"Yine de kocam... Yine de, döndüğümüzde geceleri bir mumumuz olsun istiyorum."
"Ama bir yandan düşünüyorum, acaba bugün kalbimizde hissettiğimiz şey, yağmur çoktan dindiği halde şu tepemizdeki ıslak yapraklardan üstümüze düşen yağmur damlaları gibi bir şey mi? Acaba anılarımız olmayınca aşkımız da mecburen solup gidecek mi?"
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Kalkma vakti prensesim" dedi Axl, hissettiği rahatlamayı gizleyerek. "Köy canlandı, ev sahibimiz gideli çok oldu."
"Keşke daha önce uyandırsaydın Axl."
"Öyle huzurlu görünüyordun ki; ayrıca dün uzun bir gündü, uykuya ihtiyacın olduğunu düşündüm. Haklıymışım, baksana, genç kız gibi görünüyorsun."
"Ne önemi var prensesim?" dedi Axl. "Bizim muma ihtiyacımız mı var? Odamızda mumsuz da her şeyi yapmaya alıştık. Mumlu ya da mumsuz, sohbetimizle kendimizi eğlendirmiyor muyuz?"
"Neyse, sağ salim olduğunu gördüm, artık gitsem iyi olacak prensesim. Her zamanki gibi ihtiyacı olana yardım eli uzatman Tanrı'nın hoşuna gidecektir mutlaka."
Ama bu sefer karısı onun gitmesini istemiyor gibiydi. Bir an dengesini kaybetmiş de ondan destek almak istermiş gibi kolunu kavradı, sonra başını göğsüne yasladı. Axl'ın eli sanki içgüdüyle karısının rüzgârda dağılmış saçlarını okşadı; başını eğip baktığında gözlerinin iri iri açılmış olduğunu görünce şaşırdı.
"Bugüne kadar kimse benim yavaş çalıştığımı söylemedi ki prensesim. Kimden duydun bunu? Öyle bir şikâyet hiç kulağıma gelmedi, benden 20 yaş genç olanlarla aynı yükü taşıyabiliyorum."
"Şaka ediyorum kocam. Doğrusun, kimse işinden şikâyetçi değil."
"Az önce sert konuştuysam özür dilerim prensesim."