Uçur Kellesini !1000Kitap
Merhaba arkadaşlar ya da belki de iyi geceler demeliyim; çünkü ben bu incelemeyi yazmaya dün gece başladım ama ancak şimdi bitti :) Neyse ya, artık incelememi ne zaman görürseniz ona göre üzerinize alınırsınız işte. Evet, bu sefer de karşınıza 
Alice Harikalar Diyarında temalı bir kitapla geldim ama Alice'siz tabii. O nasıl oluyor derseniz, oluyor işte. Kupa Kraliçesi'nin hikâyesini okuyoruz bu kitapta da ama 
Marissa Meyer yorumuyla.
Yani özellikle bu masala hayran olan insanlar için çok güzel bir alternatif. Daha önce buna benzer bir kitap daha okumuştum: 
A.G. Howard 'dan 
Kraliçe serisi. O da güzeldi fakat o kitap Harikalar Diyarı evrenini daha tuhaf ve gotik bir üslupla ele aldığı için herkese hitap edebilecek bir şey değil ama bu, orijinal evrene sadık kaldığı için aslına çok daha yakın. Yani mükemmel. Sayfaları çevirdikçe ve âşık olduğum çocuk masalına dair ayrıntılarla karşılaştıkça çok mutlu oluyordum, biraz da nostaljik hissettim elbette.
( Kraliçe incelemem → #270219214)
O çılgın, kelle uçurttan kızıl cadalozun; âşık olma hayalleri kuran ve pastacılıkla uğraşan tatlı bir genç kız olabileceğini kim tahmin ederdi ki? Ben etmiyordum şahsen. Kupa Kraliçesi'nin backstory'si çok güzeldi bence, yani ne bileyim benim bayağı bir hoşuma gitti; Meyer olayı çok değişik şekilde ele almış. Hele de Catherine ile Jest'in aşkları...
Öncelikle hikâyenin geçtiği evren müthiş; soylu dahi olabilen hayvanlar, konuşan çiçekler ve çeşit çeşit cansız nesneler, gerçeğe dönüşebilen rüyalar ve tabii ki de kaybolan kediler... Sihrin ve hayallerin yönettiği bu diyara ba-yıl-dım. Orada yaşamayı ve küçüklüğümden beridir tanıdığım bu hikâyenin bir parçası olmayı ne çok isterdim anlatamam. Özellikle de etrafta böylesine yakışıklı jokerler ve şapkacılar varken. Zaten bu lafımdan da favori karakterlerimin kim olduğunu anlamışsınızdır. Evet, Joker Jest ve Hapkacı'dan bahsediyorum ve bu arada gerçekten de Hapkacı "H" ile yazılıyor; yani ortada bir yanlışlık yok. Ha bir de listeye canım dedikoducu kedim Cheshire'ı koyarım, o olmazsa hiçbir şey tam olmaz çünkü. Gerçi kendisini tek parça olarak bulmak biraz zor, o da işin ironisi olsun.
Şimdi ne yazık ki hikâye mutlu sonla bitmiyor ki bu bir spoiler değil. Az biraz kafası çalışan herkes kitabın iyi bitmeyeceği sonucuna varabilir; neticede Cath'in nasıl kötü kraliçe olduğunu okuyoruz. Sonunda her şeyin güzel olma gibi bir ihtimali var mı? Yok. Yine de çok üzücüydü, orası ayrı. Ben bayağı bir yıkıldım malum sahnede. Annem de tam o sırada benden evi silip süpürmemi istiyordu. Vallahi o kalp kırıklığıyla evi ben mi temizledim, yoksa ev mi beni temizledi hiçbir fikrim yok.
Konusu için biraz geç kaldım sanki ama geç olsun da güç olmasın diyelim. Neyse, hikâye Kupalar Diyarı'nda geçiyor. Ana karakterimizin ismi Catherine Pinkerton ve o bir markinin kızı. Cath, saftirik kralın bile gönlünü çelebilecek kadar güzel fakat onun hayali tatlılar yapmak. Hizmetçisi, aynı zamanda arkadaşı olan Mary Ann ile bir pastane açmak onun en büyük arzusu. Ama kral çoktan ona göz koymuş durumda ve Catherine'e evlenme teklifi edince de ailesi kızlarına kraliçe olması için baskı kurmaya başlıyor. Ama bu esnada saraya yeni bir Joker geliyor ve Cath'te bir anda rüyalarında gördüğü bu adama gönlünü kaptırıveriyor. Sonra da işler karışıyor işte; bir taraftan ana karakterimiz kralı bertaraf etmeye çalışırken, yeni aşk hayatı, pastane hayalleri ve akabinde ailesinin baskısı falan derken her şey birbirine giriyor. Catherine ise bu işin içinden sıyrılıp mutlu bir geleceğe kavuşmaya çalışıyor. Ama ne mümkün.
