#kahramanımadokunma
Ön sipariş peşinde koştuğum, kargosunu camda balkonda beklediğim, kapağını büyük bir heyecanla açtığım ancak yorumlamaya elimin de dilimin de varmadığı bir kitap 
Yırtıcı Kuşlar Zamanı
Tam bir İngiliz yapımı film gibi...
Dram, kasvet, hüzün, hayal kırıklığı.
Ayyh! Neyse bi durup soluklanıyoruz önce dostlar!
Bi dk durun...
Öncelikle; kitabın konusuna değinmeyeceğim zira onu zibilyon tane yorumda yazdılar. 
Ahmet Ümit in verdiği mesajlara, toplumsal ve kurumsal yozlaşmalara tepkisini göstererek "Soylu"ca vurduğu demlere, cesur kalemine, akıcı anlatımına değinmeyeceğim.
Bahsedeceğim tek şey okurken yaşadığım duygusal çöküntüler olacak!
Son zamanlarda, sevdiğim tüm yazarlar hayran olduğum ana karakterlerinin aciz yanlarını gözler önüne seriyor. 
Jean-Christophe Grangé "Pierre Niemans"a yaptı bunu, 
John Verdon da "David Gurney"e...
Şimdi de Ahmet'im Ümit'im "Nevzat Başkomser"ime yapıyor.
Yahu neden?
O benim en güzel abimdi,
O benim kalender başkomserimdi,
O benim Nevzat babamdı...
"Bir insanın yaşayabileceği en korkunç aydınlanma anı, babasının da insan olduğunu... Etiyle kemiğiyle insan olduğunu keşfettiği andır muhtemelen." diyor ya hani 
Dune serisinin ilk kitabında...
Ya ben bu aydınlanmalara henüz hazır değildim ki... Niye yapıyorsunuz bunu? Neden yaptın Ahmet Ümit ?
Evet, Beyoğlu'nun En Güzel Abisi de insan.
Onun da büyük kayıpları, altında kaldığı enkazları var. Ruhu yorgun, kalbi durgun...
Ama yine de onu bu derece çırılçıplak okurun önüne atmaya kimsenin hakkı yoktu!
Elim gitmedi o travmaları okumaya.
Zihnim almadı cümleleri.
Sayfalar uzadı gitti gözümün önünde.
Sanki Nevzat Başkomser'imin emeklilik kitabı gibiydi bu eser. Neden? "Artık bitiyor mu yoksa?" diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
Bu hem benim hem de Türk polisiyesi için çok büyük bir kayıp olur.
Bu vedayı kaldırabilecek dostlarım; buyrun okuyun.
Ama veda edemeyenlerdenseniz; "ben sevdiğimi en güzel haliyle hatırlamak istiyorum" diyenlerdenseniz eğer...
Bilemedim.
Göğsümü gere gere tavsiyemdir diyemiyorum.
Çok kırgınım...
.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Yırtıcı Kuşlar Zamanı
Tam bir İngiliz yapımı film gibi...
Dram, kasvet, hüzün, hayal kırıklığı.
Ayyh! Neyse bi durup soluklanıyoruz önce dostlar!
Bi dk durun...
Öncelikle; kitabın konusuna değinmeyeceğim zira onu zibilyon tane yorumda yazdılar. Ahmet Ümit in verdiği mesajlara, toplumsal ve kurumsal yozlaşmalara tepkisini göstererek "Soylu"ca vurduğu demlere, cesur kalemine, akıcı anlatımına değinmeyeceğim.
Bahsedeceğim tek şey okurken yaşadığım duygusal çöküntüler olacak!
Son zamanlarda, sevdiğim tüm yazarlar hayran olduğum ana karakterlerinin aciz yanlarını gözler önüne seriyor. Jean-Christophe Grangé "Pierre Niemans"a yaptı bunu, John Verdon da "David Gurney"e...
Şimdi de Ahmet'im Ümit'im "Nevzat Başkomser"ime yapıyor.
Yahu neden?
O benim en güzel abimdi,
O benim kalender başkomserimdi,
O benim Nevzat babamdı...
"Bir insanın yaşayabileceği en korkunç aydınlanma anı, babasının da insan olduğunu... Etiyle kemiğiyle insan olduğunu keşfettiği andır muhtemelen." diyor ya hani Dune serisinin ilk kitabında...
Ya ben bu aydınlanmalara henüz hazır değildim ki... Niye yapıyorsunuz bunu? Neden yaptın Ahmet Ümit ?
Evet, Beyoğlu'nun En Güzel Abisi de insan.
Onun da büyük kayıpları, altında kaldığı enkazları var. Ruhu yorgun, kalbi durgun...
Ama yine de onu bu derece çırılçıplak okurun önüne atmaya kimsenin hakkı yoktu!
Elim gitmedi o travmaları okumaya.
Zihnim almadı cümleleri.
Sayfalar uzadı gitti gözümün önünde.
Sanki Nevzat Başkomser'imin emeklilik kitabı gibiydi bu eser. Neden? "Artık bitiyor mu yoksa?" diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
Bu hem benim hem de Türk polisiyesi için çok büyük bir kayıp olur.
Bu vedayı kaldırabilecek dostlarım; buyrun okuyun.
Ama veda edemeyenlerdenseniz; "ben sevdiğimi en güzel haliyle hatırlamak istiyorum" diyenlerdenseniz eğer...
Bilemedim.
Göğsümü gere gere tavsiyemdir diyemiyorum.
Çok kırgınım...
.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
··
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.