Mektub - P. COELHO /Sen bu değilsin! Olmamalısın!
Simyacı ile sevdiğim,
Veronika Ölmek İstiyor ile hayran kaldığım ve bundan sonra ne yazdıysa okumaya ant içtiğim bir yazar(dı) 
Paulo Coelho
Şairin biri der ki: "Birer birer, seve seve çıktığım aşk basamaklarını; onar onar, söve söve iniyorum şimdi!" Bir cümle ile anlatacak olsaydım yazara olan sevdamı, bu cümleyi seçerdim sanırım. Zira yakın zamanda çıkardığı 
Okçu'nun Yolu'nu zoraki okumuş ve onu yalnızca bir tökezleme olarak kabul etmiştim. Her yazarın beklentinin altında kalan kitabı olabilirdi. Ancak üzerine Mektub'u okumak bunun yalnız bir tökezleme olmadığını, popüler kültüre yönelik, yazmak için yazdığını düşündürdü bana.
Mektub
İçinde kısa anlatılar bulunan, her birinden bir ders çıkarabileceğiniz birçoğu yarım sayfa olan metinlerden oluşuyor. Elinize birkaç alışta okuyabileceğiniz, elbette birkaç hikayesinden etkileneceğiniz ama genel olarak sıradan bulacağınız bir eser. Genelde kitaplara olumlu yaklaşmaya, incelememden sonra eserle tanışacak kişilerin olmasına vesile olmaya çalışırım ama sanırım bu eserde pek başaramayacağım. Ancak şunu söyleyebilirim, sizi yormayacak, yoğun dönemlerinde açıp birkaç sayfa okuyabileceğiniz, sade, içinden anlamlı cümleler bulabileceğiniz bir kitap.
"Sevmek sevilmekten daha kolaydır." (s. 90)
Öyle mi sahiden?
Siz kıymetli okurlardan aldığım dönüt "Sevildiğinden asla emin olamazsın," oldu. Sevdiğinden emin miydi insan peki?
Hepimizin diline pelesenk olan o söz:
Sevgi neydi?
"Küçülmek korkusuyla, büyümeyi unuturuz. Ağlamak korkusuyla, gülmeyi unuturuz." (s. 50)
Şöyle der bir kitapta: "Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Bir nevi yaşadığımız hayatın özeti aslında. Daha doğrusu: YAŞAYAMADIĞIMIZ.
Değişimden korktuğumuz için aynı yerde kalıyor, hayat sigortamız olarak gördüğümüz paraları harcamamak için seyehate dahi çıkamıyoruz. Küsmeye korkuyor, ilk adımı atmaya korkuyor, el alem ne derlerden kendimizi alamıyoruz. Bir ömür yaşamak uğruna bir ömür feda ediyoruz.
"... Musa bastonunu kaldırır ve Kızıldeniz yarılır. Çünkü ancak yolda yürüyecek cesareti olana yollar açılır." (s. 185)
Bir şeyleri başaran insanları hep şanslı olarak tanımlıyoruz, denemeye dahi acizken, korkarım içimizdeki gizil gücü dahi keşfedemeden göçüp gideceğiz bu dünyadan. Oysa "Yaşamak, bir tehlikeden ötekine koşmak değilse nedir?" Fazla rutin, fazla monotonluk değil mi ruh halimizi darmadağın eden? Bize neyin iyi geleceğini dahi bilmiyoruz, o kadar şey keşfedemedik henüz. "Bütün sabahlar yaşamaya yeniden başlama zamanıdır." Ama çoğumuz alarmları erteleyerek başlıyoruz güne. Pazartesiden nefret eden insanlar yığınına döndük.
"Korkunun zamanı sona erdi artık; şimdi umudun zamanı başlıyor." (s. 37)
Etmediyse de ermeli. Yarına dahi ertelemeden... Zira güzel günlere olduğu yerden varamıyor insan. Güzel günlere ulaşma kılavuzu yayınlanmadı henüz. Şimdi değilse ne zaman!Edebiyat
Simyacı ile sevdiğim,
Veronika Ölmek İstiyor ile hayran kaldığım ve bundan sonra ne yazdıysa okumaya ant içtiğim bir yazar(dı) Paulo Coelho
Şairin biri der ki: "Birer birer, seve seve çıktığım aşk basamaklarını; onar onar, söve söve iniyorum şimdi!" Bir cümle ile anlatacak olsaydım yazara olan sevdamı, bu cümleyi seçerdim sanırım. Zira yakın zamanda çıkardığı Okçu'nun Yolu'nu zoraki okumuş ve onu yalnızca bir tökezleme olarak kabul etmiştim. Her yazarın beklentinin altında kalan kitabı olabilirdi. Ancak üzerine Mektub'u okumak bunun yalnız bir tökezleme olmadığını, popüler kültüre yönelik, yazmak için yazdığını düşündürdü bana.