Öncelikle ben bu kitabı çok beğendim ve kesinlikle de herkese öneriyorum. Gerçi benim 
Kalpsiz 'e bu kadar âşık olmamdaki yegâne sebep Harikalar Diyarı temasına sahip olması. Neyse ama ne kadar çok seversen sev, kitaba 10 puan vermemenin de bazı sebepleri var. Şimdi biraz da onlara değinmek istiyorum.
Öncelikle Cath'in ebeveynlerinin bencilliği. Tamam, çocuğunuzun geleceğini düşünüyorsunuz belki ve kralla evlenirse mutlu olacağına inanıyorsunuz ama ne olursa olsun insan en azından bir kere ona fikrini sorar, değil mi? Yok. Fikrini sormayı geçtim, kız bu karara karşı mutsuzluğunu açık açık gösteriyor ama yine de ailesi onu görmezden geliyor; aynı hamam, aynı tas. İkisi de çok gıcıktı, kimse kusuruma bakmasın.
İkinci olarak ise Catherine'in hâl ve hareketleri geliyor. Tamam, ana karakter diye güçlü ve lafını esirgemeyen biri olmak zorunda değil elbette ama insan yine de biraz olsun kararlılık bekliyor kendisinden. Bakın, ona da hak vermeye çalışıyorum; zor yani. Yetiştirilme şekli falan göz önüne alındığında... Ailesini hayal kırıklığına uğratmak istemiyor, pastane açma hayali var fakat içten içe kimsenin ona yardım etmeyeceğinin de farkında. Sonra krala hayır demenin ne kadar imkânsız olması var, bir ton dert. Ama işler iyice içinden çıkılmaz bir hâl aldığında ve başka bir seçeneği kalmayınca da daha güçlü olmalıydı. Sonuçta bir şeyler yapmazsa kraliçe olmak zorunda kalacak, hayallerine tamamen elveda diyecek ve sevdiği adamla bir geleceğe asla sahip olamayacak.
Bir de şu "ııı" mevzusu var. Yani tamam, karakterler konuşurken bocaladıkları ya da ne bileyim çelişkiye düştükleri zaman "ııı"layabilir ama bunu bu kadar sık ve arka arkaya kullanmak da biz okuyucular için biraz sinir bozucu oluyor. En azından ben öyle sahnelerde sinirlendiğimi hatırlıyorum ama fazla takılmazsanız o kadar da sorun değil.
Aslında bu sevmediğimden ziyade daha çok kafamı karıştıran bir husus ama bize hikâye boyunca Kraliçe'nin kalbinin ne işe yarayacağı hiç söylenmedi bence. Bu önemli bir ayrıntı; malum, birileri onu çalmaya gelmişti sonuçta.
Karakterlerden de ufacık bahsedip incelemeyi bitireceğim.
* Catherine Pinkerton: Genel olarak sevdiğim bir karakter. Belki öyle çok güçlü değil ama en azından olmaya çalışıyor. Keşke o sondaki kararlılığı bazı kayıplar vermeden önce gösterebilseydi diyorum ve sonunda kalpsiz bir kraliçe olmasına da üzülmeden edemiyorum.
* Joker Jest: Favorim. Cath'le birlikte ben de ona âşık oldum. Çok tatlı, nazik, düşünceli ve egzotik biri. Onun o bilmecelerine de yaptığı gösterilere de hayran kaldım. Sanırım ben soytarıları seviyormuşum, bunu da yeni keşfettim.
