Sıdıka - A. ATALAY /Sevgisiz evde çiçek mi büyür be...
Hababam Sınıfı'nın yazarı 
Rıfat Ilgaz'a bir röportajda "Nasıl bu kadar güldürebildiniz," diye soruyorlar, o da cevap veriyor: "Ben çöken eğitim sistemini anlattım. Hepimiz bu ölen sisteme bakarak güldük."
Sıdıka
Çöken dünyanın,
Kokuşmuş adetlerin,
Erkek hegemonyasının,
Kadına psikolojik, fiziksel şiddetin,
İnsanları düzen düzenin,
Tüm bunlara rağmen umutla hayata tutunmaya çalışan kahramanı.
"Bugün kötü olan her şeyi kendisiyle baş başa bıraktım, çünkü dışarıda bahar vardı. Yarın yine olacak." (s. 62)
Kadın okumaz.
Kadın dışarı çıkmaz.
Kadın balkona bile çıkamaz.
Kadın dayak ile terbiye edilir.
Kadın iğrenç bir döngünün yerinden oynamaması gereken üyesidir.
Kadının fikirleri olamaz.
Kadının istekleri olamaz.
Belirli şartlarda belki camdan dışarı bakabilir.
Anahtar sözcükler: "Ama ben erkeğim."
- Manyaklaşma abi... Sen on tane kızı arıyorsun telefonla... Şimdiye kadar 170 kere evlenmen 120 civarında da "namus cinayeti"ne kurban gitmen gerekirdi.
+ O başka... O kızlarla gönül eğlendiriyorum ben... Hem ben erkeğim.
En nefret ettiğim düşünce yapısı.
Kardeşine gün yüzü gösterme başkalarının kardeşi olan kızlar için utanmadan "gönül eğlendiriyorum," de.
"O yasak, bu ayıp, şu günah... Bilim adamları kaçık, sanatçılar orospu, sonra cehalet diz boyu." (s. 74)
El alem ne der diye diye mahvettik bir nesli.
Oysa el "yabancı" demekti.
Yabancıların ne dediğinden bize neydi?
- Mahalleli ne der adama biliyor musun?
+Genital organlarımızı evde bırakıp çıkalım, namusumuza hiçbir helal gelmez! (s. 38)
Bir güldürü değil, bir neslin özetiydi Sıdıka.
Hedefleri olan ama okuldan alınan,
Küçük yaşında evlendirilmeye çalışılan,
Hayallerinin kabusa döndürüldüğü,
En küçük isteklerinin bile fiziksel, psikolojik şiddetle cevap bulduğu bir neslin özeti.
Evlense evlendiği evde uygulanacak muamele de oydu.
Haklıydı, sevgisiz evde ne çiçek ne insan büyürdü.
Oysa 
George W. Bush'a aşure gönderecek kadar sevgi dolu,
Çeyizi teleskop olacak kadar meraklı,
Kitap fuarı kovalayacak kadar kitap delisi,
Memleketinin sorunlarını bilecek bilinçli biriydi.
- Kitap fuarına gidicem, işte o kadar!
+İyi! Dönüşte Kelime-i Şehadet getir. Baban seni sağ komaz. (s. 130)
Ve biz güldük ağlanacak halimize.
Adına güldürü dedik izledik hayatlarımızın bir özetini.
Onun sistemin bir parçası olmayı reddetmesi oldukça cazip geldi bize. İçimizdeki gizli kahramanı uyandırdı belki de. Neticede hepimiz dönen çarkın bir dişlisiydik istemesek de...
"Hepimiz derin bir manasızlığın içinde yaşıyoruz." (s. 40)
Eserde en anlamlı bulduğum cümle olabilir.
Ve mana aramaktan da oldukça uzak bir konumdayız.
Sevgisiz dünyada, birbirimize katlanabildiğimiz ölçüde kesişen hayatlarımızla yaşamaya devam ediyoruz.
Sıdıka kadar bile değil mücadelemiz.
Ne onun evinden olabildiği kadar entelektüel ne de onun kadar ülke ve dünya gündemiyle ilgiliyiz.
Birkaç ayrı hikayeden oluşuyor eser.
Sonuncu Fabrıga Yazar 
Atilla Atalay'ın gerçek yaşam öyküsünden oluşuyor. Onun ve ailesinin Karabük Demir Çelik Fabrikasının açılması ile başlayan, bugünlere uzanan öyküsünden.
Gözüm dola dola okudum diyebilirim.
Ülkenin durumu,
Seçimler,
Aziz Nesin,
Dünyada yaşayan problemler,
Çevre, deniz kirliliği,
Kendini yetiştirmiş bir kızın penceresinden bir dünya...
Neresinden tutarsanız tutun okumaya değer bir eser.
Yazar eseri ailesi tarafından okuldan alınıp evlendirilen, sonradan kendi imkanları ile okuyup öğretmen olan annesi "Havva Öğretmen"e ithaf etmiş.
Bazı güldürüler daha güldürmeden düşündürürler.
Keyifle okunması temennisiyle...Kara Mizah
Hababam Sınıfı'nın yazarı Rıfat Ilgaz'a bir röportajda "Nasıl bu kadar güldürebildiniz," diye soruyorlar, o da cevap veriyor: "Ben çöken eğitim sistemini anlattım. Hepimiz bu ölen sisteme bakarak güldük."
