Kader'imiz Ne De Parlak
Belladonna ’nın ikinci kitabını nihayet okuyabildim. Gerçi bunun için biraz fazla bekledim galiba. (Şimdi kontrol ettim de, aradan neredeyse bir yıl geçmiş; “biraz” demek az bile kalır. ) Neyse, ama size tavsiyem şu ki: Siz siz olun, sakın bir kitabın devam hikâyesini okumak için bu kadar zaman kaybetmeyin. Çünkü hem daha önce yaşanan olayları unutursunuz hem de evrene yeniden adapte olmanız zorlaşır. Keza ben de aynı sıkıntıları yaşadım.
En son katil bulunmuş, her şey iyi kötü tatlıya bağlanmış ve Elijah Hawthorne da mevcut durumunu değiştirmek üzere büyük bir adım atmak için harekete geçmişti. Bu adım elbette ki Greys Centilmenler Kulübü’nün devriyle ilgiliydi ve yeni anlaşmayı gerçekleştirmek için de bir parti düzenlemişti. Ama elbette parti olaysız ilerlemedi ve yeni bir cinayet yaşandı. Üstelik bu cinayetin şüphesi de bizzat Elijah’ın üzerine yıkıldı.
Fakat bu suçlamayı yapan kişi öyle herhangi biri değildi. O, tıpkı Ölüm gibi gerçekte soyut bir kavram ve insanların anlayışının ötesinde bir olgu olması gerekirken, yazarın değişik fantezileri sonucunda oldukça yakışıklı bir adam olarak hikâyeye katılan yeni karakterimiz Kader idi. Ha, Ölüm ve Kader kardeşler bu arada — ve kitap boyunca ikisi de Signa için savaşıyor, bilginize duyurulur.
Şimdi, benim açımdan yeni kitapta aşk üçgeni olmasında bir problem yok. Her ne kadar bu bazılarının hoşuna gitmeyecek olsa da bence fena bir fikir değil. Yine de 
Foxglove ’un geneline baktığımda beğenmediğim ve eksik bulduğum pek çok farklı durum söz konusuydu — neden bahsettiğime birazdan daha detaylı olarak değineceğim. Fakat anlayacağınız üzere, ne yazık ki serinin ikinci kitabını sevemedim. Belladonna ’yı okumak benim için zevkliydi ama yazarın devamını güzel yazamadığını düşünüyorum. Her şeye rağmen son kitabı okuyacağımdan şüpheniz olmasın. Çünkü hem seriyi tamamlamak istiyorum hem de ufak da olsa hikâyenin düzeleceğine dair hâlâ bir umuda sahibim.
Gelelim kitabı eleştireceğim yönlerine: Öncelikle, yine bir cinayet işlenmiş ve herkesin mutluluğu için katilin acilen bulunması gerekirken ne Signa ne de Blythe konuya gereken özeni gösterdi. Bakın, ortada birinin kellesini kaybetmesi gibi bir durum söz konusu ve zaman hem çok az hem de tüm hızıyla ilerliyor. Yine de her iki kahramanımız da aşırı derecede gereksiz mevzularla uğraşacak kadar rahatlar bu konuda. Ve kitap boyunca doğru dürüst hiçbir girişimde bulunmadıkları gibi, son ana kadar da katilin kim olduğu hakkında en ufak bir fikir sahibi olamayacak kadar başarısızdılar bu seferki “poliscilik” oyunlarında.
Sonra Kader’in gelişi ve Yaşam adındaki, tıpkı bu kardeşler gibi doğaüstü bir kadının varlığı söz konusuyken, her iki şahsiyete de gereken önemin gösterilmediğini düşünüyorum. Bakın, Kader Signa’nın eski eşi Yaşam’ın reenkarnasyonu olduğuna inanıyor ve onu Ölüm’den geri almaya kararlı. Ama bir iki randevu dışında öyle büyük bir girişimi olmadı ne yazık ki. Yaptığı tek kayda değer şey, ikili arasındaki iletişime engel koymaktı, o kadar. Keşke yazar Kader’i daha göz önünde bulundursa ve o ve Ölüm arasında daha çok çatışma görebileceğimiz olaylar sahneleseydi. Ayrıca Yaşam’ın kim ve ne olduğu ve bu hikâyedeki gerçek rolü hakkında da doğru dürüst bir açıklama alamadık. Bu sorularımın cevabını belki son kitapta bulabiliriz ama bence ufak da olsa birkaç detay verilebilirdi. Şimdilik tüm bilgimiz onun Kader’in “ex-wife”ı oluşu.
