Sevgi Neydi?Dergi
“Hani beklenmedik sonla biten o filmde Asya içinden şöyle demişti: Sevgi neydi?”
Eninde sonunda dönüp dolaşıp geldiğimiz yer değil miydi sevgi? Hayattaki bütün her şeyin oluş nedeni… Mutluluğumuz sevgi vesilesiyle, mutsuzluğumuz sevgisizlik, hayatımızda güzel giden şeyler sevgi vesilesiyle, gitmeyenler sevgisizlik… 21. yüzyılın belki de en yalın, en hızlı yaşanan, tüketilen duygusu… “Çünkü sevgi yaralar,” diyor 
Tarık Tufan, ve bir Türk filminde, “Sevgi de yetmiyormuş, çok eskiden rastlaşacaktık.” youtube.com/shorts/FM4cqkC8Y48
“Yaşanan şeyler hiçbir iz bırakmadan unutulmazmış.”
Tam, “Bir süre KafkaOkur okumayacağım,” dediğim sırada derginin kapağında 
Cengiz Aytmatov’u görmemle başladı her şey… Bütün kitaplarını severek okuduğum, hayatını sanki bir yakını gibi ezbere bildiğim, ölmeseydin de daha çok yazsaydın dediğim yazar, bozkırdan sonsuzluğa uzanan isim… “… anne babasının durumu itibariyle kitaplarla iç içe büyüyordu.” Hiç fark ettiniz mi? Dünyada büyük işler başaran kim varsa çocukluğunda yolu bir şekilde kitaplardan geçiyor. Ve bir şey daha, dünyada en çok okuyan insandan korkuluyor… Okuyan, aydın bir insan olan Törekul Aytmatov yasaklı fikirlerle ilgilendiği gerekçesiyle kurşuna diziliyor. “Gıyabındaki mahkemede ise suçsuz bulunduğu yazıyordu.”
Siz hiç erken yaşta büyümek zorunda kaldınız mı?
Gittiğiniz okullarda “vatan haini ilan edildiniz mi?
O günlerde de yanında kitapları vardı: “Bu yıllarda çareyi kitaplarda bulan Aytmatov sürekli okumaya başladı.” Yaşadığı coğrafyayı en iyi anlatan yazarlardan biri, -Aklıma 
Yaşar Kemal gelir bir de Çukurova’sıyla- “Aytmatov kitaplarını genel olarak düşündüğümüzde, karşımıza hep aşk, hasret, yalnızlık, yoksulluk, ayrılık gibi temalar çıkar. Zaten bunların toplamı da Orta Asya eder. Ne kadar haklı 
Ernest Hemingway, “Büyük bir yazar olabilmek için kabiliyetli, eğitimli, artı mutsuz bir çocukluk yaşamış olmak gerek,” derken.
“Sonunda coşkun dere durulur, yapraklar kurur dökülür, yağmur diner.” Peki o zaman geriye ne kalır? “Sahip çıkan, dost, sıcak insan eli, insan emeği.” Asya’nın Cemşit’i seçmesine şaşmamalı değil mi?
Elveda al yazmalım, selvi boylum! Elveda sevgilim, aşkım! Mutlu olman dileğiyle…
Keşke hep çocuk kalsaydım, diyor İhsan Kartoğlu, ister miydiniz? Susan Sontag, “Şu anın geçmiş zaman olmasını bekle. Ne denli mutluyduk anlayacaksın.” Bu yüzden mi kafamız hep geriye dönük yaşıyoruz? “Öldükten sonra kürekle üzerime atılacak toprak için savaşamam.” Bir Zabel Yılmaz yazısı… Teslim olsak da o toprak o kürekle atılmayacak mı üzerimize? “Cenazesini kaldırıyoruz ertesi gün. Hayat kaldığı güneşsiz yerden devam ediyor.” Kenan Doğan, “Annemin katili benim, dünyaya gözlerimi açabilmek uğruna kaybettim annemi.” Böyle düşününce hepimiz biraz katiliz aslında, en azından yaşanabilecek mutlu anları düşüncelerimizle öldürdüğümüz için.
Neden bu kadar elimde kaldı bu sayı bilmiyorum.
Son günlerde hepimizin üzerinde bir ölü toprağı var gibi.
Soluduğumuz havadan mı, içtiğimiz sudan mı bilmem…
Madem veda edeceğiz Aytmatov ile edelim mi?
“Elveda, Isık-Göl’üm, bitmemiş türküm benim! Mavi dalgalarını, sarı kumlarını yanımda götürmek isterdim ama gücüm yetmez buna. -Sevdiğim kadının aşkını götüremediğim gibi seni de götüremem. Elveda, Asel! Elveda, al yazmalım, selvi boylum! Elveda, sevgilim, aşkım! Mutlu olman dileğiyle!..”
Tarık Tufan, ve bir Türk filminde, “Sevgi de yetmiyormuş, çok eskiden rastlaşacaktık.” youtube.com/shorts/FM4cqkC8Y48
“Yaşanan şeyler hiçbir iz bırakmadan unutulmazmış.”
