Biz bir adamı uğurlamadık aslında,
Bir istasyon kahvesinde, sinemanın o nemli, o loş dumanında
Eksilip duran bir şeyleri bıraktık masada.
Günlerdir bir çocuk saflığıyla beklediğimiz o iyi haber,
Geldi ve oturdu göğsümüzün tam ortasındaki o eski, o kırık sandalyeye.
Bir bayrak yarıya indi şimdi içimizde, kendi rüzgârsızlığından yorulmuş gibi.
Sen azizim, bir bakışın içine koca bir memleketi,
Taşranın o bitmeyen kırık akşamüstlerini sığdırandın.
Öyle bir gülerdin ki, hani o karanlık salonlarda yüzümüzde güller açardı,
Bir sinema perdesi değil, bir insan kalbi kımıldardı yerinden.
Şimdi bakıyorum o eski film şeritlerine, o buğulu akşamlara;
Selvi Boylum Al Yazmalım’ın o içi içine sığmayan, yaralı İlyas’ı,
Kırık Bir Aşk Hikâyesi’nin o kendi yalnızlığında boğulan Fuat’ı,
Bodrum Hâkimi’nin Ömer’i, Devlerin Aşkı’nda gururuyla çarpışan Tarık...
Sonra bir köşede, duvarların arkasında Karılar Koğuşu’nun Murat’ı,
72. Koğuş’un o kederi göğsünde taşıyan Ahmet Kaptan’ı
Ve adaletsizliğin o sağır kapısında tek başına devleşen Tatar Ramazan...
Gitmek, senin gibi adamlar için sadece bir kelimedir, biliriz.
Sen gitmedin ki Kadir Abi,
Can verdiğin her omuz, o haksızlığa eğilmeyen mağrur başın,
Bu ülkenin o büyük, o hiç uyumayan uykusuz hafızasıdır artık.
Gözün arkada kalmasın;
O asil delikanlılık, o efsanevi gülüş
Ne bu sokaklardan silinir ne de Al Yazmalı’nın o hiç eskimeyen, o ebedi kalbinden.
Mekânın cennet, ruhun şâd olsun Kadir Abimiz.
Biz seni çok sevdik, o mağrur yalnızlığını bir daha hiç unutmamak üzere...