Rüya, Ankara Yolu, Köydeki Ev...Etkinlik
Bu yazım sevgili eşim 
Ayçagül Akar ‘a ithaf edilmiştir.
“Atma Babaaa..“
Yahu şu yoklukta, elindeki demir parayı taze betonun içine attı ya adam. Ben onunla renk renk akide şekerleri alırdım, gitti anam gitti! Tamam da ben büyüdüm, koca adam oldum, şimdi şu sekiz yaşımdaki köyde evin temel atılmasında yaşadığım anıyı televizyon izler gibi izliyorum. Rüya mı ki? Hem dışarıdan görüp hem bire bir yaşıyorum, bak işe. Küçücük çocuğum, yamalıklı askılı pantalonumu unutmuştum ne çok severdim oysa. Bırak, anı yaşa be adam. Otuz iki sene geriye gitmişim ama babam bu günkü halinde, olmaz ki....
Işık... gölge....sonra karanlık... babam... bozuk para beton harcının içinde parıldadı...parıltı...meneviş... gölge.. uyku...
Uyandım mı acaba? Oysa her yer karanlık daha. Açmam gözlerimi biraz daha uyurum, son rüyam dönüp duruyor zihnimde, belki devam ederim... Yok olmuyor, sabah olmuş kalkmalı şimdi. Rüyalar, insan zihninde karanlıkta kalmış anılara tutulan fenerler gibi bazen, görüntü bulanık. Zihin ne garip, gördüğüm rüya da ne zamansız. Kafamın ağırlığına bakılırsa gece haddinden fazla demlenmişim. Offf bu gün Ankara’ya gideceğim zaten. Saat 06:45, olsun, kalkıp düşeyim yollara. Bak Ayçam uyuyor daha, gürültü etmeden giyinip çıkmalı ya ışık yanacak, hemen de uyanır. Uyansın yola gideceksin, helalleşmeden olmaz. Tamam kalktım işte bak gün ağarmaya başlamış, vaktidir. Ayak yoluna gitmeli şimdi. Kızım Öyküm ne de güzel uyur, odasından gelen horultuya bakılırsa burnu tıkanmış gene, hastalanıp ateşlenmese keşke. Kendi etimden et kopsa sesim çıkmaz da çoçuğumun en küçük acısıyla dünyalar başıma yıkılır, bu da benim zaafım galiba. Adam sende kimin acısına duyarsız kalabildin şimdiye kadar, laf şimdi dediğin. Hah uyanmış biriciğim, kıyamam, yan dönsem uyanır
Ayçagül Akar ‘a ithaf edilmiştir.
“Atma Babaaa..“
Yahu şu yoklukta, elindeki demir parayı taze betonun içine attı ya adam. Ben onunla renk renk akide şekerleri alırdım, gitti anam gitti! Tamam da ben büyüdüm, koca adam oldum, şimdi şu sekiz yaşımdaki köyde evin temel atılmasında yaşadığım anıyı televizyon izler gibi izliyorum. Rüya mı ki? Hem dışarıdan görüp hem bire bir yaşıyorum, bak işe. Küçücük çocuğum, yamalıklı askılı pantalonumu unutmuştum ne çok severdim oysa. Bırak, anı yaşa be adam. Otuz iki sene geriye gitmişim ama babam bu günkü halinde, olmaz ki....
Işık... gölge....sonra karanlık... babam... bozuk para beton harcının içinde parıldadı...parıltı...meneviş... gölge.. uyku...
Uyandım mı acaba? Oysa her yer karanlık daha. Açmam gözlerimi biraz daha uyurum, son rüyam dönüp duruyor zihnimde, belki devam ederim... Yok olmuyor, sabah olmuş kalkmalı şimdi. Rüyalar, insan zihninde karanlıkta kalmış anılara tutulan fenerler gibi bazen, görüntü bulanık. Zihin ne garip, gördüğüm rüya da ne zamansız. Kafamın ağırlığına bakılırsa gece haddinden fazla demlenmişim. Offf bu gün Ankara’ya gideceğim zaten. Saat 06:45, olsun, kalkıp düşeyim yollara. Bak Ayçam uyuyor daha, gürültü etmeden giyinip çıkmalı ya ışık yanacak, hemen de uyanır. Uyansın yola gideceksin, helalleşmeden olmaz. Tamam kalktım işte bak gün ağarmaya başlamış, vaktidir. Ayak yoluna gitmeli şimdi. Kızım Öyküm ne de güzel uyur, odasından gelen horultuya bakılırsa burnu tıkanmış gene, hastalanıp ateşlenmese keşke. Kendi etimden et kopsa sesim çıkmaz da çoçuğumun en küçük acısıyla dünyalar başıma yıkılır, bu da benim zaafım galiba. Adam sende kimin acısına duyarsız kalabildin şimdiye kadar, laf şimdi dediğin. Hah uyanmış biriciğim, kıyamam, yan dönsem uyanır··
141 Gösterim
19 Yorum
Yüreğinize sağlık, teşekkür ederim bu içten paylaşım için. Paylaşımın sonundaki güzel türkünün son iki dizesini ve Aşık Mahzuni Şerif üstadın sesinden kayıt linkini paylaşarak katkıda bulunayım izin verirseniz.
Gökler Yüksek Toprak Derin
Rüzgar Eser Serin Serin
Senin Olsun Çiçeklerin
Bu Mezarda Bir Garip Var
Etrafı Ağaç Dizili
Vücudu Toprak Sızılı
Taşı Mahzuni Yazılı
Bu Mezarda Bir Garip Var
youtube.com/watch?v=cpp0Bl3...
Yüreğinize sağlık, Muzaffer Bey... İnsanı nasıl da duygulandırıyor kaleminiz ve yüreğiniz... Siz hep yazın ve bizi de alıp o çok eski zamanın insanlarının yüreğine misafir edin...Ayçagül Hanıma ve size yürekten sevgilerimi gönderiyorum :)
Muzaffer Akar
Gönderi Sahibi
Çok incesiniz Nurhan Hanım, ayrıca sitemizin değerli yaralarından da birisisiniz. Selamlar bizden efendim.
''Nerelere daldın be muzo, türküler hayata dair de ondan değil mi? O zaman söyle bir türkü Aşık Mahsuni’den yollar sessiz çekilmez. '' Arada dal bir yerlere yaz biz de okuyalım be Muzaffer, sen ve senin gibilerin bu güzel yüreği, anlatımlı kalemi olmazsa asıl bu site çekilmez.
Kaleminize sağlık çok güzel bir yazıydı yine. Bu para atılması adetini de ilk kez sizden öğrenmiş oldum severim böyle şeyleri :) Bu gelen baharı ve bu martın başını deyişlere ithaf ediyorum o zaman :) bu ara hepimizin deyişlerden bahsedesi var. Ama kabul edelim albümün en iyisi Ceylan Etem ve torun Mahsuni :)
Mülakat, toplantı, şeker parası, ev, rüya, türküler... Hepsi tek yazıda, hepsi yaşanmış. Muzaffer Hocam senin ne güzel bir zihnin, ne güzel bir yüreğin var. Evi görünce öyle mutlu oldum ki, oradaki bir ağaç gibi yeşerdim sanki, sanırım günün geri kalanını mutlu geçireceğim. Eline sağlık Hocam :)
Reklam
Bu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.