Tam, “Bir süre KafkaOkur okumayacağım,” dediğim sırada derginin kapağında Cengiz Aytmatov’u görmemle başladı her şey… Bütün kitaplarını severek okuduğum, hayatını sanki bir yakını gibi ezbere bildiğim, ölmeseydin de daha çok yazsaydın dediğim yazar, bozkırdan sonsuzluğa uzanan isim… “… anne babasının durumu itibariyle kitaplarla iç içe büyüyordu.” Hiç fark ettiniz mi? Dünyada büyük işler başaran kim varsa çocukluğunda yolu bir şekilde kitaplardan geçiyor. Ve bir şey daha, dünyada en çok okuyan insandan korkuluyor… Okuyan, aydın bir insan olan Törekul Aytmatov yasaklı fikirlerle ilgilendiği gerekçesiyle kurşuna diziliyor. “Gıyabındaki mahkemede ise suçsuz bulunduğu yazıyordu.”
Siz hiç erken yaşta büyümek zorunda kaldınız mı?
Gittiğiniz okullarda “vatan haini ilan edildiniz mi?
O günlerde de yanında kitapları vardı: “Bu yıllarda çareyi kitaplarda bulan Aytmatov sürekli okumaya başladı.” Yaşadığı coğrafyayı en iyi anlatan yazarlardan biri, -Aklıma Yaşar Kemal gelir bir de Çukurova’sıyla- “Aytmatov kitaplarını genel olarak düşündüğümüzde, karşımıza hep aşk, hasret, yalnızlık, yoksulluk, ayrılık gibi temalar çıkar. Zaten bunların toplamı da Orta Asya eder. Ne kadar haklı Ernest Hemingway, “Büyük bir yazar olabilmek için kabiliyetli, eğitimli, artı mutsuz bir çocukluk yaşamış olmak gerek,” derken.
“Sonunda coşkun dere durulur, yapraklar kurur dökülür, yağmur diner.” Peki o zaman geriye ne kalır? “Sahip çıkan, dost, sıcak insan eli, insan emeği.” Asya’nın Cemşit’i seçmesine şaşmamalı değil mi?
Elveda al yazmalım, selvi boylum! Elveda sevgilim, aşkım! Mutlu olman dileğiyle…
Keşke hep çocuk kalsaydım, diyor İhsan Kartoğlu, ister miydiniz? Susan Sontag, “Şu anın geçmiş zaman olmasını bekle. Ne denli mutluyduk anlayacaksın.” Bu yüzden mi kafamız hep geriye dönük yaşıyoruz? “Öldükten sonra kürekle üzerime atılacak toprak için savaşamam.” Bir Zabel Yılmaz yazısı… Teslim olsak da o toprak o kürekle atılmayacak mı üzerimize? “Cenazesini kaldırıyoruz ertesi gün. Hayat kaldığı güneşsiz yerden devam ediyor.” Kenan Doğan, “Annemin katili benim, dünyaya gözlerimi açabilmek uğruna kaybettim annemi.” Böyle düşününce hepimiz biraz katiliz aslında, en azından yaşanabilecek mutlu anları düşüncelerimizle öldürdüğümüz için.
Neden bu kadar elimde kaldı bu sayı bilmiyorum.
Son günlerde hepimizin üzerinde bir ölü toprağı var gibi.
Soluduğumuz havadan mı, içtiğimiz sudan mı bilmem…
Madem veda edeceğiz Aytmatov ile edelim mi?
“Elveda, Isık-Göl’üm, bitmemiş türküm benim! Mavi dalgalarını, sarı kumlarını yanımda götürmek isterdim ama gücüm yetmez buna. -Sevdiğim kadının aşkını götüremediğim gibi seni de götüremem. Elveda, Asel! Elveda, al yazmalım, selvi boylum! Elveda, sevgilim, aşkım! Mutlu olman dileğiyle!..”·
3.148 Gösterim
9 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevgi ciddi bir iş. Üçüncü insanların (annen ,arkadaşların ,dostların)her kim ise işte bu üçüncü kişilerin enerjisi sevginin içine sızmamalı eğer sızarsa o sevgide sızı başlar.
Sevgi üçüncü insanların olması gereken bir duygu.İşte ciddi bir iş.
Sadece bir duygu değil, bir çaba, bir sabır, bir fedakârlık hâlidir.
İnceleme çok afilli olmuş hocam, yüreğinize sağlık olsun 💫
Reklam
Ne zaman yorulsam sizin incelemelerinizle dinleniyorum,öyle peşi peşine okumuyorum hepsini.Sindire sindire okuyorum.Yine güçlü kaleminizle muazzam bir inceleme okudum lakin araya bir veda eklemişsiniz,sakın hocam yapmayın.Bu platform siz gibi nadir insanlar yüzünden değerli.Saygılarımla.
Sizlerden böyle yorumlar gördükçe o vedalar hep başka baharlara kalıyor.
Bu incelemeni sevmedim, hayır her zamanki gibi çok güzel yazmışsın o ayrı ama çok hüzünlü bir veda havası var gibi. Buraları bırakma,söz ver...
#288068454