Sıdıka
Çöken dünyanın,
Kokuşmuş adetlerin,
Erkek hegemonyasının,
Kadına psikolojik, fiziksel şiddetin,
İnsanları düzen düzenin,
Tüm bunlara rağmen umutla hayata tutunmaya çalışan kahramanı.
"Bugün kötü olan her şeyi kendisiyle baş başa bıraktım, çünkü dışarıda bahar vardı. Yarın yine olacak." (s. 62)
Kadın okumaz.
Kadın dışarı çıkmaz.
Kadın balkona bile çıkamaz.
Kadın dayak ile terbiye edilir.
Kadın iğrenç bir döngünün yerinden oynamaması gereken üyesidir.
Kadının fikirleri olamaz.
Kadının istekleri olamaz.
Belirli şartlarda belki camdan dışarı bakabilir.
Anahtar sözcükler: "Ama ben erkeğim."
- Manyaklaşma abi... Sen on tane kızı arıyorsun telefonla... Şimdiye kadar 170 kere evlenmen 120 civarında da "namus cinayeti"ne kurban gitmen gerekirdi.
+ O başka... O kızlarla gönül eğlendiriyorum ben... Hem ben erkeğim.
En nefret ettiğim düşünce yapısı.
Kardeşine gün yüzü gösterme başkalarının kardeşi olan kızlar için utanmadan "gönül eğlendiriyorum," de.
"O yasak, bu ayıp, şu günah... Bilim adamları kaçık, sanatçılar orospu, sonra cehalet diz boyu." (s. 74)
El alem ne der diye diye mahvettik bir nesli.
Oysa el "yabancı" demekti.
Yabancıların ne dediğinden bize neydi?
- Mahalleli ne der adama biliyor musun?
+Genital organlarımızı evde bırakıp çıkalım, namusumuza hiçbir helal gelmez! (s. 38)
Bir güldürü değil, bir neslin özetiydi Sıdıka.
Hedefleri olan ama okuldan alınan,
Küçük yaşında evlendirilmeye çalışılan,
Hayallerinin kabusa döndürüldüğü,
En küçük isteklerinin bile fiziksel, psikolojik şiddetle cevap bulduğu bir neslin özeti.
Evlense evlendiği evde uygulanacak muamele de oydu.
Haklıydı, sevgisiz evde ne çiçek ne insan büyürdü.
Oysa George W. Bush'a aşure gönderecek kadar sevgi dolu,
Çeyizi teleskop olacak kadar meraklı,
Kitap fuarı kovalayacak kadar kitap delisi,
Memleketinin sorunlarını bilecek bilinçli biriydi.
- Kitap fuarına gidicem, işte o kadar!
+İyi! Dönüşte Kelime-i Şehadet getir. Baban seni sağ komaz. (s. 130)
Ve biz güldük ağlanacak halimize.
Adına güldürü dedik izledik hayatlarımızın bir özetini.
Onun sistemin bir parçası olmayı reddetmesi oldukça cazip geldi bize. İçimizdeki gizli kahramanı uyandırdı belki de. Neticede hepimiz dönen çarkın bir dişlisiydik istemesek de...
"Hepimiz derin bir manasızlığın içinde yaşıyoruz." (s. 40)
Eserde en anlamlı bulduğum cümle olabilir.
Ve mana aramaktan da oldukça uzak bir konumdayız.
Sevgisiz dünyada, birbirimize katlanabildiğimiz ölçüde kesişen hayatlarımızla yaşamaya devam ediyoruz.
Sıdıka kadar bile değil mücadelemiz.
Ne onun evinden olabildiği kadar entelektüel ne de onun kadar ülke ve dünya gündemiyle ilgiliyiz.
Birkaç ayrı hikayeden oluşuyor eser.
Sonuncu Fabrıga Yazar Atilla Atalay'ın gerçek yaşam öyküsünden oluşuyor. Onun ve ailesinin Karabük Demir Çelik Fabrikasının açılması ile başlayan, bugünlere uzanan öyküsünden.
Gözüm dola dola okudum diyebilirim.
Ülkenin durumu,
Seçimler,
Aziz Nesin,
Dünyada yaşayan problemler,
Çevre, deniz kirliliği,
Kendini yetiştirmiş bir kızın penceresinden bir dünya...
Neresinden tutarsanız tutun okumaya değer bir eser.
Yazar eseri ailesi tarafından okuldan alınıp evlendirilen, sonradan kendi imkanları ile okuyup öğretmen olan annesi "Havva Öğretmen"e ithaf etmiş.
Bazı güldürüler daha güldürmeden düşündürürler.
Keyifle okunması temennisiyle...··
3.568 Gösterim
9 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ülkede Sıdıkayla şöyle ya da böyle her kadının bir bağı vardır. Bazen aynı evin içinde bazen aynı sülalede bazen de okulda, işte, Sıdıkaya gün yüzü göstermeyen nice kafalar...
Dizisini küçükken gülerek izlemişizdir de şimdi okurken gülemiyor insan. Sıdıkanın umutsuz çığlıklarını yeni yeni duyuyoruz.
Elinize sağlık 🌿
