Bir Gün Tek Başına , 
Vedat Türkali ’nin hem bireysel hem toplumsal çözülmeleri iç içe geçirdiği, modern Türk edebiyatında önemli bir yere sahip romanlarından biri. Okurda bıraktığı “kararsız beğeni” hali aslında eserin bilinçli bir estetik tercihi gibi dursa da tam olarak sevdim kitabı diyemiyorum. Aslında kitabı sevdim karekterlerin yansıttığı ruha sinir oldum galiba…
1974 yılında yayımlanan ve Milliyet Roman Ödülü’ne layık görülen roman, 27 Mayıs 1960 askeri darbesinin hemen öncesindeki gerilimli atmosferde; hayalleri ile gerçekleri, idealleri ile konforu arasında sıkışmış küçük burjuva aydınının dramını ele alır.
Romanın merkezinde, evli ve düzenin içinde pasifleşmiş Kenan ile devrimci coşkusuyla ona hayat veren Günsel yer alır. Kenan’ın içsel çöküşü ve kararsızlığı, aslında dönemin entelektüel kesiminin yaşadığı felce uğramışlık halinin bir yansımasıdır.
Kenan, Günsel ve Nermin gibi merkez karakterlerle duygusal bir bağ kuramadım. Bu durum, romanın bilinçli bir tercihi olan anti-empatik karakter kurgusu ile açıklanabileceğini düşünüyorum. Özellikle Kenan’ın edilgenliği ve yaşam karşısındaki pasif duruşu, 
Oblomov karakterini aklıma getirdi. Ancak Oblomov’daki güçlü öz-farkındalık ve içsel eleştiri, Kenan’da aynı yoğunlukta hissedilmediği için karekter tahammül edilmesi güç bir figüre dönüştü.
Nermin ve Günsel ise farklı bir problem alanı açar. Nermin’in tavır ve davranışları belirgin bir duygusal direnç yaratırken, Günsel’in karakterizasyonu yer yer yapaylık hissi uyandırdı.
Romanın en güçlü yönü, Vedat Türkali ’nin bilinç akışı tekniğini son derece başarılı kullanması. Bilinç akışı tekniği öylesine güzel kurgulanmış ki romanı okurken kendi düşünce akışımı fark etmeye yöneltti.
Eser, 27 Mayıs öncesi Türkiye’nin siyasal ve toplumsal atmosferini güçlü bir toplumsal gerçekçilik anlayışıyla yansıtıyor. Mekânlar, sokaklar ve gündelik hayat detayları, güçlü bir atmosferik yoğunluk yarattı gözümde.
Bu bağlamda eser, 
Tutunamayanlar ile kurduğu örtük akrabalık üzerinden de okunabilir. Her iki roman da bireyin toplumla kuramadığı ilişkiyi merkeze alır ve yabancılaşma, kimlik krizi ve varoluşsal sıkışmışlık temalarını işler. Ancak anlatı biçimleri açısından belirgin bir ayrım vardır: Tutunamayanlar postmodern, parçalı ve ironik bir yapı kurarken; Bir Gün Tek Başına daha çizgisel, politik ve gerçekçi bir anlatım benimser. Buna rağmen iki eser, modern bireyin “tutunamama” hâlini farklı estetik araçlarla görünür kılmaları bakımından aynı damarda buluşur.
Sonuç olarak Bir Gün Tek Başına, kolayca sevilen ya da okurla hızlı bir duygusal bağ kuran bir roman değil. Buna karşın, bilinç akışı tekniğindeki ustalığı, dönemi yansıtma gücü ve birey-toplum çatışmasını derinlemesine işlemesiyle, okurda kalıcı bir zihinsel etki bırakan bir metin. Romanı bitirdiğimde karakterleri pek sevmemiş olabilirim ancak onların zihninde dolaşmış, onların sıkışmışlığını deneyimledim. Bu da eserin edebi değerini belirleyen temel ölçütlerden biri…
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.