Dünyanın en güzel çiçekleriEdebiyat
Nihayet Bizim Köy'e kavuştum. Okumak için bundan daha güzel bir zaman olamazdı. Neden mi? Merak edenler buyursun...
Bazı kitap dostlarım bilir. Mesleğimin 28. yılında yeniden köy öğretmeni oldum. 20 yıl sonra tekrar köyde olmak ilk başlarda bana zor gelse de zamanla alıştım.
Köy öğretmeni olmak bence muhteşem bir şey. İstediğin an doğada ders yapabiliyorsun. Tavuk gıdaklıyor, inek bağırıyor, eşek anırıyor! Tam bir senfoni. Çocuklar eve giderken gözün arkada kalmıyor. Kavga etseler de, uyum içindeler. Çünkü hepsi akraba. Köyde en çok hoşuma giden şeylerden biri de, çocukların birbirine olan hitap şekli. "Gülüm!" Ne güzel bir kelime değil mi?
"Öyle değil gulüm, böyle olacaadı."
(Bu kelime bazıları tarafından 'GULÜM' diye evrilmiş.)
Her ne kadar köyde olmak güzel olsa da zorlukları da yok değil. Asıl zorluk okulda teknolojinin olmaması. Teknolojiden de vazgeçtim, telefon çekse razıyım. İstediğin an veliye ulaşamıyorsun. Neyseki evler yakın da, bu sorunu çözebiliyorum.
"Huu, komşu! Okula hele bir geliver!" :D
Böylece işler kısa zamanda halloluyor :)
Hani sayın büyüklerimiz diyor ya,
"Biz teknolojide çığır açtık."
"İnternetsiz okul kalmayacak."
"Fatih projesiyle her okula akıllı tahta ulaştırdık."
Hepsi palavra. (Bu arada beynimde Ajda Pekkan'ın "Palavra" şarkısı çalıyor.)
Neyse efendim, gelelim ilk zamanlar yaşadıklarıma. Baktım, internet yok. Bari bir akıllı tahtamız olsa da, şöyle bir ders kitaplarını yansıtsam, bütün öğrenciler görse. Arada da patlamış mısır eşliğinde sinema günü yaparız dedim ve soluğu İlçe Milli Eğitim'de aldım. Derdimi anlatınca, sayın şube müdürü, "İlçede bile yok, köye nereden bulalım." dedi. Bunun üzerine ben de "Adam haklı! İlçede olmayan teknoloji köyde nasıl olsun?" dedim ve bağrıma taş basıp, eski usül eğitim - öğretime başladım. Anlayacağınız, sınıfta bir ben, bir de yazı tahtam var. Tıpkı ilk göreve başladığım günlerdeki gibi! Aradaki tek fark, tahtanın rengi. Bizim kara tahta, zaman içinde beyazlamış, tebeşir de tarihe karışmış. (Teknolojide çığır açtık diyen sayın büyüklerimizin bu konuda hakkını yemeyelim. Köydeki okulları bile beyaz tahtaya kavuşturmuşlar.) Ama ben yine de her şeye rağmen çok şanslıyım. Çünkü ben bir köy öğretmeniyim.
Ama gel gör ki, 
Bizim Köy 'ün öğretmeni benim kadar şanslı değilmiş. Üstü açık bir okulda eğitim yapmaya çalışmış. Baharda yağan yağmur yüzünden okulun duvarı çökmüş. Tesellisi de, Nasrettin Hoca misali...
"Ya duvar göçerken biz altında olsaydık? Ucuz kurtulduğumuza şükredelim." (s. 123)
Benim derdim akıllı tahtayken, o bir saat bile aldıramamış. Çünkü köylü için önemli olan namaz kılma vakitleri. O da zaten imam tarafından hallediliyor.
"Saat da ne olacakmış!... Bu köy, Nuh Ne bi'den beri, Allah'ın bozulmaz saati ile geçinmiş de, bu gâvur okumasının ağzına eğri mi geliyor?" (s. 79)
Benim derdim eski sıralarken, o üzerinde ders yaptıracak bir sıra bile bulamamış.
"İki ay camide ders yaptıktan sonra, okulun örtülmüş bir yerine geçtik. Bari ders araçları tamam mı diyeceksiniz. Ne gezer. Pösteki üstünde bağdaş kurup oturuyoruz." (s. 107)
Gelelim, Bizim Köy 'ün nasıl ortaya çıktığına. Efendim, Bizim Köy'ün çaylak öğretmeni, İlk göreve başladığı yıllardaki gözlemlerini yazıp dergilere gönderir. Daha sonra da kitap haline getirir. Tahmin ettiğiniz gibi, yayınlandığı zaman büyük yankı uyandırır. Bunun üzerine, devlet tarafından kendisine teşekkür plaketi verilir (!!!) Ee, ne de olsa köy gerçeklerini gözler önüne sermiş!