Dikkat ettim de, kitap boyunca doğru dürüst hiçbir şey yaşanmadı. Bir şeyler başlar gibi oluyor fakat sonra havada kalıyor ya da altı yeterince doldurulmuyor. Genel olarak sıkıcı ve durağan şekilde ilerledi. İlk kitabın aksine ne gerilim, ne ruhların o tehditkâr havası, ne de ortada bir ciddiyet bulunuyordu. Ölüm, ilk hikâyede olaylara daha aktif şekilde dahil olurken bu sefer hem Kader’in müdahalesi hem de genel olarak kendi işlevsizliği yüzünden “Küçük Kuş” dediği birkaç sefer harici kendisini pek göremedik. Ve ben ona karşı biraz soğuduğumu itiraf ediyorum; Sylas varken — ve o her ikisiyken — daha çekiciydi bence.
♡(´｡•ㅅ•｡`)
Başka başka... Hah! Bana kalırsa Signa’nın Hawthorne’lara duyduğu sevgi aşırıydı. Yani seni yanına aldıkları ve kısa bir süre için de olsa sana aileymiş gibi hissettirdikleri için onlara karşı kendini sorumlu hissedebilirsin ama Belladonna ’da yaptıkların yeterliydi bence. Ölümü bırakmak pahasına fedakârlık yapmaya çalışmana gerek yoktu.
Ve Blythe... Sen de Signa’yı seviyor musun, sevmiyor musun belli değil. Kitap boyunca çok çelişkiye düştün kuzenin konusunda.
Katilin bulunmasına dair çok çaba sarf edilmediği için ortada doğru dürüst bir delil de yoktu. Yani bizim o kişiyi tahmin etmekten başka seçeneğimiz bulunmuyordu. Suçlu, şüphelendiğim insanlardan biri çıktı ama sebebini tam olarak tutturamadım ne yazık ki.
Sonuç olarak, yukarıda bahsettiğim nedenler dolayısıyla Foxglove ’u Belladonna kadar iyi bulmadım. Okuma süreci de benim açımdan sıkıcı geçti ve sizlere önerebileceğimi pek zannetmiyorum. Son kitabını da okuduktan sonra seri hakkında genel bir yorumda bulunurum ve belki 
Wisteria ’da olaylar daha ilginçleşir, kim bilir. Umut fakirin ekmeğidir sonuçta.
｡◕‿◕｡1000Kitap
Belladonna ’nın ikinci kitabını nihayet okuyabildim. Gerçi bunun için biraz fazla bekledim galiba. (Şimdi kontrol ettim de, aradan neredeyse bir yıl geçmiş; “biraz” demek az bile kalır. ) Neyse, ama size tavsiyem şu ki: Siz siz olun, sakın bir kitabın devam hikâyesini okumak için bu kadar zaman kaybetmeyin. Çünkü hem daha önce yaşanan olayları unutursunuz hem de evrene yeniden adapte olmanız zorlaşır. Keza ben de aynı sıkıntıları yaşadım.
En son katil bulunmuş, her şey iyi kötü tatlıya bağlanmış ve Elijah Hawthorne da mevcut durumunu değiştirmek üzere büyük bir adım atmak için harekete geçmişti. Bu adım elbette ki Greys Centilmenler Kulübü’nün devriyle ilgiliydi ve yeni anlaşmayı gerçekleştirmek için de bir parti düzenlemişti. Ama elbette parti olaysız ilerlemedi ve yeni bir cinayet yaşandı. Üstelik bu cinayetin şüphesi de bizzat Elijah’ın üzerine yıkıldı.
