İlkokul çocuğuna anket ödevi ve biraz da sistemin gerçekleriDuygu ve Düşünce
Bugün bizimkiler dışarıya dağılırken ilkokula giden kuzenim kapıyı çalmış "Merhaba, benim ödevim var. Anket yapmam lazım, bir şeyler yapacağım. O yüzden buradan -listeyi gösteriyor- en sevdiğin yemeği seçer misin?" dedi. Listeye bakarken "Nasıl bir şey yapacaksın, yoksa seçtiğimi mii?" deyip onunla uğraşırken "Öyle değil, sadece çoğunluğu bulmak için." dediğinde güldüm. "Hmm, şimdi burada patates var kızartma mı yoksa haşlama mı ya da sarma etli mi yoksa zeytinyağlı mı?" diye biraz sıkıştırıp tepkisine bakarken "Kızartma da haşlama da patates, onların da ikisi sarma. O yüzden isteğine göre seçebilirsin." deyip rolümü çalarken "Ben tost diyorum. İçinde malzemesini bilmediğim için önüme ne geleceği belli değil ama neredeyse her çeşidini severim." deyip birlikte gülerken "Seçim yaparsan açık ve net olsun tamam mı, değilse seçme. Ben sen sordun diye seçtim birini. Yoksa o kadar yüzeyde kalmış bir şeyi seçmem." deyip ona tatlı bir bakış atarken "Haklısın, onlar öğrencilere öğretecek kadar bile bilmiyor. Nasıl kitap çıkarıyorlarsa?" demişti.
Her çocuk gibi o da ödev yapmaktan fırsat bulunca yakınıp bir şekilde laf sokacak. Çünkü arada benle takılıyor: Önüne eğitim diye konulanı da sorgulayacak. Artısını ve eksisini ölçecek. Nasıl bir sistem içinde olduğunu anlayacak vs.
Onlar ilkokul için yüzeyde tutup alıştırma yapıyor ama kim her çocuğun aklının gittiği sınıfa uygun olduğunun garantisini verebilir? Ve sana getirdiğine tabi ki bir şeyler katıp sonraki seviyelere hazırlamalısın. Armut piş ağzıma düş yok: O armut hangi toprakta yetişmişti, şekli nasıldı, rengi nasıldı, tadı, dokusu, kokusu, sana gelene kadar hangi yollardan geçti, nasıl gübrelendi, nasıl ilaçlandı vs.
"Doğru" ona, algı olarak değil, gerçek ve değişmez olarak işlenmeli ki kuzu kürkü giymiş kurtlara kanmasın:
16 Haziran: verilen değerlere sımsıkı sarılmak...Duygu ve Düşünce
Doğum günleri insanlar için özeldir, özel olmalıdır. Ya da bu sadece belirli bir kesimin fikridir... Umut dolu bir giriş yapıp sonrasında yere çakıldığım birçok doğum günü geçirdim şu zamana kadar. Kiminde hatırlanmadım, kiminde umursanmadım, kiminde beklediğim kişiler tarafından hiç mi hiç kutlanmadım. Takıldım da yalan yok, ağladım hatta birkaç sefer öyle bir içerlemek... Bu denli değer verdiğim arkadaşlarım, sevdiğim kişiler çeyreğini bile mi hak görmedi bu değerin bana diye düşünüp durdum. Ta ki 20 yaşıma gelene kadar... Bence zamanla büyüdüğümüzün en büyük göstergesi bu doğum günlerine olan tepkiler. Şimdi düne dönüp baktığımda herkes mi kutladı doğum günümü? Elbette hayır. Ama 3 hatta 4 ayrı pastayla 4 ayrı sürprize kucak açtım. Her arkadaşım kutlamadı ama sevgilim kutladı en düşünülmüş şekilde. Kutlar dediğim herkes kutlamadı ama beni gerçekten seven çekirdek ailem kutladı en samimi şekilde. Niye kutlasınlar ki diye düşündüğüm ama bana verdikleri değeri en içten gördüğüm diğer