DÜNYADAKİ BÜTÜN SUÇLARIN TEMELİ NEFRETE DAYALIDIR!Edebiyat
Bütün insanlar birbirinden nefret ediyor, kimse kimseyi sevmiyor. Koskoca insanlık tarihi boyunca kimse kimseyi bir annenin çocuğunu sevdiği gibi içgüdüsel bir sevgiyle sevmedi, sevemedi. İşçiler patronlarından nefret ediyor, çocuklar ebeveynlerinden, anne babalar çocuğuna kötü örnek olduğunu düşündükleri arkadaşlarından, halkın çoğunluğu politikacılardan, yahudiler müslümanlardan, müslümanlar dinsizlerden, Avrupalılar mültecilerden, Ortadoğulular Avrupalılardan. Amerikalılar siyahlardan, Alman'lar Rus'lardan, Japon'lar Amerika'lılardan, Avrupa'lılar Türk'lerden.
Sanki dünyanın bütün dengesi bu görünmez iplerle birbirine bağlı nefret üzerine kurulmuş gibi, insanlığın tek çıkar yolu neslini tüketmekmiş gibi. Dünyada işleyiş böyle. Makro ve mikro boyutuyla nereden bakarsam bakayım tek gördüğüm nefret.
Her akşam ekranda yazılı ismini yalnızca 5 saniye hafızamda tuttuğum onlarca cinayet, şiddet, ölüm, kaza, savaş, bombarduman, silah, çatışma, batan tekneler, yığınlar halinde ölen insanlar ve aynı aldırışsızlıkla hayatına devam eden türümün devamı.
Bir gün Carl Sagan'ın bir videosunu izlemiştim. Üzerinde yaşayıp nefes alıp verdiğimiz dünyanın dışına daha dışına daha daha dışına Samanyolu galaksisinin de dışına taşıyordu izlediklerim. Ordan bakınca dünyamız zerre bile değildi, koskocaman evrende zerre bile olmayan bir dünyanın içinde birbirinden nefret edip türünü tüketen, türünden nefret eden, türünün sonunu getirecek olan bir yığın kibirdik. hepsi o kadar.
Carl Sagan şöyle diyor ;
''Gökbilimin insanı mütevazı yaptığı ve karakter geliştirdiği söylenir, insan kibrinin ahmaklığını uzaktaki bu görüntüden daha iyi vurgulayan bir şey yok gibi.''
Video burda izlemek isteyen olursa; youtube.com/watch?v=hMj8SFB...
Hepimiz bu kadarız, tüm insanlık. Yalnızca farkında değilmiş gibi yapıyoruz yada farkına bile varamayacak kadar ahmağız.
Hakan Günday okumaktan çok hoşlanmadığım bir yazar, içi aforizma dolu paragrafları okurken sıkılıyor ve yoruluyorum. Ne yalan söyleyeyim bana parmak ısırttı bu kitabında, beni ters köşe yaptı. Hiç ummadığım kadar etkileyici bir kitap okudum. İnsanlığın üvey çocukları mültecilerden, savaştan, kaostan, kitlelerin linç kültüründen beslenişinden, insanı sırtından bıçaklayanın yine insan oluşundan bunun yaşamsal bir döngü haline gelişinden öyle anektodlar, öyle hikayeler çıkarmış ki okurken gözlerimin dolduğu çok oldu. İnsanlığa dair bir parça umudu olan bu kitaptan uzak dursun. Bu kitap size görmek istemedikleriniz, duymak istemeyeceklerinizi söylüyor.
Son olarak Hakan Günday'ın bir sözüyle bitirmek istiyorum.
''Çok şey gördüm, beni yüzüstü gömün!''
İşte hikayemiz esas olarak orada başlayacak!
··
1 +1'leme
·1.503 Gösterim
12 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bir tebessüme gönülsüz, öfkelenmeye ve nefret etmeye dünden hevesli, gıybet etmeyi alıştırmaya gayretli insanlarla dolu bir dünyada yaşıyoruz.Yolumuzun kesiştiği insanlar, her halükarda örneğimiz, sınavımız, ibretimiz ya da nasibimiz bizim için. İnsan gibi insan olabilmekte tüm marifet. Yüreğine sağlık Ayşe inceleme için teşekkür ederim.
Kitabı okuyorum ve yapılan incelemelere bakayım dedim. Gerek inceleme gerekse incelemedeki video çok güzeldi. Emeğine sağlık. ☺
Yazarı ilk defa okuyorum. Incelemende degindigin gibi yer yer karakterini fazla aforizmalarla dolu konusturuyor. Bu beni yormaktan ziyade sıkıyor. Başka kitabını okumadıgim için bu durumu kıyas yapamayacağım. Ancak işlediği konu ve gerçekçilik bakimindan başarılı geldi yazar,en azından ilk 100 sayfada. :)
Ayşe*
Gönderi Sahibi
En iyi kitabını okuyorsun, diğerleri için çok beklentiye girme bence ama bu kitap iyi 👹
Reklam
Başlık dikkatimi çekti. Nefret, güçlü ve çoğu insanın cesaret edemediği bir duygudur. Herkes öfkelenebilir, kızabilir, ağlayabilir, kin güdebilir ama herkes nefret edemez. Ben nefretin önemli ve yerine göre gerekli olduğunu söyleyebilirim. Birçok bilgin ve düşünürün de aksi veya destekleyeci söylemleri vardır. Mesela Konfüçyüs, 'Nefret ediyorsan, yenilmişsindir' der. Sally Tone, 'Nefret, zayıfın silahıdır' der. Demek istediğim ağır bir duygu ve diğerlerinden çok daha farklı. Kişiye, yapıya, geçmiş ve geleceğe göre, yerine göre değişkenlik gösterebiliyor; sabit değildir.