"Buralardan gitmek gerek,
Zira buralar hep aklımı alıyor, kalbimi yoruyor."
Cahit Zarifoğlu
Cahit ZarifoğluBit Artık
Son birkaç gündür öyle bir yorgunluk taşıyorum ki içimde… Sanki sadece bedenim değil, yıllardır ayakta kalmaya çalışan bütün yanlarım yorulmuş gibi. Bir yere çöküp uzun uzun susmak istiyorum artık. Ne konuşmak, ne anlatmak, ne toparlamak… Sadece durmak. Ama hayat insanın omzundan tutup kaldırıyor yeniden. “Devam et,” diyor. “Şimdi değil.”
Bir yanda taşınmanın telaşı…Bir yanda işin bitmeyen ağırlığı. Bir yanda daha dünyayı tanıyamadan gözlerini açmış, sıcaklık bekleyen küçücük kediler… Ve bütün bunların arasında kendime ayırabildiğim tek şey belki birkaç yorgun nefes olmuş. Fark etmeden tükenmişim. İnsan bazen kendini en son fark ediyormuş.
Dört yıldır yaşadığım bu şehirden ayrılıyorum şimdi. Ama bu yalnızca bir şehir değildi benim için. İnsan bazı yerlere sadece yaşamaz; büyür, kırılır, değişir. Ben burada başka biri oldum. İlk kez burada bazı şeyleri gerçekten hissettim. Çok şey kazandım bu sokaklarda… Ama kaybettiklerim de az değildi. Ve içimde ne biriktiyse hep bu şehrin kıyılarına anlattım ben. Denizine söyledim sustuklarımı. Irmağına bıraktım içimde çürüyen cümleleri. Geceleri sokaklarında yürürken kendimi toparlamaya çalıştım defalarca. Bu şehir benim şahidim oldu.
Şimdi giderken ardımda bırakmam gereken bir can var: Tomris. Onu burada bırakma düşüncesi bile göğsümün içinde ağır bir taş gibi duruyor. Ve tam giderken hamile kaldı. Ne kadar korumaya çalışsam da bazı şeyler kader gibi geliyor insanın önüne. Sonra o doğum… Hayatım boyunca unutamayacağım bir sessizlik bıraktı içime. Ölü doğan yavrular… Yaşasın diye avuçlarımın içinde titreyen küçücük bedenler… O kadar uğraşmama rağmen yaşama tutunamayan minicik kalpler… Hepsi birer birer gitti.
Sonra Tomris’le göz göze kaldık uzun uzun. Hiç konuşmadan birbirimizin acısını anladık sanki. Onun gözlerinde kaybetmenin
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Değerli alıntı ve iletileriniz için teşekkürler
Hayırlı sabahlar
Bekleyenler var Allâh'ım Şifa Bekleyen Çaresini bekleyen, Nasibini bekleyen Rızkını bekleyen Haber bekleyen, Huzur bekleyen Affını bekleyen Yardım bekleyen Hayırlısını bekleyen, Bekleyenlerin Yükünü hafiflet Rabbim beklediklerinin En güzelini en hayırlısını nasip et
Lokman Şenlik 
Lokman Şenlik
Devlet önceliktir!
Bir devletin sınırlarını tanklar korusa da o devletin geleceğini ancak özgür düşünceli öğretmenlerin yetiştirdiği beyinler inşa edebilir
Gökbörü 
Gökbörü
Düşünceler hiç bitmiyor sürekli kafada dönüp duruyor bazen aptallara özeniyor insan
Erdi 
Erdo
İnsan ne söylediğiyle değil karşısındakinin ne anladığıyla anlaşılır..
Serhat @serhatdckns
Dünyanın en saf ve canlandırıcı hissi
Yaşamak ve aşık olmak ne güzel şey
Özlem 
Özlem
"Kimse senin dalgalarla nasıl boğuştuğuna bakmaz. Gemiyi limana getirip getirmediğine kadar."
