Bir Yazamayışın HikâyesiDünya Edebiyatı
Saplantılarımızı zihnimize bir beton gibi döktük, bekledik sonra donsun diye. Artık sökmesi de imkânsızlaştı. Ne yapmalı? Bunu nasıl yerle bir etmeli? Yoksa beton ardında yaşamayı mı öğrenmeli? Ama gün gelir sıkışıp kalırsak, acılı acılı çıkmamız gerekecek oradan. Beton gibi kalırsak öleceğiz çünkü. Beton gibi kalmak durmaktır. Eylemsizliktir, hiçbir işe girişememektir. Girişememeyi sürdürdükçe kurur o beton. Atmalıyız şu ölü toprağını üzerimizden!
"Mendelssohn Bartholdy" adlı bir eseri kafasında tasarlayan ama bir türlü yazmaya başlayamayan Rudolf'un sancılı zihnini okuduğumuz bir hikâye bu.
Rudolf, nevrotik bir Oblomov gibi canlandı zihnimde. Yani Oblomov'a göre çok daha kaygılı ve panik atak eğilimleri olan bir karakter. Ablasının geçmişinden bugününe onun ruh dünyasını derinden sarsması, her başarısızlığında onu küçümsemesi, aşağılaması, işe yaramaz hissettirmesi ve pasif bir kişilik haline getirmesi sonucunda Rudolf'un ne kadar endişeli, obsesif, içe dönük ve öfkeli bir karaktere dönüştüğü iyi aktarılmıştı. Özellikle de karakterin kendisini obsesif biçimde eseri yazarken hayal ettiğini ama bir türlü başlayamadığını anlattığı şu bölüm çok güzeldi, Oblomov'u hatırlatmaması mümkün değil: #254716036
Var olmak için saplanmak değil devam etmek gerekir: #254726467 Rudolf'un ablasıyla olan ilişkisindeki takılmalar da onun saplantısıydı. Eserine başlayamamasının en önemli sebeplerinden biri buydu. Ablasının ona bu eseri yazamayacağını düşündürmesi, onu küçük görmesi ve onun başarısız olduğuna inandırması... Bu yüzden ablası varken var olduğu için yokken de yok olduğu için kendisine motivasyon üretemiyordu. Bunu biz de kendi psikolojimize benzer işleyen bir süreç olarak görebiliriz: Harekete geçmek için, bir görevi yerine getirmek için "Şu olsun da ondan sonra yaparım." deriz, oysa o şey olduktan sonra da başka bir şeyin olmasını bekleriz. O şeylerin tamamlandığını varsaydığımız durumda ise hiç motivasyonumuz olmaz. Çünkü bizi engelleyen diğer işlerin telaşı değil, yapmak istemediğimiz işin kendisidir (bunun ardında da muhtemelen başarısız olacağımıza dair bir inanç yatıyor). Ancak var olacaksak harekete geçmeye mecburuz. 
Oblomov da bu fikrin bir kurgusuydu.
Öte yandan Rudolf'la birlikte biz de çelişkili dünyamızı çok net görüyoruz: #254719847 Ne insanlarla ne de insanlarsız edebiliyoruz. Ve insanın özündeki narsisizmi, şöhret hırsını da yüzümüze çarpıyor yazar. Kitabın ilk yarısında çok etkili bir duygu ve düşünce aktarımı var, akıcı ve ilginç buldum, fakat diğer yarısı yavan kalmış bence. Yine de etkili bir anlatıma sahip. Yazarın kalemiyle tanışmak isteyenler için başlangıç kitaplarından biri olabilir.
Oblomov da bu fikrin bir kurgusuydu.
Öte yandan Rudolf'la birlikte biz de çelişkili dünyamızı çok net görüyoruz: #254719847 Ne insanlarla ne de insanlarsız edebiliyoruz. Ve insanın özündeki narsisizmi, şöhret hırsını da yüzümüze çarpıyor yazar. Kitabın ilk yarısında çok etkili bir duygu ve düşünce aktarımı var, akıcı ve ilginç buldum, fakat diğer yarısı yavan kalmış bence. Yine de etkili bir anlatıma sahip. Yazarın kalemiyle tanışmak isteyenler için başlangıç kitaplarından biri olabilir.·
560 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.