"Ah ruhum, senin yazgın kabrin karanlığıdır, ışığa karşı tamahkâr olma."
Kitap toplamda 80 sayfa olup 3 hikayeden oluşuyor ve en çok sayfa ayrılan hikayesi "Kafir Halil". Bu hikâye aynı zamanda kitabın son hikayesi. Halil Cibran'ın daha önce Ermiş ve Ermiş'in Bahçesi kitaplarını bayılarak okumuştum. Anlatımına, betimlemelerine, imgelerine, şiirselliğine hayran kalmıştım.
Asi Ruhlar daha önce okuduklarımdan farklı bir tür olsa da Halil Cibran'ın kusursuz anlatımını, şiirsel üslûbunu ve çarpıcı aforizmalarını yine görüyoruz bu kitapta.
Bence eleştirilebilecek tek noktası yazarın sesinin kitapta fazlaca yankılanması. Aslında bunu bilinçli olarak yapması da çok muhtemel çünkü son hikayesi Kafir Halil'deki karakterimizin adından da anlaşılıyor bu durum. Fakat beni hiç rahatsız etmedi.
Kitap gerek ilahi üslûbuyla gerek verdiği toplumsal mesajlarla bana Lev Tolstoy'un İnsan Neyle Yaşar? kitabını hatırlattı. Ama favorim tabii ki Cibran