyorsunuz herşeyi... mesela o ana kadar "belki yapısı böyledir", "sevgisini gösteremiyordur" ya da "elinden gelen bu kadardır" diye bulduğunuz tüm bahaneler bi anda son buluyor. çünkü anlıyorsunuz mesele bir duygunun veya yeteneğin yokluğu değildir, o duyguların sizden esirgenip de bir başkasına sunulmasıdır...bu farkındalık size ağır bir haksızlığa uğramışlık hissi verse bile, aslında çok güçlü bir uyanıştır. size neye ihtiyacınız olduğunu, neleri hak ettiğinizi ve nelerin eksikliğine uzun süre katlanmak zorunda kaldığınızı gösteren, canınızı yakan ama gözünüzü açan bir ayna tutar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayatta en derin gerçekler kelimelerle tanımlandığı an büyüsünü ve doğruluğunu kaybeder. Bazen bilgeliğe ulaşmak, yeni bir şey öğrenmekle değil; zihnimizdeki önyargıları ve yanlış tanımları "eksilterek" mümkün olur.
Sabah sabah bunu yaptığıma İnanamıyorum yazılanların doğruluğu şaşırttı..... ( denemeye kaldıysa bence denemeli)