Mecazdan hakikate açılan, sazla söylenmiş bir aşk irfanıŞiir
Bu kitap, 19. yüzyıl Türk halk şairi Âşık Seyrâni’nin şiirlerini ve şiir geleneğini sade bir dille sunar.
Kitap, Âşık Seyrânî’yi yalnızca bir halk şairi olarak değil, hakikati hiciv ve irfan diliyle söyleyen bir tasavvuf eri olarak da okuma imkânı verir.
Bu kitapta Âşık Seyrânî, mecazî aşktan ilâhî aşka uzanan tasavvufî yolculuğu halk diliyle dile getirir.
Sevgili kimi zaman bir insan suretinde görünse de şiirlerin asıl yönü, benliği eriten ve hakikate çağıran ilâhî aşktır.
Seyrânî’nin aşkı bir duygu taşkınlığı değil, nefsin terbiye edilerek Hakk’a yönelmesidir.
Halk şairi, halkın gözü, kulağı, kalbi ve dilidir.
Halkın derdi, dileği, sevgisi ve nefreti, Âşığın dilinde, telinde şekillenir.
O, bir bakıma çağının aynasıdır.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın da belirttiği gibi Seyrâni, Tanzimatın getirdiği huzursuzluklara, yozlaşmaya, Batı taklitçiliğine karşı, dini ve milli değerlerine bağlı halkın gösterdiği tepkinin bir sözcüsü durumundadır.
Sahici, halkçı bir ses arayan okuyucular için keyifli bir giriş niteliğindedir.
İncelemeye soru-cevap şeklinde devam edecek olursak..
Ding an sich
Okur Hocamızın şu suali üzerine
#296335215
Cevabım; Kıymetli Hocam, sorularınızın tamamı bir kitaba konu olacak muhtevada, her biri, bir makale olacak çapta, çok boyutlu ve derinlikli.. Konulara vakıf bir uzman olarak akademik bir dil ile sorularınızı cevaplamayı arzu ederdim, lakin bu konuların cahili, ancak ilgi duyan bir talibi olarak, cehaletimden aldığım cesaret, talebeliğimin mazuriyeti ile bir kaç cümle yazmaya gayret edeceğim..
Tasavvufun "Deli-Dâhi" Dengesi: Akıl mı, Aşk mı?
Her yolun yolcusu gibi, Tasavvuf yolcuları arasında da uçuruma yuvarlananlar, sapağı kaçıranlar, yolunu şaşıranlar olmuş, ancak mevzumuz olan menzile varanlara gelince..
Tasavvuf ehlinin (Yunus, Mısrî, Seyrânî) "yarı deli" görünmesi, akıllarının noksanlığından değil; bizim "stratejik akıl" dediğimiz dar kalıba sığmamalarındandır.
Onlar, aklın bittiği yerde kalbi devreye sokan, akılda bize tur bindirmiş öncülerdir.
Evren karşıtlıklarla dolu (Soğuk-sıcak vb. karşıtlıklardan öte konumuzla ilgili); Ding-Sing, Aşkın-İçkin, Madde-Mana, Bilinç-Bilinçdışı vb..
Böyle bir Evrende yaşayan İnsan ise; Esfeli safilin ile Alayi illiyyîn arasında gidip gelen nebatat, hayvanat, insanat ve melek vb. çok katmanlı bir varlık.
Her katmanın kendine göre bir işletim sistemi var. İnsan bu sistemlerin ihtiyaçlarını karşılayıp, dengede tuttuğu sürece İnsanlığını yüceltiyor.
1. Katmanlı İnsan: İşletim Sistemleri
İnsan tek bir düzlemde yaşamaz. İçimizde dört farklı "işletim sistemi" aynı anda çalışır:
Nebatat (Bitkisel): Büyüme ve hayatta kalma dürtüsü.
Hayvanat: Haz, korku ve hormonların coşkusu.
İnsanat (Akıl): Mantık, bilim, ölçü ve dünya düzeni.
Melekî (Ruh): Sezgi, aşkınlık ve ilahi titreşim.
Sorun, bu katmanlardan birini yok saymak değil, birini diğerine tercih edip dengeyi bozmaktır.
Hedonizm, insanı sadece "hayvanat" katmanına hapseder; kuru akılcılık ise ruhu kurutur.
