Tükenmişlere, yeniden başlamak isteyenlere...Edebiyat
Yeniden başlamak mümkün mü sizce?
En tükendiğiniz anda!
Kurmak için yıllarınızı verdiğiniz hayat size ağır gelmeye başladığında.
Tüm emekleri, yaşanmışlıkları yerle bir edip sil baştan başlamak! Ne büyük cesaret değil mi? Topluma kalırsa delilik! Çöpe giden yıllar...
Bir 
John Steinbeck kitabında okumuştum, "Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben... biz artık geçmiş zamanız." Öyle miydi sahiden? Tırnaklarımızla kazıyarak geldiğimiz her yere tutunamıyoruz bazen. Kazırken tırnaklarımızın gücü tükendiğinden olsa gerek. Toplumun biçtiği roller dışarıdan bakıldığında ne kadar üzerimize oturursa otursun yüreğimizde bir düğme yanlış ilikliyse geri kalan tüm düğmeler anlamını yitiriyor. Sonrası baştan sona sıkıcı bir rutin, ruh ve beden yorgunluğu...
"Benim hayalim kitabevi açmaktı." (s. 101)
Nasıl istiyorum bir bilseniz!
Büyük bir sahaf, bir tarafı kafe. Kitap alan herkese çay hediyesiyle! Aldığı kitap üzerine konuşmak... Etrafta kitap kokusu. İmza günleri, kitap üzerine söyleşiler, etkinlikler... Kitaba adanmış bir hayatın neler yapabileceğini görme merakı... Neden olmasın değil mi? Youngju yaptıysa biz neden yapamayalım! Youngju demişken, romanımızın başkahramanı. Hayatı çocukluktan itibaren zorluklar içinde geçiyor, çalışmanın onun için nasıl bir mecburiyet olduğunu bildiğinden zor şartlar altında okuyarak kendine konforlu bir hayat kuruyor. Ve işte asıl mesele orada başlıyor. Tükenmişlik! Sahip olduğu hayat ona ağır gelmeye başlıyor! Sonra mı? Ne diyordu Erdal Tosun, "Gitmek cesaret ister!" O da o cesareti gösteriyor.
"Ayağa kalkarsan ne olacağını merak etmiyor musun?" (s. 154)
Bu kitabı ilk elime aldığımda bir paylaşım yapmıştım: #250264239 Yalnızca benim değil Hyunam Dong kitabevine gelen herkesin hayatı biraz değişti. Kaybedenler Kulübü'nü izlemiş miydiniz? Bir radyo programı herkesin hayatına bir şeyler katıyordu, onun gibi. Yalnızca kitaplarıyla değil, baristasının yaptığı o mükemmel kahvesiyle, yazarlarla yapılan kitap söyleşileriyle... "Çok satanlar" yerine "Çok okunması gerekenler"e yer verişiyle ve en çok da iç hesaplaşmalarıyla... "Ben çok ağladım. Ağlamak istediğinde ağlaman lazım. Yüreğin ağlıyorsa, sen de ağlamalısın. Böyle böyle yavaşça iyileşiyor insan."
- Telefonunuzu niye kapalı tutuyorsunuz?
+İnsanlarla bağlantıda kalmak bana yük oluyor.
Basit gibi görünen ama insanı hayatını sorgulamaya iten bir eser. Bir çırpıda bitiririm diyorsunuz ama günlerce elinizde gecelerce aklınızda kalabiliyor. Okurları "sıcak bir teselli" demiş. Bana sanki kitabın içinde varmışım gibi hissettirdi. Hyunam Dong kitabevine oturmuş, bir kahve de ben söylemişim. Kokusu burnuma kadar geldi bu arada. Kitaplardan konuşuyoruz, kitabevi işletmenin zorluklarından... Hayatımızdaki hatalardan, pişmanlıklardan, vazgeçişlerden. Herkes biraz yaralı. İyileşmenin bir yerinde hep kitaplar var. Yoksa neden buradayız! Yoksa neden buradasınız!