Victor Hugo
Zehican 
Zehican
Lokman Şenlik
Devlet önceliktir!
Bir devletin sınırlarını tanklar korusa da o devletin geleceğini ancak özgür düşünceli öğretmenlerin yetiştirdiği beyinler inşa edebilir
Gökbörü Gökbörü
Düşünceler hiç bitmiyor sürekli kafada dönüp duruyor bazen aptallara özeniyor insan
Erdi Erdo
İnsan ne söylediğiyle değil karşısındakinin ne anladığıyla anlaşılır..
Serhat @serhatdckns
Dünyanın en saf ve canlandırıcı hissi
Yaşamak ve aşık olmak ne güzel şey
Özlem Özlem
"Kimse senin dalgalarla nasıl boğuştuğuna bakmaz. Gemiyi limana getirip getirmediğine kadar."
Victor Hugo
Zehican Zehican
Şunu fark ettim: Bazı insanlar yalnız kalabilme, tek başına bir şey yapabilme olgunluğuna asla sahip olamıyor. İlla dışarıdan ilgi görmeliler. Bunun için de insanları sevmeseler de yanlarında bulunduruyor, onları kullanıyorlar. (Bu tipin yüzde doksanı kadınlar oluyor.)
İnsanlar tuhaf bir şekilde bazı şeyleri tek başına yapamıyor. Yürümek, bira içmek, sinamaya gitmek, alışveriş yapmak, bir müze, bir anıt mezar gezmek vs. şeyleri yalnız başına yapabilmeli. Bunlar için birini kullanmaya gerek yok.
O kadar uzun zaman oldu ki içimi dökmeyeli. Bir yanım acıyınca gelirdim buraya hep. Merhem olan birisi vardı. İlaç gibi girdi hayatıma. Öyle güzel sevdi ki. Tüm sevmeyen sesler sustu. Öyle güzel baktı ki tüm gören gözler kör gibi geldi. Öyle güzel tuttu ki elimi.. başkasına gerek yokmuş gibi. Öyle bir dahil oldu ki hayatıma. Günaydınım, iyi gecelerim ve bütün hayatımın merkezi oldu. O varsa her şeyin üstesinden gelebilirdim. Onun sevgisi yeterdi her şeye. Özleyince koşarak kollarına atladığım, sarılınca huzur bulduğum, derdimi unutturan tek kişiydi. En zor dönemimde girdi hayatıma. Hayatım oldu, her şeyim oldu. Anlaşmazlıklarımız hep oldu ama şimdilerde fark ediyorum ki anlaşılmak için çok mücadele veriyorum. Oysa bana anlaşılmak için çırpınmadığın yer evin olacak demişlerdi. Ben ise bunun için çabalıyorum. Kalmak için. Ama biliyorum. Gücüm tükeniyor, sabrım azalıyor. Gitmek zor. Severken gitmek daha zor, biliyorum. Buna mecbur kalmayı da istemiyorum. Ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum. Ruhen çok yorgunum. Sevmek sevilmek güzel şey de yorularak yola devam etmek zor şey. Adım atacak gücüm kalmadığını hissediyorum bazen. Eğer bir gün bir şeyler yolunda gidecek olursa umarım hâlâ hevesim kalmış olur.
53. BÖLÜM
✨️Serkan✨️
“Günaydın”
“Günaydın”
“Kahvaltı etmediysen, sana güzel bir kahvaltı ısmarlayabilirim.”
“Teşekkür ederim, ama bugün biraz erkenciyim, bir görüşmem var oraya gidiyorum.”
“Anladım, o zaman işin bitince beraber yemek yiyelim mi?”
“İşte bu olabilir.”
“Tamam o zaman, kendine iyi bak yorma kendini.”
“Sende iyi bak ve yorma kendini”
“Seni seviyorum”
“Bende seni...”
“Bende, ne?”
“Ben de seni seviyorum”
“Hmm şimdi oldu.”