Hayal kırıklıklarının ruhumda açtıgı büyük boşlukları zehirli bitkiler kaplıyor. Beklemek, beklemek, beklemek ve sonra hiçbir şey olmamış gibi kaldığın yerden devam etmek zorunda kalmak; umut etmek, ve her seferinde incinmek, yaralanmak, yaramı sarmak, sarıp sarmalamak, saklamak, sarsılmak, ölesiye sarsılmak kalbimi yoruyor. Sonra aynı yerden tekrar tekrar kırılmak ; bir kadının en korunmasız, kuytu yerinden, içten içe kurduğu hayallerinden.
Eğer harekete geçmezsek, harekete geçeceğimiz ana kadar depresyonun, kaygının, korkunun, öfkenin, motivasyonsuzluğun veya kronik hastalığın verdiği acı yetmiyormuş gibi üstüne bir de arzu ettiğimiz, bizi tatmin edecek hayatı yaşamamanın acısının eklendiği bir hayat süreceğiz.
Durum böyle olduğunda, artık bilmediğimize(değerlerimize), bildiğimizden(acımızdan) yola çıkarak ulaşabiliriz.
...
"İnsanlar, değer verdikleri yerlerden kanarlar."