Korkunç çirkinleşmiştir insanlar,
yüzlerinde damla damla akan ışıkla,
ve gece toplanmışlarsa bir arada,
sallantıda bir dünyadır gördüğün,
ne varsa karışmıştır birbirine.
Alınlarında sarı bir ışık
bastırmıştır bütün düşünceleri,
şarap kıvılcımlanır bakışlarında,
ağırlaşmıştır elleri, konuşurlarken
yaptıkları hareketlerden;
Ben, ben derler boyuna
ve demek isterler ki: Herhangi biri.
Kim tasvir edebilir bir çocuğu olduğu gibi? Kimdir onu yıldızlar arasına yerleştirip uzaklıklar için ölçüyü veren eline?
Kim bir çocuk ölümüne dönüştürür sonradan sertleşen kara ekmeği —ya da kim yerleştirir onu bir ağıza, güzel bir elmanın tadı gibi?... Kolaydır katilleri anlamak.
Gelgelelim ölüm, daha yaşamdan önce bir ölümü, bütün bir ölümü böylesine yumuşacık barındırmak kendinde ve kızmamak – imkansızdır bunu tasvir etmek.