Sayın büyüklerimiz her dönem, gerçeklerin ortaya çıkmasından çok, üstünün örtülmesini yeğ tutarlar. Köylerin geri kalmışlığını ortaya çıkarıp, hele bir de kitap haline getirmişsen vay haline! Teşekkürle kalmayıp, üstüne bir de tatile gönderirler (!!!) Tahmin ettiğiniz gibi bir müddet cezaevinde zorunlu dinlenmeye alınır.
Yazarımız 
Mahmut Makal, TOPLUMCU GERÇEKÇİ akımın öncülerindendir. Kendisi 1930 yılında Aksaray'ın Demirci Kasabası'nda doğmuş. Daha sonra İvriz Köy Enstütüsü'ne giderek öğretmen olmuş. Gittiği köylerdeki gözlemlerini yazarak kitap haline getirmiş. Böylece yazarlık kariyeri başlamış. Tabii bu arada dediğim gibi, başına gelmeyen de kalmamış. Ama o, kitaplar yazmaya devam etmiş. Bu arada müfettiş olmuş. Yazdığı kitaplar yüzünden müfettişliği elinden alınmış.
Mahmut Makal, 1967'de Unesco tarafından dünya gençliğine örnek insan olarak seçilmiş. Şu işe bakın ki, bizim ülkemizde mimli bir yazar. Boşuna dememişler, meyve veren ağaç taşlanır diye.
Bizim Köy, yalın bir dille anlatılmış. Okuyanı sıkmayan, aksine keyif veren kısa başlıklar halinde yazılmış. Okurken ağlanacak halimize güleriz misali, bol bol güldüm. Tabii cık, cık da yapmadım değil!
Bizim Köy 'ü görmek isteyen dostlar, okuyun! Okuyun ki, bazı köylerimizin hala 76 öncesinde kaldığını görün de şaşmayın!!!
Yazımın uzun olduğunun farkındayım ama çok sevdiğim bir şiiri eklemeden bitirmek istemiyorum.
"Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçekleri getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin getirin...ve sonra öleceğim."
Ceyhun Atuf Kansu
Bizim Köy 'ün öğretmeni benim kadar şanslı değilmiş. Üstü açık bir okulda eğitim yapmaya çalışmış. Baharda yağan yağmur yüzünden okulun duvarı çökmüş. Tesellisi de, Nasrettin Hoca misali...
"Ya duvar göçerken biz altında olsaydık? Ucuz kurtulduğumuza şükredelim." (s. 123)
Benim derdim akıllı tahtayken, o bir saat bile aldıramamış. Çünkü köylü için önemli olan namaz kılma vakitleri. O da zaten imam tarafından hallediliyor.
"Saat da ne olacakmış!... Bu köy, Nuh Ne bi'den beri, Allah'ın bozulmaz saati ile geçinmiş de, bu gâvur okumasının ağzına eğri mi geliyor?" (s. 79)
Benim derdim eski sıralarken, o üzerinde ders yaptıracak bir sıra bile bulamamış.
"İki ay camide ders yaptıktan sonra, okulun örtülmüş bir yerine geçtik. Bari ders araçları tamam mı diyeceksiniz. Ne gezer. Pösteki üstünde bağdaş kurup oturuyoruz." (s. 107)
Gelelim, Bizim Köy 'ün nasıl ortaya çıktığına. Efendim, Bizim Köy'ün çaylak öğretmeni, İlk göreve başladığı yıllardaki gözlemlerini yazıp dergilere gönderir. Daha sonra da kitap haline getirir. Tahmin ettiğiniz gibi, yayınlandığı zaman büyük yankı uyandırır. Bunun üzerine, devlet tarafından kendisine teşekkür plaketi verilir (!!!) Ee, ne de olsa köy gerçeklerini gözler önüne sermiş!
Sayın büyüklerimiz her dönem, gerçeklerin ortaya çıkmasından çok, üstünün örtülmesini yeğ tutarlar. Köylerin geri kalmışlığını ortaya çıkarıp, hele bir de kitap haline getirmişsen vay haline! Teşekkürle kalmayıp, üstüne bir de tatile gönderirler (!!!) Tahmin ettiğiniz gibi bir müddet cezaevinde zorunlu dinlenmeye alınır.
