gingingin
@gingingin
25 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
sayfa 351, rosie will’e “ben yarım kalmış bir insanım” diyor. eğer yarım kalmış bir ikili ilişkinin herhangi bir tarafı olduysanız bu hissin ağırlığını çok iyi biliyorsunuz. “dünyadaki her şeyi seninle yapmak istiyorum.” diyor aynı kişi. ve yarım kalmış biri dünyanın haberi olmadan bunu yapabileceğini zannediyor. iki alıntı da aklınıza birini getiriyordur mutlaka. her şeyi yapmak istediğiniz birine karşı eksik kalıyorsunuz, hala aynı yükü taşıyorsunuz. çünkü dünyada her şeyi biriyle yapmayı isterken, yalnızca ikiniz için dönen bir gezegeni düşlüyorsunuz. ama kimse bilmeden, kimse görmeden, hangi anı her şeye dönüştürebilirsiniz? yarıda bırakılarınların her zaman bir yerde yaşadığı fikri peşinizi bırakmıyor, genelde de her şeyi yoluna koyduğunuzda o tanıdık his geri geliyor. tekrar, yeniden ve yine yaşayabilirim hissi. isimsiz ilişkileri en anlamsız anlarda hatırlamamızın sebebi de tüm boşluklarımızı onlarla doldurmaya çalışmak. ihtimaller arkaplanda canlılığı korumaya her daim devam eder, ortaya çıkacağı anı kollar durur. gün sonunda dünyada her şeyi birlikte yapmak istediğimiz insanı açılıp kapanan bir kapı haline getirmek karşılıklı tükenmeye zemin hazırlar ve yuvanızı bile öğrenemeden, dünya siz hiç olmadan da yaşlanmaya devam eder.
“ters çevrilmiş bir kar küresi gibi sürekli soğuk ve sarsılmış hissetmek” gece ve sonra’da yazar bu bahsettiğim yarım ilişkide hislerinizi tanımlamaya yardımcı oluyor. sarsılmış hissetmek. kafamdan atamadığım bir tanım. benzer şeyleri normal insanlar ve bir gün kitaplarını okurken de hissetmiş olabilirsiniz. yıllarca süren bir tanışıklık ve içeride bir şeylerin dolup taşması ama dışarıda yer bulamaması. yaşarken ilerleyebilmenin tercihlerden ibaret olduğunu düşünüyordum, bir dakika sonrasından on yıl sonrasına kadar olan geniş bir
gingingin
Bunlar sonunda beraber oldular mı olmadılar ucu acık bitti nefret ediyorum
Reklam
Çok zekice kurgulanmış harika bir kitaptın Bir Son Duygusu. Bende bıraktığın son duygu bu oldu haa bir de bunca zaman seni kitaplıkta bekletmenin pişmanlığı.
Julian Barnes'a 2011 yılında Man Booker Ödülünü kazandıran kitap benim yazardan okuduğum ikinci kitap oldu. İlk okuduğum Flaubert'in Papağanı'ndan daha çok sevdiğimi hemen söylemeliyim.
Kitap emekli bir tarihçi olan Tony Webster'ın küçük yaşlardan itibaren hayatından kesitleri okuduğumuz bir kurgu üzerine kurulmuş. Tony evlenip boşanmış, bir kızı olan artık hayatının ikinci baharında kendi halinde bir adam olarak yaşayıp giderken, bir gün bir avukattan gelen e-posta ile birden kırk yıl öncesine döner. Kırk yıl önceki kız arkadaşı Veronica'nın annesi vefat etmiştir ve vasiyetinde Tony'ye verilmek üzere bir günlük ve 500 sterlin bırakmıştır.
60'lı yaşlarınıza geldiğinizi ve kırk yıl önceki sevgilinizin annesinin vasiyetinde yer aldığınızı bir düşünsenize? Bu bile kitabı okumak için yeterli bir sebep bence.:))
Tony'yi geçmişe götüren bu vasiyet kırk yıl sonra onu eski sevgilisi Veronica ile de tekrar bir araya getirir. Tony'nin hayatı boyunca en çok duyduğu, bizimde kitap boyunca en çok okuduğumuz söz:
"Anlamıyorsun işte, öyle değil mi? Ama zaten hiçbir zaman anlamadın?" dır. Bu sözü daha çok Tony'ye hayatındaki kadınlar söyler. Tony gerçekten bazı şeyleri anlamıyor muydu yoksa işine mi öyle geliyordu bunu biraz da okuyucuya bırakıyor yazar.
Kitabın beni en çok etkileyen kısmı ise sonu oldu ne yalan söyleyeyim. Son sayfaları okurken kendimden gelen "Aaa, aaa, aaaa" sesleriyle bitirdim kitabı. Bu son için bile okunacak bir kitap Bir Son Duygusu.
"sonunda anımsadığınız şeyler tanık olduklarımızla aynı olmuyor " diyor yazar. Bence kitabın en can alıcı cümlesiydi bu.
Bir Son Duygusu düşündüren, zamanla bizi karşı
gingingin isimli okura yanıt verildi
gingingin
Övgü usumi bdjdjdjdjd süperÇok zekice kurgulanmış harika bir kitaptın Bir Son Duygusu. Bende bıraktığın son duygu bu oldu haa bir de bunca zaman seni kitaplıkta bekletmenin pişmanlığı.
