Gizem mercan
@giizemercan
Reklam
Istırap insanoğlu için gündelik ekmek, ölümse sade ce bir kaderdi. ikisinden de kaçılamazdı. Asıl dava, derin bir şekilde yaşamak ve kendi kendisini gerçekleştirmek, ölümlü hayata şahsi bir çeşni vermekti.
her anı başka bir lezzet yapan bir aşk; bilmedi ği bir yerde hiç tanımadığı, fakat saçının renginden gözle rinin parıltısına ve sesinin en basit inhinasına kadar bütün zenginliklerine aşina olduğu cana yakın ve güzel bir kadın, bir gün, ömrünün bir tarafından, geceleyin hiç beklenmedik bir anda fışkıran ve deniz üstündeki odasını aydınlığa bo ğan, küçük yazıhanesini, uzun ayaklı, Saksonya işi, koyu çi men yeşili lambasını, şuraya buraya serpilmiş bir yığın eş yayı yepyeni bir kıyafetle giydirdikten ve tavandaki avize nin billürlarında bir an sessiz sedasız çınladıktan sonra kay bolan o vapur ışıkları gibi bütün ömrünü ışığa, renge, şiire boğacaktı.
Arzu edilen manzara, Ölüme mahkum edilen bedenin fütursuzca iskence görmesiydi; tüm bu heyecanın kaynağı, hafızalardan silinmeyecek olan bu yaratığın bedeninin parçalanıp lime lime edilecek olmasıydı. Her ne kadar farklı kılıflar uydurup kendilerini kandırmaya çalışsalar da, seyredenlerdeki bu ilginin temelinde yatan duygu canilikti.
