Yıkımlarla Taşan Bir Coğrafya da Yalnız Bir Sultan
Osmanlı tarihinin en çok tartışılan, kutuplaşmış ideolojilerin gölgesinde ya tamamen yerilen ya da kusursuzlaştırılan figürü II. Abdülhamid’i anlamak, her şeyden önce onun üzerindeki tarihi kalın perdeleri kaldırıp insani yönüyle yüzleşmeyi gerektirir. François Georgeon’un kaleme aldığı Sultan Abdülhamid biyografisi, nesnel yaklaşımıyla buna harika bir zemin hazırlıyor. Ancak bu eseri, satır aralarında kaybolarak, altını çizdiğimiz can alıcı vurgular ve hissettiğimiz derin empati üzerinden okuduğumuzda, karşımıza ideolojik kalıpların çok ötesinde; yalnızlık, hüzün, büyük idealler ve coğrafyanın getirdiği amansız bir çaresizlikle yoğrulmuş trajik bir lider portresi çıkıyor.
Abdülhamid’in saltanat yıllarındaki o meşhur "şüpheci" ve "merkeziyetçi" yönetim tarzının köklerini anlamak için, Georgeon’un da altını çizdiği gibi, onun travmatik gençlik yıllarına inmek gerekir. Daha tahta çıkmadan önce etrafı şüphe duvarlarıyla örülmüş bu şehzade, kendi gençliğini "Gençliğinde 'saltanat için bir gün tehlikeli olabilirim korkusuyla beni dünyadan ayırdıkları, hiçbir şey öğrenmeme müsaade etmedikleri için ne kadar bedbaht'..." sözleriyle özetler. Eğitim hakkı bile elinden kısmen alınarak soyutlanan bu bedbaht şehzade, tarihin bir cilvesi ve ardı ardına gelen diplomatik krizler neticesinde bir anda kendini uçsuz bucaksız bir imparatorluğun başında bulur. O, tahtı büyük hırslarla ele geçiren bir fatihten ziyade, imparatorluğun en büyük yapısal krizlerinin tam ortasına fırlatılmış talihsiz bir hükümdardır.
Bu devasa devlet yükünün ve sert siyasi manevraların arkasında ise, resmi tarih anlatılarının genellikle ıskaladığı, sevgiye aç bir iç dünya gizlidir. Hatıratında geçen "Aile hayatım da kalbimin yumuşak olduğunu, sevgiye muhtaç olduğunu gösterir" ifadesi, sarayın soğuk
Firuze Kehribar Ateşi Kitap Yorumum
"Her yara kabuk bağlar derler ama bazı yaralar sanki kalp için yaratılmıştır… Onunla da olmuyor, onsuz da… "
Merhabalar canlarım
Ben geldim ve bugün sizlere daha önce MH serisiyle kalemiyle tanıştığım Mehsa'nın, beni ilk sayfadan itibaren içine çeken yepyeni kitabı Firuze: Kehribar Ateşi ile geldim.
Seneler önce birbirlerini çok severek evlenen Arjin ve Rohat, aşiretin ve çevrelerindeki insanların baskısı yüzünden çok büyük bir yara alıyorlar. Rohat, deliler gibi sevdiği karısı Arjin'in üzerine kuma getiriyor. Arjin ise yaşadığı acılara daha fazla dayanamıyor. Hamileliği sırasında son derece zorlu bir doğum geçiriyor ve üç gün üç gece suda kaldıktan sonra büyük bir lanet savuruyor.
"Bir daha bir Koçak, bir Saruhan'ın yari olmayacak ve onlardan dünyaya çocuk gelmeyecek…"
Ancak o an, bu lanetin yıllar sonra Firuze ve Ezra'nın hayatını altüst edeceğinden habersiz.
Bir kadın düşünün… Kız kardeşinin başına gelenlerin intikamını almak istiyor ve bunun için sınırlarını zorlamaya hazır. Üstelik bu kadın bir avukat: Firuze Koçak.
Firuze, gözü gibi sevdiği kız kardeşi Dildar'ın yaşadıklarından sonra hem yıllardır sevdiği adamdan hem de yaşadığı şehirden büyük bir ihanetle ayrılıyor. Ta ki üç yıl sonra Arjin Saruhan tarafından geri çağrılana kadar…
Mardin'e gitmesine on gün kalmışken beklenmedik bir şekilde erkenden dönüyor ve bir daha asla karşılaşmayacağını düşündüğü imkânsız aşkı Ezra Saruhan ile yolları yeniden kesişiyor.
Ama aralarında çok ağır bir cümle var:
"Bir daha gözün gözüme değmeyecek."
Ezra, ilk başlarda Firuze'nin yüzüne bile bakmıyor. Fakat zaman geçtikçe Firuze'nin davranışlarındaki gariplikleri ve Mardin'e geliş sebebini sorgulamaya başlıyor. Geçmişin sırları birer birer ortaya çıkarken bakalım Ezra, Firuze'yi
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ne yazsam kelimeler anlamsız, eksik, yetersiz.
Bir kitap insanı silkeleyebilir mi?
O kadar çok şey söylemek istiyorum ki
Dakikalardır en iyi nasıl anlatılır, hissettirilir diye ekrana bakıyorum...
Kaç şey yazdım, sildim...
Kitabı okurken ara ara kapağını kapatıp dinlendim, yine devam ettim...
Hani nereye gidersen git içindeki huzursuzluk seninle gelir ya
Hani sanki huzur, bulunduğun yerden çok başka yerdedir ya öyle bir his
Seher...
Kendini ait hissedeceği evi aramış, durmuş.
Nereye giderse gitsin hep yabancısı olmuş yaşadığı evlerin...