Fakat bu suçlamayı yapan kişi öyle herhangi biri değildi. O, tıpkı Ölüm gibi gerçekte soyut bir kavram ve insanların anlayışının ötesinde bir olgu olması gerekirken, yazarın değişik fantezileri sonucunda oldukça yakışıklı bir adam olarak hikâyeye katılan yeni karakterimiz Kader idi. Ha, Ölüm ve Kader kardeşler bu arada — ve kitap boyunca ikisi de Signa için savaşıyor, bilginize duyurulur.
Şimdi, benim açımdan yeni kitapta aşk üçgeni olmasında bir problem yok. Her ne kadar bu bazılarının hoşuna gitmeyecek olsa da bence fena bir fikir değil. Yine de Foxglove ’un geneline baktığımda beğenmediğim ve eksik bulduğum pek çok farklı durum söz konusuydu — neden bahsettiğime birazdan daha detaylı olarak değineceğim. Fakat anlayacağınız üzere, ne yazık ki serinin ikinci kitabını sevemedim. Belladonna ’yı okumak benim için zevkliydi ama yazarın devamını güzel yazamadığını düşünüyorum. Her şeye rağmen son kitabı okuyacağımdan şüpheniz olmasın. Çünkü hem seriyi tamamlamak istiyorum hem de ufak da olsa hikâyenin düzeleceğine dair hâlâ bir umuda sahibim.
Gelelim kitabı eleştireceğim yönlerine: Öncelikle, yine bir cinayet işlenmiş ve herkesin mutluluğu için katilin acilen bulunması gerekirken ne Signa ne de Blythe konuya gereken özeni gösterdi. Bakın, ortada birinin kellesini kaybetmesi gibi bir durum söz konusu ve zaman hem çok az hem de tüm hızıyla ilerliyor. Yine de her iki kahramanımız da aşırı derecede gereksiz mevzularla uğraşacak kadar rahatlar bu konuda. Ve kitap boyunca doğru dürüst hiçbir girişimde bulunmadıkları gibi, son ana kadar da katilin kim olduğu hakkında en ufak bir fikir sahibi olamayacak kadar başarısızdılar bu seferki “poliscilik” oyunlarında.
Sonra Kader’in gelişi ve Yaşam adındaki, tıpkı bu kardeşler gibi doğaüstü bir kadının varlığı söz konusuyken, her iki şahsiyete de gereken önemin gösterilmediğini düşünüyorum. Bakın, Kader Signa’nın eski eşi Yaşam’ın reenkarnasyonu olduğuna inanıyor ve onu Ölüm’den geri almaya kararlı. Ama bir iki randevu dışında öyle büyük bir girişimi olmadı ne yazık ki. Yaptığı tek kayda değer şey, ikili arasındaki iletişime engel koymaktı, o kadar. Keşke yazar Kader’i daha göz önünde bulundursa ve o ve Ölüm arasında daha çok çatışma görebileceğimiz olaylar sahneleseydi. Ayrıca Yaşam’ın kim ve ne olduğu ve bu hikâyedeki gerçek rolü hakkında da doğru dürüst bir açıklama alamadık. Bu sorularımın cevabını belki son kitapta bulabiliriz ama bence ufak da olsa birkaç detay verilebilirdi. Şimdilik tüm bilgimiz onun Kader’in “ex-wife”ı oluşu.
Dikkat ettim de, kitap boyunca doğru dürüst hiçbir şey yaşanmadı. Bir şeyler başlar gibi oluyor fakat sonra havada kalıyor ya da altı yeterince doldurulmuyor. Genel olarak sıkıcı ve durağan şekilde ilerledi. İlk kitabın aksine ne gerilim, ne ruhların o tehditkâr havası, ne de ortada bir ciddiyet bulunuyordu. Ölüm, ilk hikâyede olaylara daha aktif şekilde dahil olurken bu sefer hem Kader’in müdahalesi hem de genel olarak kendi işlevsizliği yüzünden “Küçük Kuş” dediği birkaç sefer harici kendisini pek göremedik. Ve ben ona karşı biraz soğuduğumu itiraf ediyorum; Sylas varken — ve o her ikisiyken — daha çekiciydi bence.
