geceyi çarmıha geriyorum kimseler tapmıyor
hüznümü ölçeğe vuruyorum yüreğine sığmıyor
her şey ne kadar olabilir meraklanıyorum
yüzüme dokundukça tırnaklarım kanıyor
yalnızlığımı hüznümle yoğuran gece
öyle basitsin ki sen bütün şiirlerin içinde
biliyorum, biliyorum bunu da biliyorum
gökteki yıldızlar kadar dizeler yazılsa da
kendime kendimden başka kendim yok
ne utancımı kuşanan bir sevgi
ne çirkinliğimi öpen bir kız
Yalnızlığım yalnızlığımdan yalnız..
"soğuk ve rüzgar çizgilerimi kesiyor
acaba bu diyarda yok olmuş yüzleriyle
tanışmaktan korkmayan kimseler var mıdır hala?
acaba zamanı gelmedi mi bu küçük pencerenin ardına kadar açılmasının
gökyüzünün yağmasının ve insanın kendi cenazesinde gözyaşı dökerek namaz kılmasının?"
Çünkü başkalarının iyiliğini isteyen bir kimse ya gerçekten iyidir veya aslında iyi ve erdemli olmamakla birlikte iyiliğini istediği kişilerce iyi olduğu zannedilendir.