Kitap boyunca ona eşlik eden bir yol akadaşıyla yürüyerek bir yolculuğa çıkıyor
Belki yaşadığı evi bulmuyor ama kendini buluyor Seher...
Kitabın güzelliğini anlatacak kelime bulamıyorum.
Seherle tanışmalısınız, kendinizle tanışmalısınız, canı gönülden tavsiye ediyorum.
Tijan Sila Saraybosna Radyosu, 1992 yılında patlak veren Bosna Savaşı’nı on yaşındaki bir çocuğun(yazarın) gözünden anlatan sarsıcı ve otobiyografik bir romandır. Savaşın çocukluk, aile ve insan ruhu üzerindeki yıkıcı etkisini naif ancak çarpıcı bir dille aktarır.
Savaşın ilk günlerinde ailesiyle birlikte Saraybosna'da mahsur kalan anlatıcı Tijan'ın büyüme hikâyesidir. On yaşındaki bir çocuk için oyun oynamak bir kenara bırakılır; hayatta kalmak, yiyecek bulmak ve harabelerde dolaşmak tek gerçekliğe dönüşür.
Melankolik ve zaman zaman trajikomik bir ton hâkimdir. Ölümün, korkunun ve belirsizliğin nasıl kanıksanıp sıradanlaştığı, bir çocuğun objektifinden melankoliyle harmanlanarak anlatılır.
Kitap, savaşın geniş tarihsel analizini yapmaktan ziyade, savaşın doğrudan içimize nasıl işlediğini odağına alır ve savaşın kederini ve seslerin kesilip durduğu bir ortamda hayatta kalma mücadelesini gözler önüne sermektedir.
Gönülden tavsiyemdir...
Hollow erkekleri serisinin 2 kitabı muhteşemdi
Yaktığımız Gerçekler
Darkromance
Bağımsız Seri
Çift Taraflı Bakış Açısı
Yetişkin Kurgu
464 Sayfa
Puanım 9
Mutlu S.
1- Çaldığımız Yalanlar
2- Yaktığımız Gerçekler
3- Arzuladığımız Kan
4- Arzuladığımız Kan
5- Ettiğimiz Yemin
✓Alistair Caldwell, kasabanın yarısı ailesine ait(ailenin dışlanan çocuğu)
✓Rooc Van Doren, savcının oğlu
✓Thatcher Pierson, seri k*tilin oğlu
✓Silas Hawthorne teknoloji imparatorluğunun varisi(şizofreni teşhisi konulmuş)
*Rooc Van Doren & Sage Donahue
Sage belediye başkanının kızıdır ikizi olan Rosemari'e pek pek benzemez. Lise son sınıf okurken kız kardeşi Hollow erkeklerinden Silas ile sevgiliy olsa da Sage asla onları sevmez.
Çünkü ailenin iyi ve uysal çocuğu olmak zorundadır zira anne ve babasının yaptığı baskı bunu gerektiriyor.
Rooc ise baba problemi yaşaması sebebiyle özgüven problemi yaşar.
Rooc & Sage birgün imkansız gibi görünse de birbirilerine çekilirler fakat onlar için herşey imkansızdır...
*Rooc ve Sage'in hikayesi dramatik olarak ağır gelse de ilk kitaba göre daha iyiydi.
Sage üzümlü kekikim, sen neker yaşadın böyle...
"NUR DEDE"
"Bediüzzaman bize birer parça kuru üzüm verdi. Dikkatle haline bakıyordum. Son derece sakin ve soğukkanlıydı. Etraftaki dağları ve gölü seyrediyordu parmakları ince uzundu Sanki içinde elektrik yanıyor gibi pırıl pırıl parlıyordu."
Hiç düşündünüz mü, bir insan nasıl olur da sadece kendi ailesinin değil, tüm insanlığın dedesi olmayı başarır? Nasıl bir yürek gerekir ki herkese seslenebilsin, herkesle halleşebilsin ve sevgiyle herkese ulaşabilsin?
Bediüzzaman Said Nursî’nin hayatına ve manevi dünyasına samimi bir yolculuğa çıkarıyor, bizi yazar. Öyle bir büyük insan ki, onun için "bizim" ve "onlar" diye bir ayrım yok. Onun gönlü, sadece bir aileye değil, bütün bir ümmete, hatta tüm insanlığa açılmış. Hayatı boyunca tek bir gayesi olmuş: İnsanların imanlarına hizmet etmek. Ne mal mülk derdi, ne makam mevki... Onun için asıl zenginlik, gönüllere dokunabilmekti.
İnsanların bu dünyada huzur bulması, ahirette ise kurtuluşa ermesi için gecesini gündüzüne katmış. Herkese ulaşmaya çalışmış, kimseyi ötekileştirmemiş. "Benimkiler" dememiş, "Hepimiz" demiş.
Maneviyat büyüklerini anlatmak bazen zor olabilir. Ağır bir dille anlatıldığında, anlamakta zorlanabiliriz. Ama bu eser, onu çok seven bir gönülden çıkmış. Öyle bir üslup ki, sanki dedemizle sohbet ediyoruz. Sanki o büyük zat, karşımızda oturmuş bize nasihat ediyor.
Çünkü onun hayatı, hepimize örnek. Çağımızın bencillik ve yalnızlık girdabında, herkesi kucaklayabilen bir yüreğin mümkün olduğunu gösteriyor. Gösteriyor ki, sevgi sınırsızdır, merhamet tükenmezdir.
O, hepimizin dedesi. Sadece birilerinin değil. Ve onu tanımak, hayatımıza yeni bir pencere açmak demek.
Kitapla Kalın.