♡(´｡•ㅅ•｡`)
Başka başka... Hah! Bana kalırsa Signa’nın Hawthorne’lara duyduğu sevgi aşırıydı. Yani seni yanına aldıkları ve kısa bir süre için de olsa sana aileymiş gibi hissettirdikleri için onlara karşı kendini sorumlu hissedebilirsin ama Belladonna ’da yaptıkların yeterliydi bence. Ölümü bırakmak pahasına fedakârlık yapmaya çalışmana gerek yoktu.
Ve Blythe... Sen de Signa’yı seviyor musun, sevmiyor musun belli değil. Kitap boyunca çok çelişkiye düştün kuzenin konusunda.
Katilin bulunmasına dair çok çaba sarf edilmediği için ortada doğru dürüst bir delil de yoktu. Yani bizim o kişiyi tahmin etmekten başka seçeneğimiz bulunmuyordu. Suçlu, şüphelendiğim insanlardan biri çıktı ama sebebini tam olarak tutturamadım ne yazık ki.
Sonuç olarak, yukarıda bahsettiğim nedenler dolayısıyla Foxglove ’u Belladonna kadar iyi bulmadım. Okuma süreci de benim açımdan sıkıcı geçti ve sizlere önerebileceğimi pek zannetmiyorum. Son kitabını da okuduktan sonra seri hakkında genel bir yorumda bulunurum ve belki Wisteria ’da olaylar daha ilginçleşir, kim bilir. Umut fakirin ekmeğidir sonuçta.
｡◕‿◕｡··
321 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Firefly
Gönderi Sahibi
✨🥀Belladonna Serisi🥀 ✨
🫐🖤 İlk Kitap Olan Belladonna 'ın İncelemesi → #277375181
🌺🌸 İkinci Kitap Olan Foxglove 'un İncelemesi → #287370104
💜🌿 Üçüncü Kitap Olan 
Wisteria 'nın İncelemesi → #302341295
Belladonna 'ın İncelemesi → #277375181
🌺🌸 İkinci Kitap Olan Foxglove 'un İncelemesi → #287370104
💜🌿 Üçüncü Kitap Olan Wisteria 'nın İncelemesi → #302341295
Ben #k:372807yı cidden sevmiştim yani o karanlık fantastik havasını cidden veriyordu ayrıca aşk ve cinayet konuları eşit şekilde işlenmişti hiçbiri daha arka planda kalmamıştı. Düşüncelerinin çoğuna katılıyorum Foxglove u Belladonna kadar iyi bulamadım bende😭 Katili bulmak için hiçbir ipucumuz delilimiz yoktu, ayrıcs yazar o konuya hiç odaklanmadı bile. Yani kitapta hem aşk üçgeni hem Signanın güçlerini öğrenmesi hem annesinin evine dönmesi, Yaşam, Blytheın gerçeği öğrenmesi falan
filan derken o katili bulma olayı unutulmuş gibi hissettim😔 Ayrıca Kader daha ön planda olmalıydı diye düşünmekteyim ve Blythe ile Kaderi YAKIŞTIRAMIYORUM HAYIR OLAMAZLAR😭😭
Foxglove u Belladonna kadar iyi bulamadım bende😭 Katili bulmak için hiçbir ipucumuz delilimiz yoktu, ayrıcs yazar o konuya hiç odaklanmadı bile. Yani kitapta hem aşk üçgeni hem Signanın güçlerini öğrenmesi hem annesinin evine dönmesi, Yaşam, Blytheın gerçeği öğrenmesi falan
filan derken o katili bulma olayı unutulmuş gibi hissettim😔 Ayrıca Kader daha ön planda olmalıydı diye düşünmekteyim ve Blythe ile Kaderi YAKIŞTIRAMIYORUM HAYIR OLAMAZLAR😭😭
