TAVŞAN DELİĞİ·344 syf.·Duygu ve Düşünce
8/10
2026 44. kitabı
Selam. Bu gün daha iyi anlaşılmasını istediğim bir kitaptan söz etmek istiyorum. Kitabı okuduktan sonra 
ekin ✧ tüm kapalı anlamları açıklayan bir araştırma atmıştı bana, bundan çokça faydalandığımın altını çizmek istiyorum. Ancak kimse inceleme yazmaya yanaşmayınca bu işe el atmaya karar verdim. Çok fazla inceleme inceleyip yazdığım ilk inceleme bu oldu çünkü topluca herkesin aklındaki karışıklıkları gidermek istedim.
!Spoiler içerir
Mona Awad'ın Tavşan romanı son yılların en kutuplaştırıcı eserlerinden biri. Sevenleri onu modern gotiğin en özgün örneklerinden biri olarak görürken, sevmeyenleri anlamsız ve gereksiz derecede absürt olmakla suçluyor. İlginç olan şu ki, kitaba yöneltilen eleştirilerin büyük kısmı aslında romanın başarısız olduğunu değil, tam olarak yapmak istediği şeyi başardığını gösteriyor çünkü Tavşan okurunu rahat ettirmek için yazılmış bir roman değil. Bu nedenle kitabın aldığı düşük puanların önemli bir kısmının, romanın niteliğinden çok okurun beklentileriyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Pek çok kişi kitabı eline aldığında Donna Tartt'ın Gizli Tarih'ine benzeyen, seçkin öğrenciler, akademik entrikalar ve planlı suçlar etrafında dönen geleneksel bir dark academia hikâyesi bekliyor. Oysa Awad'ın yazdığı şey bambaşka.
Bu kitap bir kampüs romanı görünümüne bürünmüş yaratım alegorisi, ir cinayet hikâyesi görünümüne bürünmüş yazarlık hikâyesi, bir arkadaşlık hikâyesi görünümüne bürünmüş yalnızlık hikâyesi ve her şeyden önemlisi, güvenilmez bir anlatıcının zihninde geçen olayları okuduğumuz farklı bir kitap. Ben farklı zihinleri okumayı çok sevdiğimden bu durum çok hoşuma gidiyor.
Romanın geçtiği Warren Üniversitesi bile aslında anlamlıdır. İngilizcede "warren" kelimesi tavşan yuvası, yani yer altındaki karmaşık tünel sistemi anlamına gelir. Daha
ekin ✧ tüm kapalı anlamları açıklayan bir araştırma atmıştı bana, bundan çokça faydalandığımın altını çizmek istiyorum. Ancak kimse inceleme yazmaya yanaşmayınca bu işe el atmaya karar verdim. Çok fazla inceleme inceleyip yazdığım ilk inceleme bu oldu çünkü topluca herkesin aklındaki karışıklıkları gidermek istedim.
!Spoiler içerir
Mona Awad'ın Tavşan romanı son yılların en kutuplaştırıcı eserlerinden biri. Sevenleri onu modern gotiğin en özgün örneklerinden biri olarak görürken, sevmeyenleri anlamsız ve gereksiz derecede absürt olmakla suçluyor. İlginç olan şu ki, kitaba yöneltilen eleştirilerin büyük kısmı aslında romanın başarısız olduğunu değil, tam olarak yapmak istediği şeyi başardığını gösteriyor çünkü Tavşan okurunu rahat ettirmek için yazılmış bir roman değil. Bu nedenle kitabın aldığı düşük puanların önemli bir kısmının, romanın niteliğinden çok okurun beklentileriyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Pek çok kişi kitabı eline aldığında Donna Tartt'ın Gizli Tarih'ine benzeyen, seçkin öğrenciler, akademik entrikalar ve planlı suçlar etrafında dönen geleneksel bir dark academia hikâyesi bekliyor. Oysa Awad'ın yazdığı şey bambaşka.
Bu kitap bir kampüs romanı görünümüne bürünmüş yaratım alegorisi, ir cinayet hikâyesi görünümüne bürünmüş yazarlık hikâyesi, bir arkadaşlık hikâyesi görünümüne bürünmüş yalnızlık hikâyesi ve her şeyden önemlisi, güvenilmez bir anlatıcının zihninde geçen olayları okuduğumuz farklı bir kitap. Ben farklı zihinleri okumayı çok sevdiğimden bu durum çok hoşuma gidiyor.