Tasavvuf, tüm bu katmanları hizaya sokma sanatıdır.
2. Ding ve Sing: Biçim ve Akış
Evren bir gerilim alanıdır.
Ding (Biçim/Madde): Bedenimiz, aklımız ve kimliğimizdir. Geminin gövdesi gibidir.
Sing (Akış/Mana): Aşk, ilham ve varlık titreşimidir. Gemiyi yürüten rüzgârdır.
Gövde (Ding) olmazsa rüzgâr (Sing) işe yaramaz; rüzgâr olmazsa gövde sadece bir odun yığınıdır.
Âşıklar, aklı (Ding) terk etmezler; sadece onu tahttan indirip Kalbin, Ruhun (Sing) hizmetine verirler.
3. Saz Ne Zaman Susar?
"Hormonların coşkusu mu, derin duygular mı?" diye sormuştunuz.
Aşıklık süreci hormonla (beşeri aşk) başlayabilir ama sadece hormonlara indirgenirse, âşk ve sevgi yok olursa "esfeli safilin" (aşağıların aşağısı) düşme ihtimali olur. Eğer bu enerji, nefis tezkiyesiyle damıtılırsa "hakiki aşk"a evrilir.
Saz neden çalınır?
Hayvani ve insani titreşimi, ilahi bir ahenkle birleştirmek için.
Saz ne zaman susar? Sözün bittiği, "hâl"in başladığı ve birliğin (Vahdet) tam yaşandığı sessizlik makamında.
4. Sonuç: Şizofreni mi, Bilgelik mi?
Dışarıdan bakınca "şapşal bir aşık" gibi görünmeleri, onların dünyevi kâr-zarar hesaplarını (stratejik aklı) terk etmelerindendir.
Delilik, gerçeklikten kopuştur.
Velilik (Aşıklık), gerçekliğin tüm katmanlarını (madde-mana) aynı anda kucaklayabilme becerisidir.
Şeytan, sadece aklı kutsayıp tek boyutlu kaldığı için düşmüştür.
İnsan ise; bedeniyle dünyada, aklıyla bilimde, kalbiyle ise sonsuzlukta (Sing) titreşebildiği ölçüde "insan" olur.
Özetle: Onlar yarım akıllı değil, tam gönüllüdür. Akıl bir araçtır, amaç ise o aklın ötesindeki "Gör" emrine muhatap olmaktır.
Âşık Veysel’e sormuşlar: "Sevdiğine ne verebilirsin?" "Gözlerimi" demiş.
"Ama gözlerin kör" dediklerinde ise kainatın tüm "stratejik akıllarını" dize getirecek o cevabı vermiş:
"Sevgiye kalbi kör olanın, gözü kör olsa ne olur?"
Prof. Dr. Türker Kılıç’ın Aristo üzerinden yaptığı "Göz, görmemek için vardır" tespiti tam bu noktada bilimsel bir mühür vurur.
Aristo’ya göre duyularımız yaşamı anlamak için yetersizdir; zihin anlam kurar ve yöntemi bilimdir.
İşte Tasavvuf Yolcuları, Vahdet Mertebeleri, Nefis Tezkiyesi, Fena'dan Beka'ya Hâl ve Makam geçişleri gibi Tasavvuf öğretileri ile Bilimin ve aklın ilgi alanı olan duyular alemden, Kalbin ve sezginin ilgi alanı olan gayb/mana alemine geçişler yaşamış ve bu deneyimlerini ancak Hâl ile anlatılabilecek iken, mümkün mertebe kâl ile şiirlere dökmüşler.
Akıl ancak mevut duyulur alemi kuşatır, öteye ise Kalp gider. Ama sağlam kalp için akla, sağlam akıl için bedene, sağlam beden için dünyalıklara ihtiyaç vardır. O nedenle Bilim ve akıl elzemdir ancak araçtır. Amaç kalp ile daha yüksek hakikatleri elde edecek gönlün önünü açmaktır. Tasavvufta hedef; İnsanı hayvandan ayıran aklı, Nefsin ve Şeytanın eline düşmeden, Ruhun ve Gönlün emrine Dünyadaki ulvi ve kutsi yolculuk için vermektir.