Sohbet havasında... Herkes yaralı ama kimse kimsenin yarasına acımıyor. Herkes herkesi olduğu gibi kabul ediyor. Öyle yaşanası ki! Hiçbir plan yapmadım eseri yazarken diyor yazar. Gerçekten hissediyorsunuz okurken. Konu konuyu açmış, her konu kalbinizde bir yarayı açarken. "... her şeye yazarken karar verdim. Yeni bir karakter ortaya çıktığında isimlerine ve özelliklerine o anda karar verdim." Rutin bir seyri var ama sizi bir şekilde içine çekiyor, durağan, huzurlu. En çok da huzura ihtiyacımız var değil mi şu günlerde? 
Orhan Pamuk misali, belki hayat değiştirmiyor ama hayatınızı değiştirecek ilk zehri yüreğinize atıyor. Bu da değişimin bir parçası değil mi?
Madem yeniden başlamak dedik, Sil Baştan ile veda edelim! youtu.be/yjGigzkkXMM?si=... Ruhunuza iyi gelmesi temennisiyle...
John Steinbeck kitabında okumuştum, "Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben... biz artık geçmiş zamanız." Öyle miydi sahiden? Tırnaklarımızla kazıyarak geldiğimiz her yere tutunamıyoruz bazen. Kazırken tırnaklarımızın gücü tükendiğinden olsa gerek. Toplumun biçtiği roller dışarıdan bakıldığında ne kadar üzerimize oturursa otursun yüreğimizde bir düğme yanlış ilikliyse geri kalan tüm düğmeler anlamını yitiriyor. Sonrası baştan sona sıkıcı bir rutin, ruh ve beden yorgunluğu...
"Benim hayalim kitabevi açmaktı." (s. 101)
Nasıl istiyorum bir bilseniz!
Büyük bir sahaf, bir tarafı kafe. Kitap alan herkese çay hediyesiyle! Aldığı kitap üzerine konuşmak... Etrafta kitap kokusu. İmza günleri, kitap üzerine söyleşiler, etkinlikler... Kitaba adanmış bir hayatın neler yapabileceğini görme merakı... Neden olmasın değil mi? Youngju yaptıysa biz neden yapamayalım! Youngju demişken, romanımızın başkahramanı. Hayatı çocukluktan itibaren zorluklar içinde geçiyor, çalışmanın onun için nasıl bir mecburiyet olduğunu bildiğinden zor şartlar altında okuyarak kendine konforlu bir hayat kuruyor. Ve işte asıl mesele orada başlıyor. Tükenmişlik! Sahip olduğu hayat ona ağır gelmeye başlıyor! Sonra mı? Ne diyordu Erdal Tosun, "Gitmek cesaret ister!" O da o cesareti gösteriyor.
"Ayağa kalkarsan ne olacağını merak etmiyor musun?" (s. 154)
Bu kitabı ilk elime aldığımda bir paylaşım yapmıştım: #250264239 Yalnızca benim değil Hyunam Dong kitabevine gelen herkesin hayatı biraz değişti. Kaybedenler Kulübü'nü izlemiş miydiniz? Bir radyo programı herkesin hayatına bir şeyler katıyordu, onun gibi. Yalnızca kitaplarıyla değil, baristasının yaptığı o mükemmel kahvesiyle, yazarlarla yapılan kitap söyleşileriyle... "Çok satanlar" yerine "Çok okunması gerekenler"e yer verişiyle ve en çok da iç hesaplaşmalarıyla... "Ben çok ağladım. Ağlamak istediğinde ağlaman lazım. Yüreğin ağlıyorsa, sen de ağlamalısın. Böyle böyle yavaşça iyileşiyor insan."
- Telefonunuzu niye kapalı tutuyorsunuz?
+İnsanlarla bağlantıda kalmak bana yük oluyor.