Mektub
İçinde kısa anlatılar bulunan, her birinden bir ders çıkarabileceğiniz birçoğu yarım sayfa olan metinlerden oluşuyor. Elinize birkaç alışta okuyabileceğiniz, elbette birkaç hikayesinden etkileneceğiniz ama genel olarak sıradan bulacağınız bir eser. Genelde kitaplara olumlu yaklaşmaya, incelememden sonra eserle tanışacak kişilerin olmasına vesile olmaya çalışırım ama sanırım bu eserde pek başaramayacağım. Ancak şunu söyleyebilirim, sizi yormayacak, yoğun dönemlerinde açıp birkaç sayfa okuyabileceğiniz, sade, içinden anlamlı cümleler bulabileceğiniz bir kitap.
"Sevmek sevilmekten daha kolaydır." (s. 90)
Öyle mi sahiden?
Siz kıymetli okurlardan aldığım dönüt "Sevildiğinden asla emin olamazsın," oldu. Sevdiğinden emin miydi insan peki?
Hepimizin diline pelesenk olan o söz:
Sevgi neydi?
"Küçülmek korkusuyla, büyümeyi unuturuz. Ağlamak korkusuyla, gülmeyi unuturuz." (s. 50)
Şöyle der bir kitapta: "Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Bir nevi yaşadığımız hayatın özeti aslında. Daha doğrusu: YAŞAYAMADIĞIMIZ.
Değişimden korktuğumuz için aynı yerde kalıyor, hayat sigortamız olarak gördüğümüz paraları harcamamak için seyehate dahi çıkamıyoruz. Küsmeye korkuyor, ilk adımı atmaya korkuyor, el alem ne derlerden kendimizi alamıyoruz. Bir ömür yaşamak uğruna bir ömür feda ediyoruz.
"... Musa bastonunu kaldırır ve Kızıldeniz yarılır. Çünkü ancak yolda yürüyecek cesareti olana yollar açılır." (s. 185)
Bir şeyleri başaran insanları hep şanslı olarak tanımlıyoruz, denemeye dahi acizken, korkarım içimizdeki gizil gücü dahi keşfedemeden göçüp gideceğiz bu dünyadan. Oysa "Yaşamak, bir tehlikeden ötekine koşmak değilse nedir?" Fazla rutin, fazla monotonluk değil mi ruh halimizi darmadağın eden? Bize neyin iyi geleceğini dahi bilmiyoruz, o kadar şey keşfedemedik henüz. "Bütün sabahlar yaşamaya yeniden başlama zamanıdır." Ama çoğumuz alarmları erteleyerek başlıyoruz güne. Pazartesiden nefret eden insanlar yığınına döndük.
"Korkunun zamanı sona erdi artık; şimdi umudun zamanı başlıyor." (s. 37)
Etmediyse de ermeli. Yarına dahi ertelemeden... Zira güzel günlere olduğu yerden varamıyor insan. Güzel günlere ulaşma kılavuzu yayınlanmadı henüz. Şimdi değilse ne zaman!··
1 +1'leme
·4.582 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu hayal kırıklığını ben de 
Jean-Louis Fournier ile yaşadım. 
Dul ile samimiyetine hayran kaldım 
Nereye Gidiyoruz Baba? ile de hayranlığım devam etti ama sonrası hayal kırıklığı. Belki içlerindeki cevherin bittiğini kabul etmeleri gerekiyor yazarların. Okur için bu çok üzücü oluyor. Eski yeri de sarsılıyor çünkü. Emeğine sağlık, kitabı okuyacağımı sanmam çünkü çok kitapta seninle hemfikirdik ama incelemen okumaya değerdi yine. ☺️
Jean-Louis Fournier ile yaşadım. Dul ile samimiyetine hayran kaldım Nereye Gidiyoruz Baba? ile de hayranlığım devam etti ama sonrası hayal kırıklığı. Belki içlerindeki cevherin bittiğini kabul etmeleri gerekiyor yazarların. Okur için bu çok üzücü oluyor. Eski yeri de sarsılıyor çünkü. Emeğine sağlık, kitabı okuyacağımı sanmam çünkü çok kitapta seninle hemfikirdik ama incelemen okumaya değerdi yine. ☺️Teşekkür ediyorum Piraye. Bazı yazarlar popüler kültürden fazla etkileniyor sanırım.