I. Peki günlük hayatta dengeyi nasıl bozuyoruz?
İnsan çoğu zaman kötü olduğu için değil, tek katmana sıkıştığı için bozulur.
1. Nebatat + hayvanat ağırlıklı yaşam
Ye, kazan, tüket, korun.
Bu noktada insan: “yaşıyorum” sanır
ama sadece sürdürür.
Ding burada aşırı katılaşır: beden = ben, ihtiyaç = hakikat olur.
Sing duyulmaz çünkü: titreşim için boşluk kalmamıştır.
2. Akıl mutlaklaşınca
Modern insanın favorisi bu; Her şeyi açıkla, ölç, denetle, güven altına al.
Ama akıl: yönetici olmalı, ilah olmamalı
Akıl Tanrılaşınca: bilinçdışı bastırılır, Sing bastırılır, sonra semptom olarak geri döner (anksiyete, öfke, boşluk hissi)
Burada Ding çok “düzgün”dür, ama ölüdür.
3. Sahte maneviyat (en tehlikelisi)
Bedeni inkâr, arzuyu bastırma, dünyadan kopma iddiası. Bu, melekî katman taklididir.
Tasavvuf buna çok serttir:
“Bu yol inkâr yolu değil, tahvil yoludur.”
Bu tipte: Ding parçalanır, Sing sanrıya dönüşür, Delilik buradan çıkar.
II. Modern insan neden sürekli savruluyor?
Çünkü modern insan: tek işletim sistemiyle çok katmanlı varlık çalıştırmaya çalışıyor.
Bilim → maddeye
Psikoloji → bireye
Din → kurala
Piyasa → hazza indirger
Ama insan: ne sadece bilinçtir, ne sadece beden, ne sadece akıl.
Bu yüzden modern insan: ya aşırı hazcı, ya aşırı kontrolcü, ya aşırı spiritüel, ama nadiren dengeli.
Tasavvufun farkı şudur: İnsan “çözülecek problem” değil, ayakta tutulacak bir dengedir.
III. Tasavvufta şeytan bu sistemde nerede durur?
Çok kritik nokta burası.
Şeytan: bedeni temsil etmez, arzuyu temsil etmez, hayvanî katmanı temsil etmez
Şeytanın tek suçu şudur: Tek katmanı mutlaklaştırmak.
Şeytan, “Ben ateştenim, o çamurdan” dediği an düştü. Yani: bir özelliği aldı, bütüne tercih etti
Tasavvufta şeytan: Dengenin bozulmuş zekâsıdır.
Bu yüzden şeytan: çok akıllıdır, çok tutarlıdır ama tek boyutludur.
İnsanı da tam buradan vurur: hazcılığı kutsallaştırarak, aklı ilahlaştırarak, maneviyatı benliğe yedirerek.
IV. Ding – Sing Dengesi
Ding: Beden, kimlik, akıl, biçim.
Sing: Aşk, ilham, mana, ilahi titreşim.
Ding olmadan Sing tutunamaz; Sing olmadan Ding ölü bir kabuktur.
Tasavvuf aşığı, Ding’i yok etmez; Sing’in taşıyıcısı hâline getirir.
Tasavvufi bir dille söylersek; Ding "Kalıp"tır, Sing ise o kalıba üflenen "Nefes"tir. İnsan, aklıyla (Ding) dünyada yolunu bulurken, gönlüyle (Sing) hakikate titreşir.
Türker Kılıç’ın Bağlantısal Bütünsellik (Enformatik Fizyoloji) tezine göre yaşam; madde değil, bir enformasyon işleme sürecidir. Bu tezde Ding ve Sing şöyle konumlanır:
Yaşamın Tanımı: Yaşam, "Ding" (madde/yapı) ile "Sing" (akış/enformasyon) arasındaki sürekli etkileşimdir.
Ding (Bağlantı/Donanım): Beyindeki nöronlar, genler ve biyolojik yapıdır. Yani sistemin "donanımıdır".
Sing (Bağlantısallık/Yazılım): Bu yapılar arasındaki etkileşimden doğan anlam, bilinç ve düşüncedir. Yani sistemin "yazılımıdır".
