Herhalde insanlar ölürken kesin olarak ölmüyorlar, tamamen yok olmuyorlar. Onları hatırlayan, onların seslerini, yüzlerini hafızalarında saklayan insanlar var oldukça, ölenler yaşıyorlar; fikirlerde, hayallerde, tasavvurlarda yaşıyorlar.
Meksika'da ölülere bu denli önem verilmesinin sebebinin tam da bu olduğundan bahsediyordu Coco isimli animasyon. O günden beri geçmişin aslında yaşayabilen bir imgeler yığını olabileceği düşüncesi hiç gitmiyor aklımdan. Üzerine de Deleuze okuyup La jetee izleyince 'yok olma' konsepti ile ilk defa tanışıyor gibi hissetmiştim. Muhteşem bir alıntıymış bu da gerçekten