7 Yorum
Tutunamayanların romanı, sayfalar kapandığında değil, sen kapattığın anda başlar yeniden. Her yalnızlıkta, her neden ben? diye sorduğun gecede, her sahte gülüşün altında ezildiğin anda... Selim'in intiharı gibi yarım kalır hayat, ama hikâye devam eder..Sen devam ettirirsin onu. Olric'le birlikte yeni bölümler yazarsın "Tutunamayanların Dönüşü", "Tutunamayanların Sonu" diye diye... Ama sonu gelmez, çünkü tutunamamak bitmez.
Bu roman senin, benim, hepimizin yarım kalmış günlüğü.
Naif sözlerinizi Oğuz'cuğumun cümleleriyle de suslemeniz ne kadar hoş.
Her bir harfine katılıyorum.
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.