Temel Tez: Zekâ veya ruh, tek bir nöronun (parçanın) içinde değil, nöronlar arasındaki bağlantıdadır (Sing). Dolayısıyla insan, sadece bir "madde" değil, evrensel bir ağın titreşen bir parçasıdır.
Kılıç’a göre; Ding (yapı) ne kadar esnek ve karmaşıksa, Sing (akış) o kadar zenginleşir.
Bu durum, tasavvuftaki "nefsin terbiye edilip ruhun önünün açılması" fikrinin bilimsel izdüşümüdür.
Konuya dair alıntılar
#221015361
#260989504
#273501683
#194223926
#194727007
#294791493
#194590010
#296384113
Ding an sich
Okur Hocamızın şu suali üzerine
#296335215
Cevabım; Kıymetli Hocam, sorularınızın tamamı bir kitaba konu olacak muhtevada, her biri, bir makale olacak çapta, çok boyutlu ve derinlikli.. Konulara vakıf bir uzman olarak akademik bir dil ile sorularınızı cevaplamayı arzu ederdim, lakin bu konuların cahili, ancak ilgi duyan bir talibi olarak, cehaletimden aldığım cesaret, talebeliğimin mazuriyeti ile bir kaç cümle yazmaya gayret edeceğim..
Tasavvufun "Deli-Dâhi" Dengesi: Akıl mı, Aşk mı?
Her yolun yolcusu gibi, Tasavvuf yolcuları arasında da uçuruma yuvarlananlar, sapağı kaçıranlar, yolunu şaşıranlar olmuş, ancak mevzumuz olan menzile varanlara gelince..
Tasavvuf ehlinin (Yunus, Mısrî, Seyrânî) "yarı deli" görünmesi, akıllarının noksanlığından değil; bizim "stratejik akıl" dediğimiz dar kalıba sığmamalarındandır.
Onlar, aklın bittiği yerde kalbi devreye sokan, akılda bize tur bindirmiş öncülerdir.
Evren karşıtlıklarla dolu (Soğuk-sıcak vb. karşıtlıklardan öte konumuzla ilgili); Ding-Sing, Aşkın-İçkin, Madde-Mana, Bilinç-Bilinçdışı vb..
Böyle bir Evrende yaşayan İnsan ise; Esfeli safilin ile Alayi illiyyîn arasında gidip gelen nebatat, hayvanat, insanat ve melek vb. çok katmanlı bir varlık.
Her katmanın kendine göre bir işletim sistemi var. İnsan bu sistemlerin ihtiyaçlarını karşılayıp, dengede tuttuğu sürece İnsanlığını yüceltiyor.
1. Katmanlı İnsan: İşletim Sistemleri
İnsan tek bir düzlemde yaşamaz. İçimizde dört farklı "işletim sistemi" aynı anda çalışır:
Nebatat (Bitkisel): Büyüme ve hayatta kalma dürtüsü.
Hayvanat: Haz, korku ve hormonların coşkusu.
İnsanat (Akıl): Mantık, bilim, ölçü ve dünya düzeni.
Melekî (Ruh): Sezgi, aşkınlık ve ilahi titreşim.
Sorun, bu katmanlardan birini yok saymak değil, birini diğerine tercih edip dengeyi bozmaktır.
Hedonizm, insanı sadece "hayvanat" katmanına hapseder; kuru akılcılık ise ruhu kurutur.
Tasavvuf, tüm bu katmanları hizaya sokma sanatıdır.
2. Ding ve Sing: Biçim ve Akış
Evren bir gerilim alanıdır.
Ding (Biçim/Madde): Bedenimiz, aklımız ve kimliğimizdir. Geminin gövdesi gibidir.
Sing (Akış/Mana): Aşk, ilham ve varlık titreşimidir. Gemiyi yürüten rüzgârdır.
Gövde (Ding) olmazsa rüzgâr (Sing) işe yaramaz; rüzgâr olmazsa gövde sadece bir odun yığınıdır.
Âşıklar, aklı (Ding) terk etmezler; sadece onu tahttan indirip Kalbin, Ruhun (Sing) hizmetine verirler.
3. Saz Ne Zaman Susar?
"Hormonların coşkusu mu, derin duygular mı?" diye sormuştunuz.
