Oysa herkes öldürür sevdiğini...Edebiyat
Selamlar sevgili kitap dostları,
Fareler ve İnsanlar kitabı incelemesi ile geldim. Bu öyle bir kitap ki okurken sizi gülümsetiyor, içinizi sıcacık yapıyor.. Ama sonu ile hüngür hüngür ağlatıyor okuyan herkesi, etkisinden kurtulamıyorsunuz…
Bu, kitabı ikinci okuyuşum. Kitabı ilk olarak yıllar önce okumuştum. O zamanlar öğrenciydim ve kitap satın almaya bütçe ayıramıyordum, dolayısıyla kütüphaneden ödünç kitap alıp okuyordum. Çok beğendiğim kitapları kütüphaneye geri verirken elim titriyordu, adeta acı çekiyordum. Keşke kendi kitaplığımda olsa bu kitaplar, geri vermek zorunda kalmasam diye geçirirdim içimden.. Ve hayalimde birçok kitapsever gibi bir gün kendi kütüphanemi oluşturmak vardı… Şimdilerde çok şükür o hayalime kavuştum, ufak da olsa kütüphanemi oluşturdum ve yıldan yıla büyüyerek gidiyor..
Şimdi diyeceksiniz ki ne anlatıyor bu kız :))
Konuyu bağlayacağım merak etmeyin :))
Geçenlerde bir kitap kafede otururken gözüme çarptı Fareler ve İnsanlar. Dedim ki kendi kendime, kütüphaneden ödünç alarak okuduğun ve aşırı beğendiğin kitapları neden satın alıp tekrar okumuyorsun? Altını dilediğin gibi çizip kendi kütüphanenin raflarında koysan, arada açıp tekrar tekrar baksan altını çizdiğin kısımlara, çok güzel olur dedim. Ve bu kitap ile başladım bu serüvene…
Ve kitabı okurken George ve Lennie’nin hayalleri üzerinden öyle bir farkındalık geldi ki kendimden utandım.. Bir zamanlar düşlediğim birçok şeyi gerçekleştirmiş fakat yeterince idrakına varamamışım meğer..
Dünün hayallerinin, bugünün sıradanlığını oluşturmasının ağırlığı altında ezildim…
Hayal kurmak…
Hepimizi hayata bağlayan şeydir hayallerimiz..
Fyodor Dostoyevski der ki “Kitaplarımızı ve Hayallerimizi elimizden alsalar öylece ortada kalacağız.”
Ne güzel demiş üstad..
Ama o hayaller gerçekleşirse eğer gerçekleştiğinin farkına bile varmıyoruz çoğu zaman. Rutin hayatımızın bir parçası oluveriyor. Bir zamanlar onu nasıl da özlem ile düşlediğimiz aklımıza bile gelmiyor. Hep elimizde olmayanlar için üzülüp duruyoruz..
Modern zaman insanının mutsuzluğunun en büyük sebeplerinden biri bu bence. Bir şey için mücadele edip onu elde ettiğimizde, durup da anın tadını çıkarmayı, mücadelemiz ile gurur duymayı, hayalimize kavuşmanın verdiği mutluluk ile yaşamayı bilmiyoruz. Anında başka hayaller, başka hedefler buluyoruz. Hal böyle olunca da hiç dinlenmeden durmadan çalışan, elde ettiklerinin tadını çıkarmayan insanlar olarak feci bir mutsuzluğun pençesine düşüyoruz..
Bu yüzleşmeden sonra bir durup düşünmek gerekiyor bence ciddi şekilde bu konu üzerine…
Eveett, şimdi kitaba geçebiliriz.. :))
Yazarımızdan bahsederek başlamak istiyorum. 
