İnceliklerin şairinden... "Üç gün akıllıysam beş gün deliyim."Şiir
Bazı şairler vardır, kalemlerine öyle tutulursun ki senin için bir yaşam tarzı haline gelir dönüp dönüp onu okumak. Sanki hiç bitmeyeceği düşünülen sevdalar gibi bitmeyeceğini düşünürsün ondan okuyacağın dizelerin.
Geçtiğimiz günlerde kitap alışverişine çıkmıştım. Gözüm hemen şiir bölümüne gitti. Ve Tabii Şükrü Erbaş'lara. #k:269031... Almışken 5 ve 6'yı da alayım onları da okurum dedim şiire olan bütün açlığımla. Bulamadım tabii. Görevliden yardım istedim, mevcut olmadığını söyledi. O an açıp baktım internetten ve anladım son kitabın 4. kitap olduğunu... Hani Ramazanda susarsın, iftar gelince ne kadar içersen iç kanmayacağını düşünürsün ya, işte öyle bir susuzluk. Ama ne der 
Nazan Bekiroğlu: "Nasibinde yoksa su bile boğazında kalır insanın."
"Kimse kendinden bir yere gitmiyor
Yaşıyoruz sessizce yaramızı severek." (s. 47)
Ölümün arkasından senin kadar hüzünle bakanı görmedim. Ölümün acısını senden daha güzel anlatanı. Senin kadar inceliğinden vurulup en kuvvetli yerinden kopanı. Ah Ömür Hanım, sen gittin, hepimiz birden ölüyoruz ardından. "Ömür Hanım, öyle bir acı ki bu, ölen yaşayanda her gün yeniden ölüyor, yaşayan ağlamadan kimseyi sevemiyor." Sevmek şöyle dursun, ardından gitme isteği...
"Seni çok özledim, çok
Ben gelene kadar çürüme ne olur." (s. 192)
Kimi ölüler çürümüyor, bundan olsa gerek çözülemeyen gizemleri. Hatta bedenleri bir yıl daha hareket ediyormuş. Gelecek olanı kıpır kıpır beklercesine... tr.euronews.com/2019/09/13/aras...
"Yazmasaydım, yaşamamış olacaktın." (s. 53)
Bir söz vardı:
"İnsan iki kez ölür derler.
Birincisi bedenimizde nefes alıp verme kesilince, diğeri de adımızı bilen son kişi öldüğünde."
Fakat ölmek başka, hiç yaşamamış olmak başka, tıpkı tanıdık başka bir sözde olduğu gibi: "Seni tanıyan son kişi öldüğünde hiç yaşamamış olacaksın."
Peki bir adımız kalmamalı mı geriye, 
İbrahim Sadri misali... Bunun yolu da yazmaktan, yazılmaktan geçiyor olsa gerek:
"Bir adın kalmalı geriye
Bir de o kahreden gurbet
Beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç."
Yer yer düz yazılar eşlik ediyor şiirlere, ruhunuzdaki dalgalara uyum sağlarcasına ahenkle... Yanı sıra yazarlar çıkıyor karşınıza, Ferid Edgü, Bertrand Russel, Aşık Veysel, Schopenhauer, "Cehennem, başkalarıdır," diyen Sartre. Ve her yerde gözümüzün aradığı 
Cemal Süreya
"Biz kırıldık, daha da kırılırız
Kimse dokunamaz bizim suçsuzluğumuza."
Ve dokunuyorlar, 
Şükrü Erbaş misali kırılıyoruz. "Kimseye acı vermemek için kırk yerinden kırılan inceliğim."
Bağ Bozumu Şarkıları, Pervane, Yaşıyoruz Sessizce eserlerinin bir araya gelmesinden oluşuyor kitap. "Babanız içeride şiir yazıyor diye, çocuklarımı sessiz ağlattım ben," diyor Hatice Erbaş, namı diğer Ömür Hanım. Anca böyle bir kadın "İyi ki seninle yaşadım dünyayı," dedirtebilirdi insana. Ve yine anca böyle bir kadın zaten şair olan bir insanı ölümüyle bambaşka bir şair yapabilirdi. "Ölüm, yaşarken acı veriyor insana."
Ne der 
Turgut Uyar,
"Her şeyden biraz kalır
Diyor birileri, çoğulluk haklılıktır
Kavanozda biraz kahve
Kutuda biraz ekmek
İnsanda biraz acı."
O biraz acı her kayıpla perçinleniyor. Ve insan her kaybedişte diğer tarafı kendine daha yakın bulmaya başlıyor. "İnsan en çok yakınlarından ölüyor."
Güzel kitaptı vesselam. Duygu dolu. Onunla hasret çektim, onunla ağıt yaktım, onunla yaşayıp onunla yaralandım. Onunla gönlüm yoruldu tıpkı bir kitabında dediği gibi: "Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun? Gökte yıldızın kalmıyor. Gölgen bir yere sığmıyor. İçindeki şarkı içinde boğuluyor. Penceren sokağa bakmıyor." Ve şimdi yine onunla veda ediyorum. "Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?" Ne kadar uzağa giderseniz gidin, kendinizden kaçamıyorsunuz.