Romanın geçtiği Warren Üniversitesi bile aslında anlamlıdır. İngilizcede "warren" kelimesi tavşan yuvası, yani yer altındaki karmaşık tünel sistemi anlamına gelir. Daha
PETRONELLA ELMA CADISI
Sihirli Şapka ve Arı Saldırısı
.
#elmacadısı nın maceraları devam ediyor ve evet ben, belkide kızımdan daha heyecanla okuyorum .
#petronella ve ikizler , #sihirlişapkavearısaldırısı nda neler yaşayacak dersiniz?
O gün, hava oldukça sıcaktı. Elma adamlar meyve ağaçlarını sulamaya yetişemiyor ve değirmen göletinin suyu gittikçe azalıyordu. Öyle ki, balıklar artık nefes alabilmek için yüzeye çıkıyorlardı.Petronella'nın bu duruma büyü yapmasının zamanı gelmişti.
Değirmen evine döndüğünde ise Bay Pastakreması'nın çağırmış olduğu elma toplayıcılar ile bahçede elma bırakmayı düşünmediğini anlamak zor değildi. İlk işi böcek oteline gitmek ve ağ kurtlarını çağırmak olacaktı. Lusiyus niyetini anladı. Pamuk şeker halini alan ağaçlar, Bay Grabitski ve işçilerini kaçırırken sabaha eski halini alacak mıydı?
Tüm bu sorunlar bir yana, Pastakreması ailesini derinden etkileyecek haber, o sabah kapılarındaydı. Bay Gisbert Değirmentaşı adına gelen Bay Küflükuruş, kira sözleşmesinin iptal edildiğini ve evin satışa çıkarıldığını bildirmekteydi. Hatta evle ilgilenen ve sunduğu teklif ile kesin alacak kişi olarak görülen müşteri bile hazırdı: eski patron Bay Kabasurat!
İkizler ve ailesinin hiçbir kaçışı yoktu. İstenilen parayı bulmaları imkansızdı. Tüm ev ve arazi, tavuklar, gölet, Petronella ve arkadaşları için son gelmişti...
Bir solukta okuduğum, birlik ve beraberlik ile aşılamayacak sorun olmadığını fakat başarıya giden yolların da hiçbir zaman kolay olmayacağını vurgulayan keyifli bir okuma bizimle.
#elmacadısıpetronella yı yürekten tavsiye ederken, yeni maceralarını merakla bekliyorum. Keyifle.
.
Petronella Elmapüresi 4: Sihirli Şapka ve Arı SaldırısıSabine Stading · The Kitap Çocuk Yayınları · 20225 okunma
Bu kitapla ilgili hislerim biraz gölet gibi… sakin görünüyor ama içine girince derin mi, boş mu tam anlayamıyorsun. Claire Louise karakteri bana yer yer “ben ne okuyorum şu an” dedirtti ama bir yandan da garip bir çekiciliği vardı.
Olaylar çok büyük patlamalarla ilerlemiyor, daha çok suya taş atıyorsun da dalgaları izliyorsun gibi. Bazen “tamam şimdi bir şey olacak” diyorsun, ama kitap seni nazikçe “yok öyle kolay dram” diye yerine oturtuyor.
Yani Herkese hitap eden bir kitap değil. Ama böyle sessiz, düşünceli bir moddaysan ve “ben biraz da iç dünyamla kavga edeyim” diyorsan benim gibi, sana eşlik edebilir.
Bir de şunu söylemeden geçemem: Claire Louise bazı sahnelerde o kadar sabırlıydı ki ben olsam çoktan göleti terk etmiştim:d, direkt denize açılırdım.
Sonuç: Ne mükemmel, ne de unutulmaz. Ama tuhaf bir şekilde aklında kalıyor!!. Tıpkı yarım yamalak hatırladığın bir rüya gibi.
Kurt Cobain’in delisi olduğu kitap olarak tanıdım ,okuyalım bakalım neyin nesiymiş dedik okuduk kurt abim harbiden ağzının tadını biliyormuş okurken hiç sıkılmayıp 2 bin 3 bin sayfa daha devamı olsa rahatlıkla okunurmuş dediğim güzel bir kitap oldu çok beğendim lakin aklıma bir şey takıldı Central parktaki gölet kışın buz tuttuğunda oradaki ördekler nereye gidiyor….
