Birlik Destanı
Cümle canlı hep topraktan
Var olmuştur Emir Hak'tan
Rahmet dile Allah'tan
Tükenmez rahmet deryası.
Veysel sapma sağa sola
Sen Allah'tan Birlik dile
ikilikten geril bela
Dava insanlık davası.
Aşık Veysel
Unutma... Senden daha iyi şairler çıkacak; bunu hazmet yüreğinde.. Sonra geril, şiirine ver kendini.. Senden daha iyi bir şair varsa, emin ol ki o, kendi poetikasına, senin kendi poetikana sahip çıkışından daha çok sahip çıktığı içindir...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Acı, bir ırmak gibi
Doluyor yüreğime
Bardaktan boşanırcasına ağlamak istiyorum
Beni artık ne çiçekler,
Ne çocuklar kurtarır;
Ne de o her gün
Yinelenen doğum.
Fırtına ektim
Rüzgar biçtim şu dünyada.
Acı, tepeden tırnağa
Acı çekiyorum.
Ey, yüreğimden hep ölüme doğan İsa!
Haydi, yeniden çarmıha geril
Bu son ölümün olsun
Ve bir daha doğma!
Öldürmeyeceğim kendimi
Ama, keşke öldürseydi
Diyeceksin bana.
Öldürmeyeceğim kendimi
Ama, bir ağıt yakmak
Gelecek içinden;
Aklımı yakıyorum çünkü ben
Yaşanmış, yaşanacak
Bütün günlerimi.
İntihar diye bir şey
Yok bu dünyada.
Ölümle biten bir intihar yok.
Asıl intihar
Gün gün yaşamakta.
Bir uyanışın çağrısına gelen ayetler yığını doldurup duruyor defterlerimi.
Bir Yusuf'sun, ey kalbim.
Sen bir Zekeriyya.
Ben bir Yahya.
Zulümlere susan Rabbin ezeline ve ebedine giden yollara tuttum, okuduğum tüm kitapları.
Tüm yolculuklarımın en zifiri katresinden dökülüp durur adın.
Onulmaz bir bestenin umulmaz sokaklarına çıkaracağım yollarımı.
Yaşama değen bütün felaketlerin altında kalan umutsuz bir saksının kahverengi toprağına değ, taşıdığın en günah yerinle.
Ben İsa'yim. Çarmıha sen geril.
Yürüt zincirli ayaklarını en şerit yerinde Gazze'nin,en kimlik yerinde Mezopotamya'nın.
İçimin düştüğü yerlere basılmış ayak izleri dünya çocuklarının.
Yangınlar içinde dönüp dur,temizlen ey kalbim.
Sudan sana fayda yok,bildim.
Bir sesin yankısı gibiydi dört tarafına ayetler dizdiğin kitapların, Tanrım.
Ellerime dokunmaktan korktuğum vakitlerde duydum.
Göğsümde susan aşk,senin değil.
Kelamını dizdiğin defterlere eklendi kalbim.
Bağrıma incir ağaçları diken bir Rabia eli var.
Ellerime nergisler,yaseminler demeti..
Ne zaman sana dokunsam, Rabbim.
Kendini geri çekiyor ellerin.
Bilmem...
Ben bunca sustuklarının neresindenim?
-elamra
İstifra etmek, kusmak insani bir şey. Deniz yolculuklarında çok olur. Bir de fırtına çıktıysa hiç midesi bulanmayanlar bile istifra edebilir.
Son 10 yıldır korkunç sarsıntılar geçirdik, keskin virajlardan döndük… Titanik’in buzdağına çarpması gibi bir çarpışma oldu. Hemen herkes, farkında veya değil, az-çok travma geçirdi. Sinir krizleri, depresyonlar… Fırtına hala dinmedi.
Böyle bir atmosferde en olmayacak tavır üst perdeden ahkam kesmek, insanları çizip atmak ve kolayca dışlamak… Gemi hala sallanıyorken ve deniz dalga dalga yaralara tuz basarken en olmayacak şey şu: Kendi yörünge ve eksenini temel ve esas kabul etmek, diğer insanları “yamuk”, “inhiraf etmiş” ve “savrulmuş” görmek.
Fırtına sürüyor. Kim, kendi ekseninin doğru olduğundan emin olabilir ki! Yerin göbeğini bilmiyor veya görmüyoruz ki ona bakıp kendi doğrumuz için hüküm verelim. Dalgalar art arda güverteye vuruyor. Kimse savrulmak istemez ama savruluyor. Dalganın tesiriyle ne eline gelirse ona tutunuyor, sarılıyor. Kimi baş aşağı duruyor ve sizi baş aşağı görüyor. Veya siz baş aşağısınız, o dimdik ayakta ama onu baş aşağı görüyorsunuz. Kimi kendini kurtarmak için başkalarına tutunup onu da sürüklüyor, kimi hala kayıyor. Veya biz kayıyoruz, yerinde duran bir başkasını kayıyor sanıyoruz. İşte böyle bir ortamda en itici duruş kendinden emin olma ve başkalarını üst perdeden yargılama.
“Aç açabildiğin kadar sineni ummanlar gibi olsun/İnançla geril, insana sevgi duy/Kalmasın el uzatmadığın bir mahzun gönül!”; “İnsanları kendi konumunda kabul etme, hoşgörülü olma” gibi altın ilkelerimiz vardı. Bu ilkeler niye hep kubbe dışına?
Bırakın insanların diline zaptiyelik yapmayı! Konuşanın boğazının sıkıldığı bir dünya medeniyet üretmez.
Bırakın bu fırtınada insanlar içini döksün hatta üstünüze istifra etsin. Kızan,
Fırtına ektim
Rüzgâr biçtim şu dünyada.
Acı, tepeden tırnağa
Acı çekiyorum.
Ey, yüreğimde hep ölüme doğan İsa!
Haydi, yeniden çarmıha geril
Bu son ölümün olsun
Ve bir daha doğma!
Ahmet Erhan
Ahmet Erhan