POZ
.
#deklanşör sonrası #poz da bir solukta okunduysa, #rizzoli ve #isles gibi yeni dedektifimiz değil ama yeni bir fotoğrafçımız oldu; #rita . #ramonaemerson Rita'nın yeni görüleri ile bizleri peşinden sürüklemeye devam edecek bu kesin .
Rita, kan ve barut kokan nefesiyle onu beklediğini söyleyen küçük kızın fısıltısını hissettiğinde uykusundan uyanmıştı. Ve gecenin 3.30 da çalan telefon ile göreve çağrılması, beklenen yeri işaret etmekteydi. Üç erkek, üç kız olmak üzere çocuklarla birlikte anne_baba da silahla vurulmuştu. Geriye tek kalan en büyük oğul Jude Montano'ydu.
Tüm deliller Jude'u gösterse de, Rita deklanşöre basmaya ve her detayı yakalamaya devam ediyordu. Küçük kız kulağına fısıldıyor, gerçeklerin bambaşka olduğunu söylüyordu. Rita kıza inansa da ispat etmeliydi. Ve çekim bittiğinde elini tutan kız, kimsenin fark etmediği kulübeyi işaret etmişti. Burada dosya dosya yer alan fotoğrafların ispatı ise emekli dedektifi koruyacak olan arkadaşlarının kabul etmeyeceği cinstendi .
Öte yandan Gallup'da cinayet olaylarının ardı arkası gelmiyordu. Boyundan kulağa doğru farklı bir kesici aletle işlenen cinayetler bir seri katili mi işaret edıyordu?
Annesi ve Wapasha'yı babasının şeytanı olduğunu gördükleri bir ruh hali ile kesen babası, Kardeş Gabriel' e yol mu vermişti?
Rita ise görüleriyle çıkmaza sürüklenmiş, "seni koruyacağım" diyerek giden Bayan Santillanes sonrası işinden de istifa ederek babaannesinin yanına gitmişti. Siyah dişleri ve korkunç nefesi ile " Yalnız gitmene izin vereceğimi mi sandın? " diyen Bay Gurley'e rağmen!!
İstifa eden Rita, son davaları yarım mı bırakacaktı? Yoksa hayati tehlike yaşadığı halde dedektif Arviso'ya yardım mı edecekti?
Yine heyecanla okunan ve bitmesin isteyeceğiniz bir okuma. Son sayfaya kadar ne olacak dediğim, hiçbir
Kafka, bu kitabında ne ile suçlandığını bilmeyen bir memurun yaşadığı dönemde hukuk sisteminin çirkinliklerini gözler önüne sürüyor. Kitapta neden tutuklandığının, davasının ne hakkında olduğunun net bir açıklaması yok. Kafka'nın bunu bizim hayal gücümüze bıraktığını düşünmüyorum.Aslında sayın Kafka’nında belirttiği gibi “Mahkeme senden hiçbir şey istemiyor. Gelirsen, seni kabul eder, gitmek istersen, gitmene karışmaz.Buna rağmen karşılaştığı herkes onu suçlu olarak kabul etmiştir. Fakat aynı zamanda günlük işlerini yürütmekte serbesttir..
...."Kimsenin canını sıkmasına izin verme ve sana doğru gelen şeyi yap.".. Syf 182
Reklam
Limon masası’nı yarım bıraktıktan sonra bir daha yollarımız kesişmez sanıyordum. Bu beni üzüyordu çünkü Julian Barnes çağdaş ingiliz edebiyatının önemli kalemlerinden birisi. Bir ekşi sözlük yazarının “kısacık fakat derinlikli hikayeler” başlıklı kitap listesinde adını görünce “hadi kısacıkmış bir daha dene Barnes okumayı” diye kendimi cesaretlendirerek başladım kitaba. Ve bittiği ana kadar kitabı okuduğumu hatırladığım her an yüzümde bir gülümseme oluştu. Akşam eve gidip, tüm işlerimi bitirdiğimde sığınacak çok güzel bir köşem var demekti bu. Yani kısacası hikayenin devamını deli gibi merak ediyordum.