aile üyelerim kutladı en sürpriz şekilde. Ve en erken de anaokulundaki minik öğrencim hamurdan yaptığı pastasıyla kutladı en unutulmaz şekilde. Anlamışsınızdır, doğum günlerine büsbüyük değerler veren o insanlardanım ben de. Ama önceden kutlamayanların üzüntüsü yaşar, kutlayanları görmezdim bile. Şimdi ise o değeri veren herkese koskocaman sevgiler besleyip kutlamayan birkaç ismi hatırıma bile almıyorum. Niye alayım ki? Niye alalım bize bir güncük bile verilmeyen değerleri? Niye sırf mutlu olayım diye, öğretmenim bak sana pasta yaptım diyen o minik adamı yok sayayım düşüncesiz bir kesim için? Büyümenin adımlarından birisi tam olarak da bu galiba. Verilmeyen değerlerin peşine düşmek yerine verilen değerlere sımsıkı sarılmak... Neyse, çok da uzatmayalım lafı. İyi ki doğdun Eslemsi,
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Düşünme Nedir?Duygu ve Düşünce
İnsan, yalnızca yaşayan bir varlık değil, aynı zamanda yaşadığını fark eden bir varlıktır. Onu diğer canlılardan ayıran en önemli özelliklerden biri de genel olarak olup bitenleri anlamlandırma, sorgulama ve yorumlama yeteneğidir. İnsan, dünyanın gözünü açtığı andan itibaren duyar, duyar, hisseder. Fakat bütün bunların ötesinde düşünürler. Düşünmek, insanın kendisiyle, ortamıyla ve varlıklarla kurduğu en derin ilişkinin adıdır.
Yaşamın içinde çoğu zaman düşünmenin ne kadar büyük bir nimet olduğunu fark etmeyiz. Oysa bir sabah verilen küçük bir karardan, bir toplumun bireylerine büyük tercihlere kadar her şey düşünme faaliyetinin ürünüdür. İnsanın bazen geçmişini okuyabildiğini, bazen bugününü değerlendirdiğini, bazen de sürdürmesini inşa etmek için düşünür. Bu alanı düşünme, yalnızca zihinsel bir faaliyet değil; insanın varoluşunu anlamlandırma çabasıdır.
Düşünün, en genel anlamıyla bireylerin karşılaştığı olaylar, koşullar ve değerlendirmeler, bunlar arasında yazılımların kurulması ve yaşanması sürecidir. Ancak düşünmeden bundan çok daha fazlasını ifade eder. Düşünmek; bilgiyi sorgulamak, karşılaştırma yapmak, analiz etmek, yorumlamak ve bazen de şüpheyi sağlamaktır. İnsanın zihni, karşılaştığı olay olduğu gibi kabul etmez; onu anlamlandırmaya çalışır. İşte düşünmenin özü de burada ortaya çıkar.
Felsefe tarihi boyunca düşünme, insanın en temel yetisi olarak ortaya çıkmıştır. Aristoteles, insanın “düşünen varlığı” olarak kayıtlıken aslında insanın aklının varlığının gücünü vurgulamaktadır. Yüzyıllar sonra Seneca'nın “Düşünmek, yaşamaktır.” sözü de aynı hakikatin farklı bir ifadesi olarak ortaya çıktı. Çünkü düşünmenin olmadığı yerde yalnızca biyolojik bir varoluş vardır; anlamlı bir hayat ise ancak düşünceyle mümkün olur.
İnsan düşüncesinin iki temel yolunda
Bugün biraz kalabalık şekilde çarşıya giderken mesajını görmüştüm. 2-3 kez okudum.
Hem şaşırmıştım hem de böyle olumlu beklememiştim.
Baya ay geçmişti. İkimizde zor bir dönemden geçiyorduk ve bir şey baya patlak vermişti. Konuşsak da pek ortayı bulamamıştık ki yolları ayırdık.