John Steinbeck kalemini çok sevdiğim isimlerdendir. Realist bir yazardır. Gençliği Kaliforniya’nın Salinas kasabasında geçmiş ve bu bölgede tarım işçisi olarak birçok çiftlikte çalışmış. Kitabımız da Salinas’ta bir çiftlikte geçer. Hatta yazar birçok kitabında mekan olarak bu kasabayı tercih eder. Burdan da anlayabiliyoruz ki kitaplarındaki olayların çoğu; yaşanmışlıklara, gözlemlere dayanır. Kitaplarının büyük çoğunluğunda yoksul halktan, ezilen işçilerden, göçmen haklarından, neredeyse karın tokluğuna çalışmalarına rağmen insanların durumu nasıl da kabul ettiklerinden, kapitalizmin dayatmalarından vs. çok güçlü ve yalın bir anlatımla bahseder. Bu konunun Nirvanası tabii ki kendisine Pulitzer Ödülü’nü de kazandıran 
Gazap Üzümleri kitabıdır. Bu kitapta kapitalizmi öyle bir eleştirmiş ki Amerika’da bankacılar ve zenginler tarafından kitabı karalama kampanyası başlatılmasına rağmen kitabın başarısının önüne geçememişlerdir.
Yazarımız Fareler ve İnsanlar’dan “Küçük Şaheserim” diye bahseder..
Lennie ve George…
Nasıl güzel dosttunuz sizler öyle…
George’a kızdım başlarda sürekli azarlıyor arkadaşını diye, ama biraz empati kurunca ve kitap ilerledikçe derinden hissettim dostuna olan sevgisini. Zaten birine gerçekten değer verirseniz, onun zarar görmemesi için en çok siz kızarsınız ona, en çok siz muhalif olursunuz.
Çünkü siz diğerleri gibi değilsinizdir: Onun için siz, sizin için de o vardır…
Ve o güzel, masum hayaliniz…
Bazen asla gerçekleşmeyeceğini bildiğimiz hayaller kurarız ya hani.. Önemli olan gerçekleşmesi değildir zaten. Önemli olan umut edebilmektir. Ve yanında hayalini paylaşabileceğin gerçek bir dostun varlığı asıl zenginliktir. Çünkü o dost gerçekleşmeyeceğini bile bile sizinle beraber inanır gerçekleşeceğine..
Umut olur size, ışık olur..
Tabii herkese nasip olmaz böyle dostlar…
Acaba ne zaman vazgeçecek insanoğlu önyargılarından?
İnsanları cüsseli olduğu için, minyon olduğu için, zeka seviyesi düşük ya da çok yüksek olduğu için, zengin ya da fakir olduğu için, siyah ya da beyaz olduğu için dışlamaktan?
Sanırım hiçbir zaman…
Çünkü insanlık var oldukça George gibi iyi insanlar da olacak, Curley gibi kötü insanlar da… Belki iyiler kaybedecek gibi görünecek çoğu zaman ama ebedi alemde daima kazanacaklar…
Okurken Lennie yerine hep 
Yeşil Yol ’daki John Coffey canlandı gözümde. Çok benzettim ikisini, Lennie siyahi olmamasına rağmen. Renkleri farklı olsa da kalpleri aynı güzelliğe sahip unutulmaz iki karakterler onlar…
Lennie’nin sevdiği fare, yavru köpek gibi hayvanları okşarken gücüne hakim olmayıp öldürmesi çok trajikti.. Lennie tamamen iyi niyetli olsa bile “Güç” dediğimiz şeyin yeteri zekaya, donanıma sahip olmayan insanların eline geçtiğinde neler olabileceği sonucunu da çıkartabiliriz bu hikayeden bence. Liyakatsiz yöneticilerden tutun da yetersiz ebeveynlere kadar uzayabilir bu liste..
Kitabın sonu ile ilgili spoiler vermek istemiyorum fakat George’un yaptığı şeye kızamadım. Yapması gerekiyordu ve yaptığı şey gerçekten de yürek istiyordu..
İşin sonrasında bu yaptığı şey ile ömrünün sonuna kadar yaşayacağını ve bu ağırlığı kalbinde taşımak zorunda kalacağını bile bile yine de yapması çok büyük bir fedakarlık örneğiydi. Kalbimi Lennie kadar George ile de bıraktım…
7’den 70’e herkesin okuyabileceği ve her yaşta farklı dersler alabileceği muazzam bir eserdi. Hala okumayan varsa mutlaka okusun..