SPOİLER: Kız kardeşlerin kehanetinden sonra her ne kadar inkâr etsem de Jest'in öleceğini öğrenmiştik ama ben bu kadar ani olmasını beklemiyordum açıkçası. Yani hâlâ inanamıyorum öldüğüne. Depresyona girdim sevgili Joker'im yüzünden. Artık ne zaman şu bilmeceyi duysam bu kalp kırıklığını hatırlayacağım; Bir kuzgun neden yazı masasına benzer? Ve onu çok özleyeceğim...
* Hapkacı: En az Jest kadar sevdiğim bir diğer karakter. Zaten Harikalar Diyarı'ndaki şapkacıları genelde hep çok sevmişimdir. (Johnny Depp sağ olsun.) Buradaki şapkacı da yakışıklı ve karizmatikti, aynı zamanda zanaatında da gerçekten çok başarılıydı ki benim de onun şapkalarından takmak istememe neden oluyordu.
SPOİLER: Hapkacı'nın nihayetinde Zaman'dan kaçamaması ve delirmesi beni çok üzdü ya. İlk defa aklı başında bir şapkacıyla karşılaşmıştım, onu da kaybetmiş oldum. Her şeyin suçlusunun o çıkması kötü oldu üstelik. Hapkacı böyle bir şeyi hiç istememişti bile ve yaptıklarının cezasını da dediği gibi akıl sağlığıyla ödedi, kıyamam ya. Delirmek bana kalırsa ölmekten de beter bir kader. Umarım ileride ona yardımcı olabilecek biriyle karşılaşır.
Şimdi başka insanlar da var ama en önemlileri bunlar olduğu için karakter yorumumu bu kadarla sınırlı tutacağım.
Demem o ki Kalpsiz çok güzel bir kitap, masalsı bir havası var ve dili de gerçekten çok akıcı. Marissa Meyer her zamanki gibi mükemmel bir iş çıkarmış. Bu yüzden hem bu romanını hem de yazardan henüz okuduğum diğer kitaplarından Ay Günlükleri serisini de ( 
Cinder ) kesinlikle herkese öneriyorum.
O zaman siz de Cheshire'ın deyimiyle, “Bir zamanlar ilginç fikirlerle ve pudra şekeriyle dolup taşan bir kız vardı. O Catherine'i daha çok seviyordum.” dediği kızın nasıl finalde birilerinin kafasını kestirdiği zalim bir kraliçeye dönüştüğünü görmek istiyorsanız, o zaman sizi Kalpsiz 'i okumaya davet ediyorum.
Alice Harikalar Diyarında temalı bir kitapla geldim ama Alice'siz tabii. O nasıl oluyor derseniz, oluyor işte. Kupa Kraliçesi'nin hikâyesini okuyoruz bu kitapta da ama Marissa Meyer yorumuyla.
Yani özellikle bu masala hayran olan insanlar için çok güzel bir alternatif. Daha önce buna benzer bir kitap daha okumuştum: A.G. Howard 'dan Kraliçe serisi. O da güzeldi fakat o kitap Harikalar Diyarı evrenini daha tuhaf ve gotik bir üslupla ele aldığı için herkese hitap edebilecek bir şey değil ama bu, orijinal evrene sadık kaldığı için aslına çok daha yakın. Yani mükemmel. Sayfaları çevirdikçe ve âşık olduğum çocuk masalına dair ayrıntılarla karşılaştıkça çok mutlu oluyordum, biraz da nostaljik hissettim elbette.
( Kraliçe incelemem → #270219214)
O çılgın, kelle uçurttan kızıl cadalozun; âşık olma hayalleri kuran ve pastacılıkla uğraşan tatlı bir genç kız olabileceğini kim tahmin ederdi ki? Ben etmiyordum şahsen. Kupa Kraliçesi'nin backstory'si çok güzeldi bence, yani ne bileyim benim bayağı bir hoşuma gitti; Meyer olayı çok değişik şekilde ele almış. Hele de Catherine ile Jest'in aşkları...