Yazarımız Mahmut Makal, TOPLUMCU GERÇEKÇİ akımın öncülerindendir. Kendisi 1930 yılında Aksaray'ın Demirci Kasabası'nda doğmuş. Daha sonra İvriz Köy Enstütüsü'ne giderek öğretmen olmuş. Gittiği köylerdeki gözlemlerini yazarak kitap haline getirmiş. Böylece yazarlık kariyeri başlamış. Tabii bu arada dediğim gibi, başına gelmeyen de kalmamış. Ama o, kitaplar yazmaya devam etmiş. Bu arada müfettiş olmuş. Yazdığı kitaplar yüzünden müfettişliği elinden alınmış.
Mahmut Makal, 1967'de Unesco tarafından dünya gençliğine örnek insan olarak seçilmiş. Şu işe bakın ki, bizim ülkemizde mimli bir yazar. Boşuna dememişler, meyve veren ağaç taşlanır diye.
Bizim Köy, yalın bir dille anlatılmış. Okuyanı sıkmayan, aksine keyif veren kısa başlıklar halinde yazılmış. Okurken ağlanacak halimize güleriz misali, bol bol güldüm. Tabii cık, cık da yapmadım değil!
Bizim Köy 'ü görmek isteyen dostlar, okuyun! Okuyun ki, bazı köylerimizin hala 76 öncesinde kaldığını görün de şaşmayın!!!
Yazımın uzun olduğunun farkındayım ama çok sevdiğim bir şiiri eklemeden bitirmek istemiyorum.
"Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçekleri getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin getirin...ve sonra öleceğim."
Ceyhun Atuf Kansu··
15,5bin Gösterim
20 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Dünyanın en güzel çiçekleri :)
hizliresim.com/2nb7c8x
hizliresim.com/1uvu7ci
hizliresim.com/o7c5xm4
hizliresim.com/7yl6mzi
hizliresim.com/l70oyso
Çok ama çok güzel bir inceleme olmuş.
Sanırım artık köyde öğretmenlik yapmıyorsunuz.
Oysa her türlü zorluğa rağmen bir köyde öğretmen olmak, bence dünyanın en değerli görevlerinden ve sorumluluklarından biri. Bir o kadar da zor… Özellikle imkânsızlıklar düşünüldüğünde.
Bu vesileyle, Hakkâri’de Bir Mevsim’in öğretmenini de saygıyla hatırlayalım.
Emeğinize sağlık.
Çok teşekkür ederim. Beğenmenize sevindim. İzmir’e atandığımda 3 yıl köyde görev yaptım. Şimdi ilçe merkezindeyim. İl dışından gelenlere yer açılsın diye mecburen tayin istiyorsun :D
Senin öğretmeni olduğun köy okulu çok şanslı, bazen bazı insanlar ortamı güzelleştirir bizim için eminim öğrencilerinle böyle bir ilişkin vardır, öğretmenlik zor meslek özellikle de “ben dersi anlatırım işine gelen dinlesin” demeyen öğretmenler için, gerçekten eğitimi de öğretime katan öğretmenler için, böyle olunca da belalar, eksiklikler çoğu zaman öğretmenin yakasını bırakmıyor bu ülkede.. Kalemine emeğine sağlık, özlemişim incelemelerini, bu kadar bekletme bizi 💗🌸
Bu güzel yorumun için çok teşekkür ederim canım. Biz sınıf öğretmenleri, dersimi anlatırım, dinleyen dinlesin diyemiyoruz. Dinlemeyene bile zorla dinletiyoruz :)) Keşke her kitaba inceleme yazabilsem, ama şartları biliyorsun işte. Okumaya bile zor zaman buluyorum. Bu kitap, yaşadıklarımı gözüme soktuğu için boş geçemedim.
Reklam
Sultan hocam incelemeniz harika, öğrencileriniz çok şanslı; ancak attığınız yorumlar beni çok etkiledi. İlk defa bir okurun incelemesinden çok, kendi incelemesine attığı yorumları sevdim. Harika. Koy okulları candır.
Hiç unutmam, salıncaktan atlarken düşüp salıncağın metali kafamı kestiydi. Oluk oluk kan akarken kimseye ulaşamamıştık, anneannem tedavi etmişti :)
Diğer yandan 30 kişi beraber okula gidip dönmek de harika. Sanırım çocukluğumun en güzel yılları köy okulumda geçti.
Ben de onlar kadar şanslıyım. Çünkü köyümü, okulumu, öğrencilerimi seviyorum.
Ben hiç köy okulunda okumadım. Ama şehir okurlarından daha samimi bir ortam olduğunu, görev yaptığım köy okullarında gördüm.
Yorumun için çok teşekkür ederim. Beğenmene sevindim.