Gökhan Şahin
@gokhiaz
Ölüm diye bir şey yok bu ummanda.
Umutsuzluk da yok, hüzün de, kaygı da.
Bu umman sonsuz aşk ve sevgi dolu,
İyiliğin, cömertliğin ummanı bu
Mevlana
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Gidiyoruz
Aslında hem yok olacağız, hem olmayacağız. Ünlü fizik kuramını unutma; vardan yok olmaz, olamaz. Sadece başka bir boyuta geçeceğiz. Geldik, gördük ve gidiyoruz.
– Gidiyorum...
– Yalnız değilsiniz, her gün yüzlerce bebek doğarken, hiç yaşamadan ölüyor... Ayrıca yüzlerce insan da ölüyor. Yüz yıl sonra sokakta gezen insanların hepsi değişmiş olacak.
İtiraflarım
Eğer varsam, var olmamı sağlayan, tüm sebeplerin sebebi olan bir sebep olmalıydı. Var olan her şeyin sebebi Tanrı'ydı. Bu fikri saplantı haline getirdim. Bu sebebin varlığını tüm varlığımla fark etmeye,anlamaya çalıştım. Üzerimde bu denli bir gücün varlığını fark ettiğim an, hayatın mümkün oluşunu anladım. Kendime sordum;"Bu sebep, bu güç nedir? Onun hakkında nasıl düşünebiliyorum? Tanrı denilen şeyle alakam nedir?" Tanıdık bir cevap kafamda belirdi: "O yaratıcıdır, esirgeyendir." Bu cevap beni tatmin etmemişti, yaşamak için ihtiyaç duyduğum bir şeylerin hâlâ eksik olduğunu hissediyordum. Dehşet içinde kaldım. Belki bana yardım eder ümidiyle aradığım Tanrı'ya dua etmeye başladım.Dua ettikçe beni duymadığına daha çok emin oldum, sığınacağım kimse yoktu. Kalbim bir yaratıcının olmadığın gerçeğiyle çaresizlikle doldu: "Tanrım! Bana acı! Beni kurtar! Tanrım! Bana yolu göster!" diyerek ağladım.Fakat kimsenin bana acıdığı yoktu, hayatımın bir sona geldiğini hissediyordum.
Uçuyordu
Mathilde, ilk olarak sevdi.
Ona göre oldum olası kaplumbağa yavaşlığı ile geçen hayat, şimdi, uçuyordu.
İnsanları seviyorum ama
İnsanları seviyorum ama kendi kendime şaşıyorum da, diyordu: İnsanlığa olan sevgim arttığı ölçüde kişilere olan sevgim azalıyor. İnsanlığa hizmet yolunda büyük işler başarmayı düşlüyorum sık sık, gerçekten de insanların mutluluğu uğruna çarmıha gerilmeye bile giderim belki, ama öte yandan, bir insanla aynı odada iki gün yalnız kalmaya dayanamam.bunu deneyimlerimden biliyorum. Bana yakın olunca kişiliği onurumu eziyor, özgürlüğümü kısıtlıyor. Bir gün içinde dünyanın en iyi insanından bile nefret edebilirim: Yemeği yavaş yavaş yemesi bir kimseden nefret etmeme yeter. Başka birinden, nezlesi var, ikide bir sümkürüyor diye nefret edebilirim... Yanıma yaklaştıkları anda düşman kesiliyorum insanlara. Gelgelelim, kişilerden nefret ettiğim ölçüde insanlığa olan sevgim artıyor."