“Biz onlara benzemeyiz. Niye mi? Çünkü, çünkü yanımda sen varsın, beni kollarsın, senin için de ben varım. Niyesi bu işte...” Syf:20
Bu alıntıyı kitabı ilk okuduğumda can dostum 
Oya ‘a yollamıştım. O zamanlar KPSS’ye hazırlanıyorduk ve aynı şehre atanıp aynı evde yaşama hayalleri kuruyorduk. Şimdilerde çok şükür ki 5 yılı devirdik ev arkadaşlığında…
Hayal kurmaktan, hayaller gerçek olduğunda da şükredip tadını çıkarmaktan vazgeçmeyin…
Herkese keyifli okumalar, ben ağlamaya gidiyorum.. :)))
Fareler ve İnsanlar kitabı incelemesi ile geldim. Bu öyle bir kitap ki okurken sizi gülümsetiyor, içinizi sıcacık yapıyor.. Ama sonu ile hüngür hüngür ağlatıyor okuyan herkesi, etkisinden kurtulamıyorsunuz…
Bu, kitabı ikinci okuyuşum. Kitabı ilk olarak yıllar önce okumuştum. O zamanlar öğrenciydim ve kitap satın almaya bütçe ayıramıyordum, dolayısıyla kütüphaneden ödünç kitap alıp okuyordum. Çok beğendiğim kitapları kütüphaneye geri verirken elim titriyordu, adeta acı çekiyordum. Keşke kendi kitaplığımda olsa bu kitaplar, geri vermek zorunda kalmasam diye geçirirdim içimden.. Ve hayalimde birçok kitapsever gibi bir gün kendi kütüphanemi oluşturmak vardı… Şimdilerde çok şükür o hayalime kavuştum, ufak da olsa kütüphanemi oluşturdum ve yıldan yıla büyüyerek gidiyor..
Şimdi diyeceksiniz ki ne anlatıyor bu kız :))
Konuyu bağlayacağım merak etmeyin :))
Geçenlerde bir kitap kafede otururken gözüme çarptı Fareler ve İnsanlar. Dedim ki kendi kendime, kütüphaneden ödünç alarak okuduğun ve aşırı beğendiğin kitapları neden satın alıp tekrar okumuyorsun? Altını dilediğin gibi çizip kendi kütüphanenin raflarında koysan, arada açıp tekrar tekrar baksan altını çizdiğin kısımlara, çok güzel olur dedim. Ve bu kitap ile başladım bu serüvene…
Ve kitabı okurken George ve Lennie’nin hayalleri üzerinden öyle bir farkındalık geldi ki kendimden utandım.. Bir zamanlar düşlediğim birçok şeyi gerçekleştirmiş fakat yeterince idrakına varamamışım meğer..
Dünün hayallerinin, bugünün sıradanlığını oluşturmasının ağırlığı altında ezildim…
Hayal kurmak…
Hepimizi hayata bağlayan şeydir hayallerimiz..
Fyodor Dostoyevski der ki “Kitaplarımızı ve Hayallerimizi elimizden alsalar öylece ortada kalacağız.”
Ne güzel demiş üstad..
Ama o hayaller gerçekleşirse eğer gerçekleştiğinin farkına bile varmıyoruz çoğu zaman. Rutin hayatımızın bir parçası oluveriyor. Bir zamanlar onu nasıl da özlem ile düşlediğimiz aklımıza bile gelmiyor. Hep elimizde olmayanlar için üzülüp duruyoruz..
Modern zaman insanının mutsuzluğunun en büyük sebeplerinden biri bu bence. Bir şey için mücadele edip onu elde ettiğimizde, durup da anın tadını çıkarmayı, mücadelemiz ile gurur duymayı, hayalimize kavuşmanın verdiği mutluluk ile yaşamayı bilmiyoruz. Anında başka hayaller, başka hedefler buluyoruz. Hal böyle olunca da hiç dinlenmeden durmadan çalışan, elde ettiklerinin tadını çıkarmayan insanlar olarak feci bir mutsuzluğun pençesine düşüyoruz..