Öncelikle hikâyenin geçtiği evren müthiş; soylu dahi olabilen hayvanlar, konuşan çiçekler ve çeşit çeşit cansız nesneler, gerçeğe dönüşebilen rüyalar ve tabii ki de kaybolan kediler... Sihrin ve hayallerin yönettiği bu diyara ba-yıl-dım. Orada yaşamayı ve küçüklüğümden beridir tanıdığım bu hikâyenin bir parçası olmayı ne çok isterdim anlatamam. Özellikle de etrafta böylesine yakışıklı jokerler ve şapkacılar varken. Zaten bu lafımdan da favori karakterlerimin kim olduğunu anlamışsınızdır. Evet, Joker Jest ve Hapkacı'dan bahsediyorum ve bu arada gerçekten de Hapkacı "H" ile yazılıyor; yani ortada bir yanlışlık yok. Ha bir de listeye canım dedikoducu kedim Cheshire'ı koyarım, o olmazsa hiçbir şey tam olmaz çünkü. Gerçi kendisini tek parça olarak bulmak biraz zor, o da işin ironisi olsun.
Şimdi ne yazık ki hikâye mutlu sonla bitmiyor ki bu bir spoiler değil. Az biraz kafası çalışan herkes kitabın iyi bitmeyeceği sonucuna varabilir; neticede Cath'in nasıl kötü kraliçe olduğunu okuyoruz. Sonunda her şeyin güzel olma gibi bir ihtimali var mı? Yok. Yine de çok üzücüydü, orası ayrı. Ben bayağı bir yıkıldım malum sahnede. Annem de tam o sırada benden evi silip süpürmemi istiyordu. Vallahi o kalp kırıklığıyla evi ben mi temizledim, yoksa ev mi beni temizledi hiçbir fikrim yok.
Konusu için biraz geç kaldım sanki ama geç olsun da güç olmasın diyelim. Neyse, hikâye Kupalar Diyarı'nda geçiyor. Ana karakterimizin ismi Catherine Pinkerton ve o bir markinin kızı. Cath, saftirik kralın bile gönlünü çelebilecek kadar güzel fakat onun hayali tatlılar yapmak. Hizmetçisi, aynı zamanda arkadaşı olan Mary Ann ile bir pastane açmak onun en büyük arzusu. Ama kral çoktan ona göz koymuş durumda ve Catherine'e evlenme teklifi edince de ailesi kızlarına kraliçe olması için baskı kurmaya başlıyor. Ama bu esnada saraya yeni bir Joker geliyor ve Cath'te bir anda rüyalarında gördüğü bu adama gönlünü kaptırıveriyor. Sonra da işler karışıyor işte; bir taraftan ana karakterimiz kralı bertaraf etmeye çalışırken, yeni aşk hayatı, pastane hayalleri ve akabinde ailesinin baskısı falan derken her şey birbirine giriyor. Catherine ise bu işin içinden sıyrılıp mutlu bir geleceğe kavuşmaya çalışıyor. Ama ne mümkün.
Öncelikle ben bu kitabı çok beğendim ve kesinlikle de herkese öneriyorum. Gerçi benim Kalpsiz 'e bu kadar âşık olmamdaki yegâne sebep Harikalar Diyarı temasına sahip olması. Neyse ama ne kadar çok seversen sev, kitaba 10 puan vermemenin de bazı sebepleri var. Şimdi biraz da onlara değinmek istiyorum.
Öncelikle Cath'in ebeveynlerinin bencilliği. Tamam, çocuğunuzun geleceğini düşünüyorsunuz belki ve kralla evlenirse mutlu olacağına inanıyorsunuz ama ne olursa olsun insan en azından bir kere ona fikrini sorar, değil mi? Yok. Fikrini sormayı geçtim, kız bu karara karşı mutsuzluğunu açık açık gösteriyor ama yine de ailesi onu görmezden geliyor; aynı hamam, aynı tas. İkisi de çok gıcıktı, kimse kusuruma bakmasın.
İkinci olarak ise Catherine'in hâl ve hareketleri geliyor. Tamam, ana karakter diye güçlü ve lafını esirgemeyen biri olmak zorunda değil elbette ama insan yine de biraz olsun kararlılık bekliyor kendisinden. Bakın, ona da hak vermeye çalışıyorum; zor yani. Yetiştirilme şekli falan göz önüne alındığında... Ailesini hayal kırıklığına uğratmak istemiyor, pastane açma hayali var fakat içten içe kimsenin ona yardım etmeyeceğinin de farkında. Sonra krala hayır demenin ne kadar imkânsız olması var, bir ton dert. Ama işler iyice içinden çıkılmaz bir hâl aldığında ve başka bir seçeneği kalmayınca da daha güçlü olmalıydı. Sonuçta bir şeyler yapmazsa kraliçe olmak zorunda kalacak, hayallerine tamamen elveda diyecek ve sevdiği adamla bir geleceğe asla sahip olamayacak.
