Bir insan, başka bir insanı unutturamaz.
Çünkü insan, yaşadığını silmez taşır.
Yeni yüzler, yeni sesler, yeni hikâyeler gelir ama hiçbiri geçmişin üzerine perde çekmez. Sadece onunla yan yana durur. Birinin yerini başkası doldurmaz. En fazla sessizleştirir.
Ama insan bir gün durup düşündüğünde, bir koku, bir şarkı, bir cümle yetip her şeyi yeniden hatırlatır. Unutmak; hafızanın işi değildir. Hafıza sadıktır. İnsan ancak alışır, kabullenir ve susar… 🙂