Aşıklık süreci hormonla (beşeri aşk) başlayabilir ama sadece hormonlara indirgenirse, âşk ve sevgi yok olursa "esfeli safilin" (aşağıların aşağısı) düşme ihtimali olur. Eğer bu enerji, nefis tezkiyesiyle damıtılırsa "hakiki aşk"a evrilir.
Saz neden çalınır?
Hayvani ve insani titreşimi, ilahi bir ahenkle birleştirmek için.
Saz ne zaman susar? Sözün bittiği, "hâl"in başladığı ve birliğin (Vahdet) tam yaşandığı sessizlik makamında.
4. Sonuç: Şizofreni mi, Bilgelik mi?
Dışarıdan bakınca "şapşal bir aşık" gibi görünmeleri, onların dünyevi kâr-zarar hesaplarını (stratejik aklı) terk etmelerindendir.
Delilik, gerçeklikten kopuştur.
Velilik (Aşıklık), gerçekliğin tüm katmanlarını (madde-mana) aynı anda kucaklayabilme becerisidir.
Şeytan, sadece aklı kutsayıp tek boyutlu kaldığı için düşmüştür.
İnsan ise; bedeniyle dünyada, aklıyla bilimde, kalbiyle ise sonsuzlukta (Sing) titreşebildiği ölçüde "insan" olur.
Özetle: Onlar yarım akıllı değil, tam gönüllüdür. Akıl bir araçtır, amaç ise o aklın ötesindeki "Gör" emrine muhatap olmaktır.
Âşık Veysel’e sormuşlar: "Sevdiğine ne verebilirsin?" "Gözlerimi" demiş.
"Ama gözlerin kör" dediklerinde ise kainatın tüm "stratejik akıllarını" dize getirecek o cevabı vermiş:
"Sevgiye kalbi kör olanın, gözü kör olsa ne olur?"
Prof. Dr. Türker Kılıç’ın Aristo üzerinden yaptığı "Göz, görmemek için vardır" tespiti tam bu noktada bilimsel bir mühür vurur.
Aristo’ya göre duyularımız yaşamı anlamak için yetersizdir; zihin anlam kurar ve yöntemi bilimdir.
İşte Tasavvuf Yolcuları, Vahdet Mertebeleri, Nefis Tezkiyesi, Fena'dan Beka'ya Hâl ve Makam geçişleri gibi Tasavvuf öğretileri ile Bilimin ve aklın ilgi alanı olan duyular alemden, Kalbin ve sezginin ilgi alanı olan gayb/mana alemine geçişler yaşamış ve bu deneyimlerini ancak Hâl ile anlatılabilecek iken, mümkün mertebe kâl ile şiirlere dökmüşler.
Akıl ancak mevut duyulur alemi kuşatır, öteye ise Kalp gider. Ama sağlam kalp için akla, sağlam akıl için bedene, sağlam beden için dünyalıklara ihtiyaç vardır. O nedenle Bilim ve akıl elzemdir ancak araçtır. Amaç kalp ile daha yüksek hakikatleri elde edecek gönlün önünü açmaktır. Tasavvufta hedef; İnsanı hayvandan ayıran aklı, Nefsin ve Şeytanın eline düşmeden, Ruhun ve Gönlün emrine Dünyadaki ulvi ve kutsi yolculuk için vermektir.
I. Peki günlük hayatta dengeyi nasıl bozuyoruz?
İnsan çoğu zaman kötü olduğu için değil, tek katmana sıkıştığı için bozulur.
1. Nebatat + hayvanat ağırlıklı yaşam
Ye, kazan, tüket, korun.
Bu noktada insan: “yaşıyorum” sanır
ama sadece sürdürür.
Ding burada aşırı katılaşır: beden = ben, ihtiyaç = hakikat olur.
Sing duyulmaz çünkü: titreşim için boşluk kalmamıştır.
2. Akıl mutlaklaşınca
Modern insanın favorisi bu; Her şeyi açıkla, ölç, denetle, güven altına al.
Ama akıl: yönetici olmalı, ilah olmamalı
Akıl Tanrılaşınca: bilinçdışı bastırılır, Sing bastırılır, sonra semptom olarak geri döner (anksiyete, öfke, boşluk hissi)
Burada Ding çok “düzgün”dür, ama ölüdür.
