•Kara Kitap - Orhan Pamuk•1000Kitap
"Çünkü yaşadığımız hayatın bir başkasının düşü olduğunu kanıtlamanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyordum artık."
Kara Kitap
Merhabalar herkese... Orhan Pamuk'tan Kara Kitap'ın kendimce incelemesi ile buradayım. Bu zor ve katmanlı yolculukta bu kitap hakkındaki fikirlerimi yazmazsam eğer eksiklik hissiyatı içerisinde olacağımı düşünüyorum. Kara Kitap... Hem anlam arayışından, benliğimizi bulma yolculuğuna atılırken, esrarlı alemlerin rüyalarla dolu geçitlerinde sıkışmış hissettiren hemde bu karmaşada yolumuzu, yönümüzü bulduran harika kitap... Bu çok katmanlı esrarlı labirentlerde hem arayışta, hem kayboluşta, hem yaşayışta hem yok oluşta okuru edebi ve sanatsal yönlerde farklı kavrayışlara sevk ediyor. Orhan Pamuk'tan daha önce; 
Kırmızı Saçlı Kadın, 
Yeni Hayat, 
Masumiyet Müzesi, 
Beyaz Kale ve 
Kar kitaplarını okumuştum. Beni en çok Kar kitabı etkilemişti. O kadar yoğun ve düşsel bir anlatımı vardı ki kendimi Kars'ın karlı sokaklarında, yağan süzgün karın iç çeken sessizliğinde ayazda kalmış gibi hissetmiştim.
Kara Kitap'ın da konusuna değinecek olursam; hikâyenin ana kahramanı Galip, çocukluk aşkı, arkadaşı, amcasının kızı, sevgilisi ve kayıp karısı Rüya'yı karlı bir kış günü İstanbul'da aramaya başlar. Çocukluktan beri yazılarını hayranlıkla okuduğu yakın akrabası Celâl Salik'in köşe yazıları bu arayışta ona işaretler yollayacak ve eşlik edecektir. Galip bu arayışta Celâl'inde kaybolduğunun farkına varır. Her sokakta, her köşe başında bu arayışa dair işaretler keşfeder. İstanbul'da her izbe kenarlarda bile ipucu bulmaya çalışan Galip aslında içsel ve düşsel bir yolculuğa çıkar. Semboller ve düşsel imgelerin birleştiği bu çok kapsamlı hikayede insan yüzlerinde yazan harflerin muammasına, esrarına rastlar ve bunları kendince çözer. Celâl'in gizli evini bulur ve henüz yayımlanmamış yazılarını da okur. Onları okurken ve dahi yeni yazılar yazarken kâh kendisi olur, kâh Celâl olur. Bu yazılarda Galip kendisini bulmanın hayatın en zor,en çetrefilli sınavı olduğunu sarsıcı bir gerçeklikle kavrar.
Kara Kitap bir yandan Galip'in içsel çatışmalarını, kayıp karısını ararken hayal ve gerçek arasında gidip gelmesini masalsı bir üslupla yansıtıyor. Şeyh Galip'in Hüsn-ü Aşk eserinden esinlenerek yazılmış bir kitap aynı zamanda. Bazı ünlü düşünür, şair ve yazarlardan sözler ( Türk ve yabancı yazarlar karışık) de kitabın bölüm başlarında mevcut. Bir yandan doğu - batı çatışması işleniyor. Uzun cümlelerin ve yoğun tasvirlerin yer aldığı kitapta, ülkenin modernleşme aşamalarındaki dönemlerine, mankenciliğin gelişmesi ve ilerlemesine de değiniliyor. Kitapta Celal Salik'in köşe yazılarının olduğu kısımlar çok güzeldi. Boğazın sularının çekileceği felaket günlerine, tebdil-i mekan gezen padişahlara, esrarlı cinayetlere ve tuhaf ayrıntılarla işlenmiş olaylara kadar neler neler yoktu ki; Türkan Şoray, Mevlânâ, Şems Tebrizi, İbni Zerhani, Attar, Hallacı Mansur, Nesimi, Dante, Proust, Volteir... Binbir Gece Masalları, korkutucu cellat hikayeleri...
Son bölümlerde de şehzadenin hikayesi vardı ki beni en çok etkileyen o hikaye oldu. Şehzadenin hikayesi romanı özetliyor aslında ve o vurucu cümlesi; " Bir zamanlar içinde bulunduğumuz şehirde, hayatın en önemli sorununun insanın kendisi olabilmesi ya da olamaması olduğunu keşfetmiş bir şehzade yaşarmış."
Evet, kitap çok yorucu, zorlayıcı ve bazen dikkat dağıtıcı ve yer yer de nefes kesici olsa da ben beğenerek okudum. Galip'in aradığı kendi benliğiydi. Bizlerde aslında arıyoruz bunu ama aradığımızı bile bilmeden, korkarak, kimi zaman kendimize sezdirmeden... Umarım bizlerde bu arayışta varoluşumuzun özünü bulabiliriz. O içimizde olan hisse eğer ona dokunabilir miyiz? En sonunda bu anlayış, bu kavrayış Galip'i derinden sarstı. Sonu istediğim gibi değildi, çok üzücü ve insanda bir burukluk bırakıyor. Sabırla okuyacak olan okurlara tavsiye ederim.