Bu yüzleşmeden sonra bir durup düşünmek gerekiyor bence ciddi şekilde bu konu üzerine…
Eveett, şimdi kitaba geçebiliriz.. :))
Yazarımızdan bahsederek başlamak istiyorum. John Steinbeck kalemini çok sevdiğim isimlerdendir. Realist bir yazardır. Gençliği Kaliforniya’nın Salinas kasabasında geçmiş ve bu bölgede tarım işçisi olarak birçok çiftlikte çalışmış. Kitabımız da Salinas’ta bir çiftlikte geçer. Hatta yazar birçok kitabında mekan olarak bu kasabayı tercih eder. Burdan da anlayabiliyoruz ki kitaplarındaki olayların çoğu; yaşanmışlıklara, gözlemlere dayanır. Kitaplarının büyük çoğunluğunda yoksul halktan, ezilen işçilerden, göçmen haklarından, neredeyse karın tokluğuna çalışmalarına rağmen insanların durumu nasıl da kabul ettiklerinden, kapitalizmin dayatmalarından vs. çok güçlü ve yalın bir anlatımla bahseder. Bu konunun Nirvanası tabii ki kendisine Pulitzer Ödülü’nü de kazandıran Gazap Üzümleri kitabıdır. Bu kitapta kapitalizmi öyle bir eleştirmiş ki Amerika’da bankacılar ve zenginler tarafından kitabı karalama kampanyası başlatılmasına rağmen kitabın başarısının önüne geçememişlerdir.
Yazarımız Fareler ve İnsanlar’dan “Küçük Şaheserim” diye bahseder..
Lennie ve George…
Nasıl güzel dosttunuz sizler öyle…
George’a kızdım başlarda sürekli azarlıyor arkadaşını diye, ama biraz empati kurunca ve kitap ilerledikçe derinden hissettim dostuna olan sevgisini. Zaten birine gerçekten değer verirseniz, onun zarar görmemesi için en çok siz kızarsınız ona, en çok siz muhalif olursunuz.
Çünkü siz diğerleri gibi değilsinizdir: Onun için siz, sizin için de o vardır…
Ve o güzel, masum hayaliniz…
Bazen asla gerçekleşmeyeceğini bildiğimiz hayaller kurarız ya hani.. Önemli olan gerçekleşmesi değildir zaten. Önemli olan umut edebilmektir. Ve yanında hayalini paylaşabileceğin gerçek bir dostun varlığı asıl zenginliktir. Çünkü o dost gerçekleşmeyeceğini bile bile sizinle beraber inanır gerçekleşeceğine..
Umut olur size, ışık olur..
Tabii herkese nasip olmaz böyle dostlar…
Acaba ne zaman vazgeçecek insanoğlu önyargılarından?
İnsanları cüsseli olduğu için, minyon olduğu için, zeka seviyesi düşük ya da çok yüksek olduğu için, zengin ya da fakir olduğu için, siyah ya da beyaz olduğu için dışlamaktan?
Sanırım hiçbir zaman…
Çünkü insanlık var oldukça George gibi iyi insanlar da olacak, Curley gibi kötü insanlar da… Belki iyiler kaybedecek gibi görünecek çoğu zaman ama ebedi alemde daima kazanacaklar…
Okurken Lennie yerine hep Yeşil Yol ’daki John Coffey canlandı gözümde. Çok benzettim ikisini, Lennie siyahi olmamasına rağmen. Renkleri farklı olsa da kalpleri aynı güzelliğe sahip unutulmaz iki karakterler onlar…
Lennie’nin sevdiği fare, yavru köpek gibi hayvanları okşarken gücüne hakim olmayıp öldürmesi çok trajikti.. Lennie tamamen iyi niyetli olsa bile “Güç” dediğimiz şeyin yeteri zekaya, donanıma sahip olmayan insanların eline geçtiğinde neler olabileceği sonucunu da çıkartabiliriz bu hikayeden bence. Liyakatsiz yöneticilerden tutun da yetersiz ebeveynlere kadar uzayabilir bu liste..
Kitabın sonu ile ilgili spoiler vermek istemiyorum fakat George’un yaptığı şeye kızamadım. Yapması gerekiyordu ve yaptığı şey gerçekten de yürek istiyordu..
İşin sonrasında bu yaptığı şey ile ömrünün sonuna kadar yaşayacağını ve bu ağırlığı kalbinde taşımak zorunda kalacağını bile bile yine de yapması çok büyük bir fedakarlık örneğiydi. Kalbimi Lennie kadar George ile de bıraktım…
7’den 70’e herkesin okuyabileceği ve her yaşta farklı dersler alabileceği muazzam bir eserdi. Hala okumayan varsa mutlaka okusun..