Julian Barnes'a 2011 yılında Man Booker Ödülünü kazandıran kitap benim yazardan okuduğum ikinci kitap oldu. İlk okuduğum Flaubert'in Papağanı'ndan daha çok sevdiğimi hemen söylemeliyim.
Kitap emekli bir tarihçi olan Tony Webster'ın küçük yaşlardan itibaren hayatından kesitleri okuduğumuz bir kurgu üzerine kurulmuş. Tony evlenip boşanmış, bir kızı olan artık hayatının ikinci baharında kendi halinde bir adam olarak yaşayıp giderken, bir gün bir avukattan gelen e-posta ile birden kırk yıl öncesine döner. Kırk yıl önceki kız arkadaşı Veronica'nın annesi vefat etmiştir ve vasiyetinde Tony'ye verilmek üzere bir günlük ve 500 sterlin bırakmıştır.
60'lı yaşlarınıza geldiğinizi ve kırk yıl önceki sevgilinizin annesinin vasiyetinde yer aldığınızı bir düşünsenize? Bu bile kitabı okumak için yeterli bir sebep bence.:))
Tony'yi geçmişe götüren bu vasiyet kırk yıl sonra onu eski sevgilisi Veronica ile de tekrar bir araya getirir. Tony'nin hayatı boyunca en çok duyduğu, bizimde kitap boyunca en çok okuduğumuz söz:
"Anlamıyorsun işte, öyle değil mi? Ama zaten hiçbir zaman anlamadın?" dır. Bu sözü daha çok Tony'ye hayatındaki kadınlar söyler. Tony gerçekten bazı şeyleri anlamıyor muydu yoksa işine mi öyle geliyordu bunu biraz da okuyucuya bırakıyor yazar.
Kitabın beni en çok etkileyen kısmı ise sonu oldu ne yalan söyleyeyim. Son sayfaları okurken kendimden gelen "Aaa, aaa, aaaa" sesleriyle bitirdim kitabı. Bu son için bile okunacak bir kitap Bir Son Duygusu.
"sonunda anımsadığınız şeyler tanık olduklarımızla aynı olmuyor " diyor yazar. Bence kitabın en can alıcı cümlesiydi bu.
Bir Son Duygusu düşündüren, zamanla bizi karşı
gingingin isimli okura yanıt verildi
gingingin
Övgü usumi fılmınde neden çok oldunuz kiÇok zekice kurgulanmış harika bir kitaptın Bir Son Duygusu. Bende bıraktığın son duygu bu oldu haa bir de bunca zaman seni kitaplıkta bekletmenin pişmanlığı.
Julian Barnes'a 2011 yılında Man Booker Ödülünü kazandıran kitap benim yazardan okuduğum ikinci kitap oldu. İlk okuduğum Flaubert'in Papağanı'ndan daha çok sevdiğimi hemen söylemeliyim.
Kitap emekli bir tarihçi olan Tony Webster'ın küçük yaşlardan itibaren hayatından kesitleri okuduğumuz bir kurgu üzerine kurulmuş. Tony evlenip boşanmış, bir kızı olan artık hayatının ikinci baharında kendi halinde bir adam olarak yaşayıp giderken, bir gün bir avukattan gelen e-posta ile birden kırk yıl öncesine döner. Kırk yıl önceki kız arkadaşı Veronica'nın annesi vefat etmiştir ve vasiyetinde Tony'ye verilmek üzere bir günlük ve 500 sterlin bırakmıştır.
60'lı yaşlarınıza geldiğinizi ve kırk yıl önceki sevgilinizin annesinin vasiyetinde yer aldığınızı bir düşünsenize? Bu bile kitabı okumak için yeterli bir sebep bence.:))
Tony'yi geçmişe götüren bu vasiyet kırk yıl sonra onu eski sevgilisi Veronica ile de tekrar bir araya getirir. Tony'nin hayatı boyunca en çok duyduğu, bizimde kitap boyunca en çok okuduğumuz söz:
"Anlamıyorsun işte, öyle değil mi? Ama zaten hiçbir zaman anlamadın?" dır. Bu sözü daha çok Tony'ye hayatındaki kadınlar söyler. Tony gerçekten bazı şeyleri anlamıyor muydu yoksa işine mi öyle geliyordu bunu biraz da okuyucuya bırakıyor yazar.
Kitabın beni en çok etkileyen kısmı ise sonu oldu ne yalan söyleyeyim. Son sayfaları okurken kendimden gelen "Aaa, aaa, aaaa" sesleriyle bitirdim kitabı. Bu son için bile okunacak bir kitap Bir Son Duygusu.
"sonunda anımsadığınız şeyler tanık olduklarımızla aynı olmuyor " diyor yazar. Bence kitabın en can alıcı cümlesiydi bu.
Bir Son Duygusu düşündüren, zamanla bizi karşı
gingingin isimli okura yanıt verildi
gingingin
HK jdjddjjdjd ya şu an kıtabı hatırlamıyorum. Ama anlasılmak gibi amacı olduğunu düşünmüyorum o kitabın. Keşke reelslerde onerılen her kitap güzel olsa diyebilirim