Bir de şu "ııı" mevzusu var. Yani tamam, karakterler konuşurken bocaladıkları ya da ne bileyim çelişkiye düştükleri zaman "ııı"layabilir ama bunu bu kadar sık ve arka arkaya kullanmak da biz okuyucular için biraz sinir bozucu oluyor. En azından ben öyle sahnelerde sinirlendiğimi hatırlıyorum ama fazla takılmazsanız o kadar da sorun değil.
Aslında bu sevmediğimden ziyade daha çok kafamı karıştıran bir husus ama bize hikâye boyunca Kraliçe'nin kalbinin ne işe yarayacağı hiç söylenmedi bence. Bu önemli bir ayrıntı; malum, birileri onu çalmaya gelmişti sonuçta.
Karakterlerden de ufacık bahsedip incelemeyi bitireceğim.
* Catherine Pinkerton: Genel olarak sevdiğim bir karakter. Belki öyle çok güçlü değil ama en azından olmaya çalışıyor. Keşke o sondaki kararlılığı bazı kayıplar vermeden önce gösterebilseydi diyorum ve sonunda kalpsiz bir kraliçe olmasına da üzülmeden edemiyorum.
* Joker Jest: Favorim. Cath'le birlikte ben de ona âşık oldum. Çok tatlı, nazik, düşünceli ve egzotik biri. Onun o bilmecelerine de yaptığı gösterilere de hayran kaldım. Sanırım ben soytarıları seviyormuşum, bunu da yeni keşfettim.
SPOİLER: Kız kardeşlerin kehanetinden sonra her ne kadar inkâr etsem de Jest'in öleceğini öğrenmiştik ama ben bu kadar ani olmasını beklemiyordum açıkçası. Yani hâlâ inanamıyorum öldüğüne. Depresyona girdim sevgili Joker'im yüzünden. Artık ne zaman şu bilmeceyi duysam bu kalp kırıklığını hatırlayacağım; Bir kuzgun neden yazı masasına benzer? Ve onu çok özleyeceğim...
* Hapkacı: En az Jest kadar sevdiğim bir diğer karakter. Zaten Harikalar Diyarı'ndaki şapkacıları genelde hep çok sevmişimdir. (Johnny Depp sağ olsun.) Buradaki şapkacı da yakışıklı ve karizmatikti, aynı zamanda zanaatında da gerçekten çok başarılıydı ki benim de onun şapkalarından takmak istememe neden oluyordu.
SPOİLER: Hapkacı'nın nihayetinde Zaman'dan kaçamaması ve delirmesi beni çok üzdü ya. İlk defa aklı başında bir şapkacıyla karşılaşmıştım, onu da kaybetmiş oldum. Her şeyin suçlusunun o çıkması kötü oldu üstelik. Hapkacı böyle bir şeyi hiç istememişti bile ve yaptıklarının cezasını da dediği gibi akıl sağlığıyla ödedi, kıyamam ya. Delirmek bana kalırsa ölmekten de beter bir kader. Umarım ileride ona yardımcı olabilecek biriyle karşılaşır.
Şimdi başka insanlar da var ama en önemlileri bunlar olduğu için karakter yorumumu bu kadarla sınırlı tutacağım.
Demem o ki Kalpsiz çok güzel bir kitap, masalsı bir havası var ve dili de gerçekten çok akıcı. Marissa Meyer her zamanki gibi mükemmel bir iş çıkarmış. Bu yüzden hem bu romanını hem de yazardan henüz okuduğum diğer kitaplarından Ay Günlükleri serisini de ( Cinder ) kesinlikle herkese öneriyorum.
O zaman siz de Cheshire'ın deyimiyle, “Bir zamanlar ilginç fikirlerle ve pudra şekeriyle dolup taşan bir kız vardı. O Catherine'i daha çok seviyordum.” dediği kızın nasıl finalde birilerinin kafasını kestirdiği zalim bir kraliçeye dönüştüğünü görmek istiyorsanız, o zaman sizi Kalpsiz 'i okumaya davet ediyorum.··
445 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