3. Sahte maneviyat (en tehlikelisi)
Bedeni inkâr, arzuyu bastırma, dünyadan kopma iddiası. Bu, melekî katman taklididir.
Tasavvuf buna çok serttir:
“Bu yol inkâr yolu değil, tahvil yoludur.”
Bu tipte: Ding parçalanır, Sing sanrıya dönüşür, Delilik buradan çıkar.
II. Modern insan neden sürekli savruluyor?
Çünkü modern insan: tek işletim sistemiyle çok katmanlı varlık çalıştırmaya çalışıyor.
Bilim → maddeye
Psikoloji → bireye
Din → kurala
Piyasa → hazza indirger
Ama insan: ne sadece bilinçtir, ne sadece beden, ne sadece akıl.
Bu yüzden modern insan: ya aşırı hazcı, ya aşırı kontrolcü, ya aşırı spiritüel, ama nadiren dengeli.
Tasavvufun farkı şudur: İnsan “çözülecek problem” değil, ayakta tutulacak bir dengedir.
III. Tasavvufta şeytan bu sistemde nerede durur?
Çok kritik nokta burası.
Şeytan: bedeni temsil etmez, arzuyu temsil etmez, hayvanî katmanı temsil etmez
Şeytanın tek suçu şudur: Tek katmanı mutlaklaştırmak.
Şeytan, “Ben ateştenim, o çamurdan” dediği an düştü. Yani: bir özelliği aldı, bütüne tercih etti
Tasavvufta şeytan: Dengenin bozulmuş zekâsıdır.
Bu yüzden şeytan: çok akıllıdır, çok tutarlıdır ama tek boyutludur.
İnsanı da tam buradan vurur: hazcılığı kutsallaştırarak, aklı ilahlaştırarak, maneviyatı benliğe yedirerek.
IV. Ding – Sing Dengesi
Ding: Beden, kimlik, akıl, biçim.
Sing: Aşk, ilham, mana, ilahi titreşim.
Ding olmadan Sing tutunamaz; Sing olmadan Ding ölü bir kabuktur.
Tasavvuf aşığı, Ding’i yok etmez; Sing’in taşıyıcısı hâline getirir.
Tasavvufi bir dille söylersek; Ding "Kalıp"tır, Sing ise o kalıba üflenen "Nefes"tir. İnsan, aklıyla (Ding) dünyada yolunu bulurken, gönlüyle (Sing) hakikate titreşir.
Türker Kılıç’ın Bağlantısal Bütünsellik (Enformatik Fizyoloji) tezine göre yaşam; madde değil, bir enformasyon işleme sürecidir. Bu tezde Ding ve Sing şöyle konumlanır:
Yaşamın Tanımı: Yaşam, "Ding" (madde/yapı) ile "Sing" (akış/enformasyon) arasındaki sürekli etkileşimdir.
Ding (Bağlantı/Donanım): Beyindeki nöronlar, genler ve biyolojik yapıdır. Yani sistemin "donanımıdır".
Sing (Bağlantısallık/Yazılım): Bu yapılar arasındaki etkileşimden doğan anlam, bilinç ve düşüncedir. Yani sistemin "yazılımıdır".
Temel Tez: Zekâ veya ruh, tek bir nöronun (parçanın) içinde değil, nöronlar arasındaki bağlantıdadır (Sing). Dolayısıyla insan, sadece bir "madde" değil, evrensel bir ağın titreşen bir parçasıdır.
Kılıç’a göre; Ding (yapı) ne kadar esnek ve karmaşıksa, Sing (akış) o kadar zenginleşir.
Bu durum, tasavvuftaki "nefsin terbiye edilip ruhun önünün açılması" fikrinin bilimsel izdüşümüdür.
Konuya dair alıntılar
#221015361
#260989504
#273501683
#194223926
#194727007
#294791493
#194590010
#296384113·
1.678 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
H.A
Hakikati arayanlar Sizin örneğinizdeki ırmak misali, bir gün kavuşacaktır🙏💐
Var olunuz Kıymetli Hocam 🙏🌹
Bahsettiğim metaforum👇
Lise yıllarımda arkadaşlarımla paylaştığım bir metaforumdur; Hayatı Nehire, İnsanları da o nehir içinde yaşayan balıklara benzetmek
Nehir her daim akar.. Akan Zamandır.. Ezelden Ebede...