Kitaplarla kalın hep.:)
Sevgiyle.<3
Kara Kitap
Merhabalar herkese... Orhan Pamuk'tan Kara Kitap'ın kendimce incelemesi ile buradayım. Bu zor ve katmanlı yolculukta bu kitap hakkındaki fikirlerimi yazmazsam eğer eksiklik hissiyatı içerisinde olacağımı düşünüyorum. Kara Kitap... Hem anlam arayışından, benliğimizi bulma yolculuğuna atılırken, esrarlı alemlerin rüyalarla dolu geçitlerinde sıkışmış hissettiren hemde bu karmaşada yolumuzu, yönümüzü bulduran harika kitap... Bu çok katmanlı esrarlı labirentlerde hem arayışta, hem kayboluşta, hem yaşayışta hem yok oluşta okuru edebi ve sanatsal yönlerde farklı kavrayışlara sevk ediyor. Orhan Pamuk'tan daha önce; Kırmızı Saçlı Kadın, Yeni Hayat, Masumiyet Müzesi, Beyaz Kale ve Kar kitaplarını okumuştum. Beni en çok Kar kitabı etkilemişti. O kadar yoğun ve düşsel bir anlatımı vardı ki kendimi Kars'ın karlı sokaklarında, yağan süzgün karın iç çeken sessizliğinde ayazda kalmış gibi hissetmiştim.
Kara Kitap'ın da konusuna değinecek olursam; hikâyenin ana kahramanı Galip, çocukluk aşkı, arkadaşı, amcasının kızı, sevgilisi ve kayıp karısı Rüya'yı karlı bir kış günü İstanbul'da aramaya başlar. Çocukluktan beri yazılarını hayranlıkla okuduğu yakın akrabası Celâl Salik'in köşe yazıları bu arayışta ona işaretler yollayacak ve eşlik edecektir. Galip bu arayışta Celâl'inde kaybolduğunun farkına varır. Her sokakta, her köşe başında bu arayışa dair işaretler keşfeder. İstanbul'da her izbe kenarlarda bile ipucu bulmaya çalışan Galip aslında içsel ve düşsel bir yolculuğa çıkar. Semboller ve düşsel imgelerin birleştiği bu çok kapsamlı hikayede insan yüzlerinde yazan harflerin muammasına, esrarına rastlar ve bunları kendince çözer. Celâl'in gizli evini bulur ve henüz yayımlanmamış yazılarını da okur. Onları okurken ve dahi yeni yazılar yazarken kâh kendisi olur, kâh Celâl olur. Bu yazılarda Galip kendisini bulmanın hayatın en zor,en çetrefilli sınavı olduğunu sarsıcı bir gerçeklikle kavrar.
Kara Kitap bir yandan Galip'in içsel çatışmalarını, kayıp karısını ararken hayal ve gerçek arasında gidip gelmesini masalsı bir üslupla yansıtıyor. Şeyh Galip'in Hüsn-ü Aşk eserinden esinlenerek yazılmış bir kitap aynı zamanda. Bazı ünlü düşünür, şair ve yazarlardan sözler ( Türk ve yabancı yazarlar karışık) de kitabın bölüm başlarında mevcut. Bir yandan doğu - batı çatışması işleniyor. Uzun cümlelerin ve yoğun tasvirlerin yer aldığı kitapta, ülkenin modernleşme aşamalarındaki dönemlerine, mankenciliğin gelişmesi ve ilerlemesine de değiniliyor. Kitapta Celal Salik'in köşe yazılarının olduğu kısımlar çok güzeldi. Boğazın sularının çekileceği felaket günlerine, tebdil-i mekan gezen padişahlara, esrarlı cinayetlere ve tuhaf ayrıntılarla işlenmiş olaylara kadar neler neler yoktu ki; Türkan Şoray, Mevlânâ, Şems Tebrizi, İbni Zerhani, Attar, Hallacı Mansur, Nesimi, Dante, Proust, Volteir... Binbir Gece Masalları, korkutucu cellat hikayeleri...
Son bölümlerde de şehzadenin hikayesi vardı ki beni en çok etkileyen o hikaye oldu. Şehzadenin hikayesi romanı özetliyor aslında ve o vurucu cümlesi; " Bir zamanlar içinde bulunduğumuz şehirde, hayatın en önemli sorununun insanın kendisi olabilmesi ya da olamaması olduğunu keşfetmiş bir şehzade yaşarmış."
Evet, kitap çok yorucu, zorlayıcı ve bazen dikkat dağıtıcı ve yer yer de nefes kesici olsa da ben beğenerek okudum. Galip'in aradığı kendi benliğiydi. Bizlerde aslında arıyoruz bunu ama aradığımızı bile bilmeden, korkarak, kimi zaman kendimize sezdirmeden... Umarım bizlerde bu arayışta varoluşumuzun özünü bulabiliriz. O içimizde olan hisse eğer ona dokunabilir miyiz? En sonunda bu anlayış, bu kavrayış Galip'i derinden sarstı. Sonu istediğim gibi değildi, çok üzücü ve insanda bir burukluk bırakıyor. Sabırla okuyacak olan okurlara tavsiye ederim.
Kitaplarla kalın hep.:)
Sevgiyle.<3··
2 +1'leme
·1.802 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
