Kurs hocası her gün garip hikâyeler anlatıyordu;
— Allahın bize bahşettiği bir yaz günü bahçede oturmuş namaz vaktini bekliyordum. Bahçenin duvarı dibindeki ekmek kırıntılarını, duvarı aşarak yuvalarına taşımaya uğraşıyordu bir karınca ordusu. İçlerinden biri dikkatimi çekti, kendinden büyük bir ekmek kırıntısıyla duvara tırmanıyor, tepeye ulaşamadan yere düşüyor, yılmadan hızla yeniden tırmanıyordu duvara... O çalışkan karıncayı seyre dalıp gitmişim, ezan sesiyle kendime geldim...
— Hocam, niye yardım etmediniz ona?
diye soruyor çocuk;
— Nasıl yardım edebilirdim ki?
diye soruyordu hoca.
— Parmağınızı uzatsanız karınca üstüne çıkar, siz de onu duvarın üstüne bırakırdınız.
kim
"Düşünüyorum da... Ne kadar küçük alan kaplıyorum... Hakkında hiçbir şey bilmediğim ve benim hakkımda hiçbir şey bilmeyen uzayın sonsuzluğu ve sınırsızlığında kaybolup gitmişim. Bir korku sarıyor beni, orada değil de burada olmam için, o zamanda değil de şimdide yaşıyor olmam için hiçbir neden yok. Kim koydu beni buraya?"
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kendi gözümde kaybolmuşum, kimsenin bulamayacağı bir yere gitmişim sanki.
Sayfa 285
evet.Alıntı
Yalnız ben bu unutma işinde biraz fazla ileri
gitmişim, beynimi unutmak için o kadar acımasızca eğitmişim ki, artık lazım gelen şeyleri de hatırlayamıyorum. Geçmiş bulanık bir nehir gibi içimden akıp gitmiş... Altında kaldığım taşların ağırlığını biliyorum da mevzu tam olarak neydi bir türlü çıkaramıyorum Osman.
Ben insan kalbiyim, toplum yasaklarının karanlığına mahkum, yıkılıp gitmişim. Yanılgıların zincirleriyle bağlanmış, can çekiştim. Uygarlığın bozuk düzeninin köşelerine terk edilmiş, ölüp gittim. Bu sırada tek kelime etmedi insanlık, gözleri kuruydu ve gülerek bakıyordu.
Geçmiş bulanık bir nehir gibi içimden akıp gitmişAlıntı
Unutmak da tuhaf mesele. Hayatta kalabilmek için birçok şeyi unutmak zorundayız. Geçtiğimiz kış, çok korkunç diş ağrısı çektim mesela. Şimdi düşününce nasıl şiddetli ağrıdığını hatırlıyorum ama o ağrının nasıl bir şey olduğunu hatırlayamıyorum. Örneği fiziksel bir ağrıdan versem de söylemeye çalıştığım şeyi anladığını tahmin ediyorum. Herhangi bir konuda, her hatırlamada aynı ağrıları çekiyor olsak yaşamak dayanılmaz olurdu. Düzeneğimizin bizi koruyan ve kollayan bu şefkatli numarasına bayılıyorum. Yalnız ben bu unutma işinde biraz fazla ileri gitmişim, beynimi unutmak için o kadar acımasızca eğitmişim ki, artık lazım gelen şeyleri de hatırlayamıyorum. Geçmiş bulanık bir nehir gibi içimden akıp gitmiş... Altında kaldığım taşların ağırlığını biliyorum da mevzu tam olarak neydi bir türlü çıkaramıyorum Osman.