Nazan Bekiroğlu: "Nasibinde yoksa su bile boğazında kalır insanın."
"Kimse kendinden bir yere gitmiyor
Yaşıyoruz sessizce yaramızı severek." (s. 47)
Ölümün arkasından senin kadar hüzünle bakanı görmedim. Ölümün acısını senden daha güzel anlatanı. Senin kadar inceliğinden vurulup en kuvvetli yerinden kopanı. Ah Ömür Hanım, sen gittin, hepimiz birden ölüyoruz ardından. "Ömür Hanım, öyle bir acı ki bu, ölen yaşayanda her gün yeniden ölüyor, yaşayan ağlamadan kimseyi sevemiyor." Sevmek şöyle dursun, ardından gitme isteği...
"Seni çok özledim, çok
Ben gelene kadar çürüme ne olur." (s. 192)
Kimi ölüler çürümüyor, bundan olsa gerek çözülemeyen gizemleri. Hatta bedenleri bir yıl daha hareket ediyormuş. Gelecek olanı kıpır kıpır beklercesine... tr.euronews.com/2019/09/13/aras...
"Yazmasaydım, yaşamamış olacaktın." (s. 53)
Bir söz vardı:
"İnsan iki kez ölür derler.
Birincisi bedenimizde nefes alıp verme kesilince, diğeri de adımızı bilen son kişi öldüğünde."
Fakat ölmek başka, hiç yaşamamış olmak başka, tıpkı tanıdık başka bir sözde olduğu gibi: "Seni tanıyan son kişi öldüğünde hiç yaşamamış olacaksın."
Peki bir adımız kalmamalı mı geriye, İbrahim Sadri misali... Bunun yolu da yazmaktan, yazılmaktan geçiyor olsa gerek:
"Bir adın kalmalı geriye
Bir de o kahreden gurbet
Beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç."
Yer yer düz yazılar eşlik ediyor şiirlere, ruhunuzdaki dalgalara uyum sağlarcasına ahenkle... Yanı sıra yazarlar çıkıyor karşınıza, Ferid Edgü, Bertrand Russel, Aşık Veysel, Schopenhauer, "Cehennem, başkalarıdır," diyen Sartre. Ve her yerde gözümüzün aradığı Cemal Süreya
"Biz kırıldık, daha da kırılırız
Kimse dokunamaz bizim suçsuzluğumuza."
Ve dokunuyorlar, Şükrü Erbaş misali kırılıyoruz. "Kimseye acı vermemek için kırk yerinden kırılan inceliğim."
Bağ Bozumu Şarkıları, Pervane, Yaşıyoruz Sessizce eserlerinin bir araya gelmesinden oluşuyor kitap. "Babanız içeride şiir yazıyor diye, çocuklarımı sessiz ağlattım ben," diyor Hatice Erbaş, namı diğer Ömür Hanım. Anca böyle bir kadın "İyi ki seninle yaşadım dünyayı," dedirtebilirdi insana. Ve yine anca böyle bir kadın zaten şair olan bir insanı ölümüyle bambaşka bir şair yapabilirdi. "Ölüm, yaşarken acı veriyor insana."
Ne der Turgut Uyar,
"Her şeyden biraz kalır
Diyor birileri, çoğulluk haklılıktır
Kavanozda biraz kahve
Kutuda biraz ekmek
İnsanda biraz acı."
O biraz acı her kayıpla perçinleniyor. Ve insan her kaybedişte diğer tarafı kendine daha yakın bulmaya başlıyor. "İnsan en çok yakınlarından ölüyor."
Güzel kitaptı vesselam. Duygu dolu. Onunla hasret çektim, onunla ağıt yaktım, onunla yaşayıp onunla yaralandım. Onunla gönlüm yoruldu tıpkı bir kitabında dediği gibi: "Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun? Gökte yıldızın kalmıyor. Gölgen bir yere sığmıyor. İçindeki şarkı içinde boğuluyor. Penceren sokağa bakmıyor." Ve şimdi yine onunla veda ediyorum. "Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?" Ne kadar uzağa giderseniz gidin, kendinizden kaçamıyorsunuz.··
5 +1'leme
·4.326 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazmak benden, yorumlayarak, paylaşarak eserin daha çok kişiye ulaşmasını sağlamak sizden. Mutlu akşamlar dileklerimle. 😊
Okuma sürecime eşlik eden 
Madam Melankoli Hanım'a da buradan teşekkür ediyorum.
Madam Melankoli Hanım'a da buradan teşekkür ediyorum.
Şükrü’m Erbaş’ım kalemine kelamına meftun olduğum adam. Aşkını acısına sarmalamış kadınının yokluğunu var ederek, ölümünü yaşatarak yazmış ki ne yazmış. İkinci okuyuşum ama arttı eksilmedi yüreğimde ve yaşayan bir şairimiz oluşu mutluluk verici. Ona yazabilmek cevap alabilmek kitabına imzasıyla ulaşabilmek onur verici.
Kalemine sağlık yine çok güzel incelemişsin. Kendinden katarak daha da güzelleştiriyorsun kitapları. Emeğine sağlık. Nice şiir kitaplarına diyorum… ☺️