Sevgili Eylül Görmüş’ün incelemesini okurken, bu ve bu tarz eserlerde beni içine çeken şeyin ne olduğunun adını koydum ilk kez; bellek, hafıza, geçmiş, anıları hallaç pamuğu gibi atmak vesaire vesaire. Tıplı Annie Ernaux’ların Elena Ferrante’lerin yaptığı gibi. 60 kuşağının ilk gençliğine götürüyor yazar bizi. Bir ingiliz lisesinde okuyan dört gencin dünyasına. Sonra üniversiteye gidiyorlar. Şu şurayı kazandı, şu şurda okumaya başladı cümlesinin insanda yarattığı nostalji duygusunu yaşıyorsunuz. İşte, o dönemin ingiliz toplumunda genç bir erkek neler yapar, neler hisseder, aşk hayatı, cinselliğe bakış… Roman bana bir edebi eserde tam olarak istediğim şeyi veriyor, bir döneme ışık tutuyor, insanların evlerinin içine, dahası iç dünyalarına götürüyor. Hikaye ilk gençlikle sınırlı kalmıyor tabi. Kahraman Tony büyüyor, evleniyor, çocukları oluyor. Bir mesele var ki romanın sonuna kadar çözümlenmiyor. Acaba ne olacak diye diye içim içimi yedi. He içimdeki ateş söndü mü? Hayır. Hikayenin çok başka bitmesini isterdim (bana ne oluyorsa). Ama bende bıraktığı izin derinliğini değiştirmiyor bu.
Neyse, bence harika bir roman. Julian Barnes ile yollarımızın yeniden kesişmesine aşırı
"Aklı başında olan kimse senin gitmene izin vermezdi. Ne bir kere ne de ikinci kere, Melek."
Kalbim.
Her yanım uyuşmuş gibiydi.
#kitapyorumu
Selam
Hem erkek hem de kadın karakterin fanı olabileceğiniz, sürükleyici yavaş ilerleyen aşkıyla güzel bir kitap getirdim size..
Tüm Yollar Rhodes'a Çıkar...
Kitabın konusu da tam sevdiğimiz gibi,
Bekar baba....
Yeni, istenmeyen kiracı
Kasaba hikayesi
Huysuz bir adam ile hayat dolu bir kadın karakter
Doğa ile iç içe bir yaşam...
Ünlü müzisyen sevgilisinden ayrılmış olan Aurora yıllarca onun gizli, arkada kalan ona çok güzel şarkılar yazmış bir söz yazarı.
Onu etkileyen bir ayrılıktan sonra annesiyle yaşadığı, son zamanlarını geçirdiği ve annesinin kaybolduğu kasabaya gitmeye yeni bir başlangıç yapmaya karar verir.
Gitmeden evini kiralayan genç kadın gittiğinde ise evi ona sahibinin değil sahibinin oğlunun olduğunu görür. Onu evinde istemeyen ise kasabanın orman koruyucusu hursuz bekar baba Tobias Rhodes'den başkası değildir.
Annesinin kaybolmasının ardından yıllar geçmesine rağmen Aurora'nın içinde hala küçük de olsa o umut ışığının olması ve onunlayken her şeyi güzel anmasını çok iyi vermisti. Yıllarca emek verdiği bir adamın ona yaptıklarından sonra tekrar hayatının yola getirmeye çalışması ayakta durması ve ona ihtiyacı olan herkese yardım için koşması genç kadında en sevdiğim özellikti. Annesi ile olan hikayesinin sonunu başka türlü düşünmüştüm ama sanırım böylesi daha oturdu hikayeye. İkilinin yavaş ilerleyen hikayeleri her şeyi daha gerçekçi kılmıştı. Bu size biraz uzun gelebilir ama başkası düşünülemezdi. Hem duygusal hem de eğlenceli olayları vardı ve ben kesinlikle okurken büyük keyif aldım. Yazardan ilk kitap okuyuşumdu ama son olmayacak.. Tüm bunlar sizinde ilginizi çekiyorsa şans verin derim
basar gay misin bisex misin omni misin bi anlasan keske kanka·264 syf.·1000Kitap
1/10
2024 67. kitabı
Konusunu anlattıktan sonra incelememi yapacağım. Ana karakterimiz Deva diye bir kız, kardeşi Kuzey'in aileyi borca sokması gibi saçma sapan bir sebeple babası tarafından bir erkek basketbol takımına erkek kılığında iki ay boyunca koçluk yapmak zorunda bırakılıyor. Kendisi "erkek gibi" yetiştirilmiş, "erkek gibi" büyütülmüş, "erkek gibi" giyinen, "erkek gibi" bir odaya sahip, "erkek gibi" bir kadın karakter. Kitapta da bu iki ay boyunca kızın antrenörlük yapmak yerine aslında hiç gereği olmamasına, 21. yüzyılda yaşamamıza ve sporun cinsiyete bakılmaksızın sevilebilecek/yapılabilecek bir şey olduğunun bilincinde olması gerekmesine rağmen kız olduğunu saklama çabasını okuyoruz. Devamı spoiler olabilir.
