Bir kaç gündür Adil Erdem Bayazıt ' ın şu sözü aklımdan çıkmıyor ve böyle bir sözü benim yazamamış olmanın kıskançlığını çekiyorum ;
"Güzelim , güzel sıfatına en çok gidenim .."
Öncelikle belirtmem gerekir ki kitapta ki betimlemeler çok fazla ve akılda bir şeyler uyandırıcı . Bu kitaptan çıkarttığım bazı hususlar şunlar ;
1- Ilk olarak bir kadının nasıl sevdiğini , sevebilecegini bu kitap sayesinde öğrenmiş oldum fakat 2. husunta şudur ki ; bu kadının sevgisi aslında küçük yaşlarından kalma bir takıntıdır . Bay R ' ye olan takıntısı hem kendi hem çocuğu hem de bay R yi unutmak için çıktığı sevgililerinin hayatını mahvetmistir.
3. Olarak ta bu hikayede (mektup da ) şunu gördüm ki aşkın fazlası takıntıyı , takıntı ise isyanı getiriyor . Bay R nin bir suçu yokmuş ve tek suç tanrınınmış , gibi ifadeleri bir önce ki cümlemi destekliyor. Son olarak şunu söylemek istiyorum ; Ilaç ile zehir arasında ki fark dozdur .İlacı dozundan fazla alırsan intihar etmiş olursun , tıpkı bu kadının bay R ye olan aşkı (takıntısı) gibi .