Bence özlemin tek bir rengi yok… ama en çok soluk maviye yakışıyor.
Çünkü mavi, hem gökyüzü gibi uzak hem de deniz gibi derin. İçinde hem huzur var hem de içe çöken bir boşluk hissi. Özlem de tam böyle değil mi? İçinde sevgi var ama aynı zamanda eksiklik…
Biraz da akşamüstü turuncusu karışıyor sanki—güneş batarken içe çöken o hafif hüzün gibi.
Kısacası, özlem bana:
maviyle başlayan, turuncuyla biten bir duygu gibi geliyor.