Basit gibi görünen ama insanı hayatını sorgulamaya iten bir eser. Bir çırpıda bitiririm diyorsunuz ama günlerce elinizde gecelerce aklınızda kalabiliyor. Okurları "sıcak bir teselli" demiş. Bana sanki kitabın içinde varmışım gibi hissettirdi. Hyunam Dong kitabevine oturmuş, bir kahve de ben söylemişim. Kokusu burnuma kadar geldi bu arada. Kitaplardan konuşuyoruz, kitabevi işletmenin zorluklarından... Hayatımızdaki hatalardan, pişmanlıklardan, vazgeçişlerden. Herkes biraz yaralı. İyileşmenin bir yerinde hep kitaplar var. Yoksa neden buradayız! Yoksa neden buradasınız!
Sohbet havasında... Herkes yaralı ama kimse kimsenin yarasına acımıyor. Herkes herkesi olduğu gibi kabul ediyor. Öyle yaşanası ki! Hiçbir plan yapmadım eseri yazarken diyor yazar. Gerçekten hissediyorsunuz okurken. Konu konuyu açmış, her konu kalbinizde bir yarayı açarken. "... her şeye yazarken karar verdim. Yeni bir karakter ortaya çıktığında isimlerine ve özelliklerine o anda karar verdim." Rutin bir seyri var ama sizi bir şekilde içine çekiyor, durağan, huzurlu. En çok da huzura ihtiyacımız var değil mi şu günlerde? Orhan Pamuk misali, belki hayat değiştirmiyor ama hayatınızı değiştirecek ilk zehri yüreğinize atıyor. Bu da değişimin bir parçası değil mi?
Madem yeniden başlamak dedik, Sil Baştan ile veda edelim! youtu.be/yjGigzkkXMM?si=... Ruhunuza iyi gelmesi temennisiyle...··
28,8bin Gösterim
36 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Dün buraya katıldım dünden beri incelemelerinize hayran kaldım muhteşemler✨ Yüzlerce okunacak kitaba her incelemenizi okuduğumda bir yenisi daha ekleniyor.
Anlamlı içten ve doğru cümlelerinize, emeğinize, yüreğinize sağlık çok kıymetli bu yazdıklarınız çok teşekkürler.🌸
Hoş geldiniz, motive edici yorumunuz için teşekkür ediyorum... Keyifle okuyun hepsini.
İncelemeler üzerinden kitap keşfetmek çok heyecan verici. Yazdıklarınız merak uyandırdı. Teşekkürler 🌸
Fikrinize , emeğinize sağlık hocam. 👍🏻 Çok yerinde bir inceleme , sizden beklendiği gibi 👏🏻
Sahaf bölümün de bende kahvem le eşlik eder gibi hissettim inşallah açarsınız 😊
Herkes yaralı ama kimse kimsenin yarısına acımıyor
Herkes herkesi olduğu gibi seviyor gazap üzümlerinden örnekler de verilmiş okumadan sevdik yine kaleminize sağlık emeğinize yüreğinize sağlık 😊🙏
Reklam
Okunası bir kitapmış listeme alıyorum. Benim hayalimde bir kitabevi açmak, hemen yanında bir de kafe. Kitap ve kahve kokularının doldurduğu bir ortamda kitaplarla ilgili sohbetler. Ah ah diye iç çekiyorum şimdi ama umarım bir gün Youngju gibi hepimizin hayalleri gerçek olur. İncelemeniz için teşekkür ederim hocam kaleminize sağlık.
Kitabı okuduktan sonra gerçekten incelemenizdeki duyguları yaşayarak bitirdim. Basit gibi görünen ama arka planda o kadar güzel mesajlar veren bir kitap. Bir kaç arkadaşıma hediye ettim bir arkadaşımla 1 saat kadar telefonda bu kitap üzerine konuştuk. Ve hepsi de çok beğendi. Kıymetli incelemenizi de tavsiye edeceğim. Emeğinize sağlık hocam 💐
Bazı mesajlar hayatta uygulanırsa büyük anlam kazanıyor. Katkınız için teşekkür ediyorum. Eminim arkadaşınızın hayatına da güzel etki eden bir eser olmuştur.