İlk olarak, kitabı sevmedim. Evet nadir de olsa tebessüm ettirdi ve evet yazım dili akıcıydı ve evet iki gün içinde metroda ayakta okuyarak bitirdim ama hayır. Çok fazla cinsiyetçi, homofobik, transfobik alt metin vardı bence. Dikkat ederseniz söylem demiyorum, alt metin diyorum. Çünkü yazarın amacı o değilmiş ama bilgi eksikliğinden öyle yazmış gibi görünüyor, ben böyle anladım en azından. Toplumda zaten yeterince önyargılı insan var, hele yazarın hitap ettiği kitle ergenlik çağındaki çocuklarken onların kafasını yanlış bilgilerle doldurmak ne derece doğru? Oraları göz ardı edecek olsak da yine de mantık hatalarıyla dolu. Kız ne kadar yanlış yapsa da iki geçiştirmesiyle herkes unutuveriyor, regl olayındaki gibi. İnsan biraz sorgular değerli 12 kişilik yaş ortalaması 25 olan basketbol takımı. Harbiden siz iki ay bu kızın hasta olmasını, yüz şeklini, sakalsız olmasını, vücudunu, giydiklerini, konuşma tarzını, davranışlarını nasıl hiç sorgulamadınız acaba? Kızın babasıyla kaç yıldır beraber çalışıyorsunuz, hiç mi bilmiyorsunuz kaç kızı kaç oğlu var? Nezaketen bile sormadınız
"YÜREĞİM;YÜREKTEN ÖZÜR DİLERİM"
Senin bırakıp gitmene kırgınım,;
kendime ise her şeye rağmen
bir umutla
seni bekleyişime kızgınım...
Benim kendime olan kızgınlığım geçer de,
sana olan kırgınlığım
bir ömür geçmeyecek..."
"İnsan,anlatamadığı kadardır."
Yazarımız,şiirlerden oluşan bir nevi günlük tarzında yazmış kitabını...
Çocukluğuna,gençliğine,ailesine,aşkına, hayatına dair detaylar bulacağımız
sohbet havasında yazılmış,herkesin kendinden bir iz bulacağı şiirler; kalbe,yüreğe öyle bir dokunuyor ki...
Anlatamadığı kelimeleri,boğazında yutkunduğu,söyleyemediği,çekindiği,sustuğu ne varsa hepsini dile getirmiş şiirlerinde.
Özlemini,hasretini kızgınlığını,öfkesini,aşkını,vefasızı ....
Yazarımızın yüreğinden dökülüp kalemi ile buluşan;aşk,ayrılık,sevda,özlem,yakarış,hasret öfke,bekleyiş,ümit,mutluluk hayata dair her kelime,her cümle beni çok etkiledi.
Her bir satırını hissederek okudum ve eminim ki herkes bu duyguları hissedecek...
Küçük kalbimi titreten ruhum;gökyüzünün olanca genişliğine rağmen sığmaz, sığamaz olunca bu gerçekliğin farkına varmiştim. Kelimeler tükenir de sonsöz ruha kalır ya;öyle bir gecede teslim ettim.
Dilimi,damağımı,kelimelerimi ruhuma
Bıraktım bütün akışına anlamlari ve anlamsizliklari. Çabalamak beyhude o saatten sonra
Bir gönlü ancak aynı dilden konuşan gönül hissedebilir.Anlamakta öte
Zira anlamaktan çok daha anlamlıdır hissetmek...
Aşk,ayrılık acısı çekenler,hayattan hâlâ bir beklentisi,umudu olanlar,bizi çoçukluğumuza,çocuk masumiyetine götüren dizeler,yürekten gelen hisler mutlaka okumalısınız.
Yazarımızın kalemine sağlık.
Kitapla kalın🩵
Reklam