Ama ben onunla kavga etmeyi geçtim bu raddeye gelebileceğimizi ne düşünmüş ne de ihtimal vermiştim: Kırılmıştım sonrasında anlaşılmamıştım. Yine de konuşmayı tercih ederken daha kötü olmuştu ki kopmuştuk.
Ondan sonra hiç yazmadım o da yazmadı: Zaten ortada kopma olmuşsa ben hiç yazmazdım. Üzülürdüm vs. ama "Bitti." diyebiliyorsak bitmiştir. Ya da niye başlasın: Başlayacak şeye niye bitti densin? Benim o tarz durumda sonradan yazma gibi bir alışkanlığım yok. Ki kendimde de gerçekten bitirmişsem: Sebep tek başıma bana aitse özür dilemek için yazardım o da yeniden başlasın diye değil. Hata yaptığım ve anladığım, amacımın o yönde olmadığını belli etmek için.
Herhangi bir olayın halledebilme süresi benim için en geç 3 gündür. O zamana kadar beklerim sonra beklemem. Bu kim olursa olsun silerim.
Bazen değer verdiğin için bir şeyleri sineye çekersin ya, tam orada daha feci kırılırsın. İşte o tarz bir şey olmuştu bana. Bir de onu cidden çok sevip değer vermiştim: İlk kez bir kızla o kadar yakın bağ kurmuştum. Ve pek sosyal değilim. Normal aramalardan nefret ederken görüntülülere hiç tahammülüm olmazdı. Sevmiyordum. Ama onda aynı vakitte kendimize kahve yapmış ve görüntülü ilk buluşmayı gerçekleştirmiştik. Yabancı olduğum bir şeydi ama o buna değerdi ve hiç zorunda hissetmiyordum aksine heyecanlı ve keyifli geçmişti. Zoom' dan seçtiğimiz bir diziyi birlikte izliyorduk. İçerik ona biraz sıkıcı geldi ya da biraz yavaş ilerler gibi. O yüzden bir yerde mayışıyordu. Bu halleri komik ve tatlıydı. Beğenmediyse
Tavsiye Kitap listesi - 1
Teoloji - Siyer - Felsefe
Şinasi Gündüz / Dinler Tarihi
Mevdudi / İslam'a Giriş - Dört Terim
Mevdudi / Gelin Müslüman Olalım
Ahmed Kalkan /
Tevhid bilinciyle Canlanmak
Şükrü Hüseyinoğlu /İbadet ve Bilinç
Caner Taslaman / Bıg Bang ve Tanrı
Caner Taslaman /Allah'ın Varlığının 12 Delili
Fuad Akdemir / Dinin kaynağı Sorunu
Roger Garaudy / İslam Dünyasının Yükseliş ve Çöküşleri
Atasoy Müftüoğlu / Zamanın Sınavından Geçmek
Atasoy Müftüoğlu /Sahte Mutlakların Hükümranlığı
Bülent Şahin Erdeğer / Rivayet mi
Hadis mi Sünnet mi (Yüzlerce Yıllık Kavram Kargaşası)
R. W. David Beck Tanrı Var Mı? çev. Musa Yanık
Okurken keyif aldığınız, nitelikli öykü kitapları tavsiye eder misiniz? Mümkünse olay öyküsü olsun..
En son 
Mustafa Çiftci'nin 3 öykü kitabını okudum.. 
Bozkırda Altmışaltı ve 
Ah Mercimeğim kitaplarının giriş öyküleri çok güzeldi. Bu boşluğu dolduracak eserler arıyorum. Tavsiyelerinizi bekliyorum..
Mustafa Çiftci'nin 3 öykü kitabını okudum.. Bozkırda Altmışaltı ve Ah Mercimeğim kitaplarının giriş öyküleri çok güzeldi. Bu boşluğu dolduracak eserler arıyorum. Tavsiyelerinizi bekliyorum..