Biz İnsanlarda o akıntı içinde yaşam mücadelesi veren milyonlarca canlı türunden biriyiz.
O akıntı bazen durgun, dingin güzel bir koy oluverir.
Bazen sert kayalara çarpan, ordan oraya savuran bir sel.
Bazen yüksekten asağı düşen bir şelale.
Bu akıntı içinde nehirdeki balık misali insanları avdan ava çekenlerde cabası.
Kimi olta da ki yem ile.
Kimi ağlar eşliğinde.
Kimi yırtıcı hayvanlar gibi pençeleri, koca dişleriyle.
Çoğu insan bu badirelerle birlike kendini akıntıya bırakır. Akıntı nere kendisi ora.
Kimi akıntıyı arkasına alarak kendine bir amaç edinir. Hedefe varması pek güç olmaz.
Kimi ise akıntıya ters hedefi vardır. Ve işi çok zordur.
İşte akıntıya ters yüzenler tüm zorlukları aştıklarında pınarın gözünde, em temiz suda yaşama fırsatı bulurlar.
Bilinç ve idrakten yoksun sadece duyuları ve temel içgüdüleri ile hareket eden insanlar akıntıya kapılıp gidenlerdir.
"Yaşamak, dünyada en nadir rastlanan şeydir. Çoğu insan sadece var olur, işte bu kadar.” OSCAR WILDE dediği gibi..
Akıntıya paralel hedefleri olanlar ise; Bilinç ve idraklerini dünyalık zevklere ve şan, şöhret, makam, mevki, güç, iktidar gibi geçici hâllere indirgeyen insanlardır.
Akıntıya ters yüzenlere gelince👇
#244745998
#244494574
#228573977
#insan "çözülecek problem" değil, ayakta tutulacak bir dengedir. Çok derin bir inceleme. İnsan bir denizse bütün bu öğretiler o denize dökülen ırmaklar sanırım. Tasavvuf da onlardan biri. Kaleminize sağlık, odakla okudum ve kaydettim 🙏
Kierkegaard’ın şu sözünü: "Hayat çözülecek bir problem değil, yaşanacak bir hakikattir." azcık evirdik Hocam:) Çok teşekkür ederim bu güzel yorumunuz için🙏💐 Irmak - deniz metaforu çok iyiydi, bulursam lise yıllarımdan kalma benzer bir metaforum vardı, Sizinle paylaşacağım 🙏🌷
‘Gerçekliğin tüm katmanlarını aynı anda kucaklayabilme becerisi’ velilik adına yapılmış çok hakikatli bir tanım. Maddede kalıp, tümüne olamasa da mânâya dair bir bakış edinebilmekten aciz kalınca, delilik dense de hayrân olunacak bir makam.
Çok kapsamlı derin çözümlemelerle kaleme alınmış bir yazı elinize sağlık hocam. Kaleminiz daim olsun.
İncelemenizi okurken Seyrânî’nin o iğneli ama haklı sesini bir kez daha duydum. Ben de onu en çok hiciv diliyle seviyorum; söylerken gülümsetip, düşündürürken can acıtabilen o tarafıyla. Sizde bıraktığı iz, bende kurduğu bağla çok örtüştü. Güzel bir okuma olmuş, kaleminize sağlık.
Reklam
Bu platformda gördüğüm en kapsamlı ve de tutarlı bir sunum olmuş. Mükemmel bir fikir yürütme yapılmış lakin bir düzlemde değil her haşiyede bir basamak daha yükselen bir rampada adeta. Bu yazı için söyleyeceğim tek şey büyükçe bir anfi, bir kürsü ve bir bardak su ekleyin direkt bir konferans olarak sunun. Çok kapsamlı ve bağlamını çok iyi muhafaza etmiş bir yazı. Tabi bu sadece bir girizgah. Allah sizin ilminizi artırsın bize de bu ilmi özümseyecek zekayı bahşetsin inşallah hocam. Teşekkürler bu güzel yazınız için.
Ding an sich Sevgi, Saygı, Muhabbettle Kıymetli Hocam 🙏💐 Eyvallah, geceniz hayr olsun🤲