“Biz onlara benzemeyiz. Niye mi? Çünkü, çünkü yanımda sen varsın, beni kollarsın, senin için de ben varım. Niyesi bu işte...” Syf:20
Bu alıntıyı kitabı ilk okuduğumda can dostum Oya ‘a yollamıştım. O zamanlar KPSS’ye hazırlanıyorduk ve aynı şehre atanıp aynı evde yaşama hayalleri kuruyorduk. Şimdilerde çok şükür ki 5 yılı devirdik ev arkadaşlığında…
Hayal kurmaktan, hayaller gerçek olduğunda da şükredip tadını çıkarmaktan vazgeçmeyin…
Herkese keyifli okumalar, ben ağlamaya gidiyorum.. :)))··
1 +1'leme
·67 Gösterim
8 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Muhteşem bir kitaba, muazzam bir yorum getirmişsiniz hocam. John Steinbeck’in okuduğum ilk eseriydi. Uzun süre geçmesine rağmen hala olaylar tazeliğini koruyor hissi uyandırdı. Çok teşekkür ediyorum. Kaleminiz 🖊️ daim olsun. ✨👌👏
O kadar güzel , bir o kadar etkileyici bir inceleme daha 👌♥️ Lennie ve George çok şey öğrenmemiz gerektiğini gösteren muhteşem iki karakter ve dost bizim gibi :)) Kalemine, yüreğine sağlık kitabı okurken çok duygulanmıştım şimdi incelemen ile yıllar önce ilk okuduğum günlere döndüm çok daha fazla duygulandım. Emeğine sağlık 🫶🏻✨
Yücel Ünal ahahahah bu yorumu şimdi gördüm yaa kahkaha attım 😂😂😂 Öyle bir şey söyleyemez tabii ki, George’luk yaptırmayın banaaa 👊😂😂 Oya
Kankam az olmuş biraz daha yazsan kitabı baştan sen yaz dicektim 😂
Kitaba geçmiş kankam çok şükür geçebilmiş ddjgsjgskh
Kanka çok ağlama ben seni öldürmem merak etme skfskgksh
Şaka bir yana eline sağlık Emine kankam ne yazsa okurum özledim beeee ⭐
Yücel Ünal Yaaa kahkaha attım 😂😂 Milletin 1500 sayfalık kitaplarını okuyorsun kankana gelince söyleniyosun amaa 🤨🤨😂 Sağ olasın kankacım sen iste ben hep yazarım 😇🥰
Çok etkileyici bir inceleme olmuş. Uzun zamandır bu kitap hakkında duysam da okumaktan çekindim açıkcası, sıkıcı gelmesinden korktum. Ama bu incelemeden sonra mutlaka okuyacağım. Düşünceleriniz, kendinizi ifade etme biçiminiz çok güzel.✨🌸
@sahverdieva_s Teşekkür ederim, çok incesiniz 😇🌸 Çok keyifli, akıcı bir kitap. Kesinlikle sıkılmazsınız. En kısa zamanda okumalısınız 😇🥰
Reklam
Yasemin.M. Yaaa yerim onu ben 🥹❤️ Bence her yaşta okunabilecek bir eser. Ağlaması kötü etkilendiğini değil, tersine iyi etkilendiğini gösterir bana göre. Çünkü merhamet, şefkat, dostluk gibi duyguları çocuklarımızın yüreğine küçük yaşlardan itibaren yerleştirmeliyiz. Oğlunuzda da bu duygular fazlasıyla varmış ki bu derece içselleştirmiş karakterleri.. 🙏😇🤍
Ya hocam öyle bir inceleme yapmışsınız ki, hayatımı sorguladım. Gerçekten çok haklısınız. Elinize emeğinize sağlık. Harikulade kelimesi burada kullanılır galiba. Duyarsız kalamadım. Yeşil yol çok doğru, bir de keloğlan animasyon çizgi film vardı. Orda huysuz ile Uzun var. Bana kalırsa, bu öyküden alınmış gibi. çok benzer.
ErkoLC Teşekkür ederim güzel yorumunuz için, çok naziksiniz 🙏😇 Keloğlandaki karakterleri hatırlayamadım ama ilk fırsatta bakacağım 🍀👌🏻