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Bir Yulaf Lapasında İnsan Olmayı Bulmak
Gölet'i sahaftan aldım, okumaya başladığımda otobüs yolculuğundaydım. En sevdiğim şeylerden biri kadınların iç dünyasını tüm gerçekliği ile okumak olduğu için yolculukta şipşak bitiririm diye düşünmüştüm. Fakat kitabın çok da akıcı olmadığını fark ettim. Karakterimiz gün içinde gördüğü, düşündüğü, deneyimlediği her şeyi evine misafir olmuş bir yakın arkadaşıymışız misali anlatıyor bize. Sonra sonra fark ettim bu ki kitabı öyle bir kerede okuyup bitirmeye çalışmak ona yapılacak çok büyük bir haksızlık olur. Çünkü her gece uyumadan bir veya iki bölüm okuyup, okuduklarım üzerine düşünürken yavaşça uykuya daldığımda anladım kitabın tadının böyle çıktığını. Aceleye gelecek bir kitap değil, aksine kitabın kendisi gibi acelesiz ve gözlemci olmak gerekiyor okurken.
Kitapta kendimin bir yansımasını bulduğum çok an oldu. Hayatın koşturmacasında aklımızda beliren derin düşünceler olur ya, anlamsızdır ve bir sonuca da bağlanmaz bu düşünceler ama dalar gideriz. İşte bu kitabı okurken tam olarak bunu hissettim. İnsan olmanın ne garip ne eşsiz olduğunu bir daha hatırladım. O eve gitmek istedim, o manzarayı izlemek istedim. O tuvalet fayanslarını sarıya boyarken yanında oturup sohbet etmek istedim. Bennett nesnelere öyle bir yoğunlaşıyor ki, nesneler nesne olmaktan çıkıp karakter kazanıyor. Kendisine "yazarın yazarı" denmesinin en büyük sebebi de budur bence.
Zaman zaman etrafı derinlemesine gözlemler, insanları izlerim. Hareketleri, bakışları, mimikleri bana film gibi gelir. Onlar gözlemlendiklerini fark etmezler bile ama ben onlar hakkında düşünür dururum. Bazen bir sonuca varırım bazen de sadece bu sessiz tanıklığın tadını çıkarırım. İşte eserde tam da bu yönümü paylaştığım, benimle aynı frekansta düşünen bir karakterle tanıştım. Ben de başkaları ânı yaşarken, zihnimdeki o farklı
Mika Moon, Birleşik Krallık'ta yaşayan nadir cadılardan biridir. Aşırı Gizli Cadılar Cemiyeti adını verdiği ve üç ayda bir, ayın üçüncü perşembesi bir araya gelen cemiyet üyeleri dışında neredeyse hiç kimse cadı olduklarından haberdar değildir. Dikkat çekmemeleri için gizli kalmaları, güçlerini saklamaları ve birbirlerinden uzak durmaları gerekir. Bir yerde toplanan büyünün getirdiği risklerden ötürü, üç ayda bir yapılan bu kısa süreli buluşmalar dışında birbirlerini görmezler. Cemiyetteki cadıların tümü, hayatları boyunca sevdikleri insanlardan, arkadaşlarından, eşlerinden, sevgililerinden kim olduklarını saklayarak yaşamak zorundadır aslında. Küçük yaşta ailesini kaybeden Mika da bu kurallara bağlı kalarak büyümüştür. Farklılıklarının kabul görmediği, yeteneklerinin sömürüldüğü bu dünyada, kendini korumak için kimseye cadı olduğundan bahsetmemesi gerektiğinin de farkındadır. Ancak insanlarla iletişim kurmanın bir yolu olarak, kimsenin ciddiye almayacağını düşündüğü cadı videoları çekerek sosyal medya hesabında paylaşmaya başlar. Ve bir gün, üç genç cadıya güçlerini nasıl kontrol etmeleri gerektiğini öğretmek üzere Nowhere Malikanesi'ne davet edildiği beklenmedik bir mesaj alır. Tüm kuralları çiğneyerek uzaktaki bu gizemli malikaneye giden Mika'yı üç küçük öğrencisi dışında, ortalarda olmayan ev sahibine ve malikanenin diğer üyelerine dair sırlar da beklemektedir.
Yetenekli bir cadı ve son derece renkli biri olmasının yanında hayatı boyunca hiçbir yere ait hissedememiş olan Mika, Nowhere Malikanesi'nin her biri nevi şahsına münhasır üyeleri Ian, Ken, Lucy, Jamie ve genç cadılar Rosetta, Altamira ve Terracotta arasında kendine bir yer bulmaya ve ait hissetmeye başladıkça, yaşamı da değişir. Ortaya çıkan yalanlar, saklanan sırlar ve karşı karşıya kaldıkları tehlikeyle
